/Dziennik kapitański. /Data gwiezdna 48532.4
/Zmierzamy do planetoidy, /która jak twierdzi pan Neelix,
/zawiera bogate złoża dwulitu.
/Jeśli to prawda, rozwiążemy /problemy niedostatku energii.
Surowy dwulit trzeba będzie rafinować.
Porucznik Torres już zaczęła modyfikować awaryjny reaktor impulsowy.
Posłuży za prowizoryczną rafinerię.
Reaktor?
B'Elanna czasem przechodzi samą siebie wymijając procedury Floty.
- Operacja jest całkowicie bezpieczna. - Nie wątpię.
Chcę otrzymywać raporty z postępów.
Na pewno nie zje pan ze mną śniadania?
Wybrałam jajka, szparagi, truskawki z kremem.
Marzenia. Mam żelazną rację nr 5.
Miazga pomidorowa z odwodnionymi jajkami.
Pychota, ale zjadłem już płatki.
Do zobaczenia na mostku.
- Smacznego. - Co tu się dzieje?
- Zaskoczyła mnie pani. - Wzajemnie. Co pan wyprawia?
Ostatnio wszyscy narzekali na żelazne racje,
więc zebrałem trochę warzyw z ogrodu hydroponicznego i machnąłem śniadanko.
Urządził pan tu kambuz?
Nie bez trudu musiałem przekierować łącza energetyczne i wyszperać sprzęt,
ale robienie czegoś z niczego to moja specjalność.
Nie wygląda to najciekawiej, ale jeszcze urządzę tu prawdziwą kuchnię.
Ostrożnie może być ostre.
- Neelix, kto na to zezwolił? - Nikt.
Mógł pan mnie spytać, to była moja prywatna jadalnia.
Pani?
Komputer by panu powiedział, że kabina 125 alfa
na pokładzie drugim, to prywatna mesa kapitańska.
Mam to wszystko wynieść?
/- Mostek do kapitan Janeway. - Słucham.
/- Zbliżamy się do planetoidy. - Już idę.
Proszę za mną, później porozmawiamy.
Chorąży Person, może pan tego przypilnować?
Obracać dopóki nie osiągną ciemnego różu.
I pamiętaj: jedna sztuka na jednego klienta.
- Co macie? - Silne źródło dwulitu.
Główna żyła znajduje się 10-20 km w głąb planetoidy.
Są tam podziemne jaskinie z tlenowo-azotową atmosferą.
Klasa M. Wydobycie pójdzie szybciej bez skafandrów.
Jak duże są pokłady dwulitu?
Trudno ocenić. Gdzieś od 500 do 1000 ton.
Nie mówiłem? Niejeden wiele by oddał za współrzędne tej planetoidy.
Komandorze, niech zwiad dokona wstępnej analizy geologicznej.
Poruczniku, proszę uruchomić swoją rafinerię.
Będzie gotowa za 3 dni.
Chorąży Kim...
- A pan dokąd? - Z wami.
Przeczytałem instrukcję obsługi trikordera,
a porucznik Torres zapoznała mnie z geofizyką dwulitu.
Przygotowywałem się do tego zadania cały tydzień.
Zgoda.
Na pewno wam się przydam, pamiętam kiedy trafiłem tu po raz pierwszy...
Pokład czwarty.
W zasięgu wzroku mamy kilka pokładów.
Rozdzielmy się i zacznijmy badania.
Utrzymujcie kontakt i nie odchodźcie dalej niż na 50 metrów.
WIRUS
Chakotay do Kima.
Odbieram sygnał dwulitu, ale nie widzę żadnych złóż.
Znalazł pan coś?
Przeprowadzam analizę geostratalną, ale na razie ani śladu dwulitu.
/Proszę szukać dalej.
- Neelix do komandora Chakotaya. /- Słucham.
Chyba coś mam.
Duża grota ok. 20 m od mojej pozycji.
- Czujnik wskazuje duże złoże dwulitu. - Nie oddalaj się zaraz tam będę.
To tutaj.
Wszedłem do groty ale... nic nie rozumiem.
/Niech zgadnę: pusto.
Nawet jednej żyłki, zgodnie z odczytem powinienem być w środku złoża.
Dosyć tego, wracamy na statek.
/- Spotkamy się... - Chwileczkę...
Mam dziwny odczyt z tej ściany.
Ślad energii organicznej.
Bioelektryczna sygnatura.
Tu chyba jest coś żywego.
Dwa metry w głąb tej ściany.
/Neelix, powiedziałem wracaj.
/- Słyszałeś? - Jedną minutkę.
Jest tam kto?
Wiem że ktoś tu jest.
Neelix, co się stało?
- Kim! - Już idę.
Jest w stanie szoku. Voyager pogotowie medyczne,
transport do ambulatorium.
- Proszę podać mi infuzer. - Co?
Szafka z wyposażeniem nr 2, druga półka po lewej.
Przytrzymaj go.
- Co się z nim dzieje? - Teraz zaśnie.
Infuzer utrzyma stały poziom tlenu przez godzinę, potem umrze.
Usunięto mu płuca.
Kiedy tam przyszliśmy, leżał nieprzytomny.
Jak można tak szybko usunąć organ?
Doktor podejrzewa, użycie wiązki transportera.
- Co się stało? - Ktoś go zaatakował.
Nie wiemy jak, ale ktoś usunął mu płuca.
Znaleźliście ślady życia o których meldował?
Kapitanie, sprawdziłem zapis trikordera. Bioskaner wykrył humanoida klasy 3.
Infuzer utrzyma go przy życiu jeszcze 47 minut.
Jedyna szansa to, że odzyska swoje płuca.
Nie da się zrobić sztucznych?
Układ oddechowy łączy się z kręgosłupem w kilku miejscach, jest zbyt skomplikowany.
Mogę co najwyżej umieścić jego organ z powrotem,
ale poszukam innych możliwości.
Komandorze, zabieram zwiad na powierzchnię.
Przejmuje pan dowodzenie.
Niech Tuvok przydzieli nam trzy drużyny, uzbrojone w fazery klasy 3.
Panie Paris, czy na zajęciach z biochemii uczyli pana jak obsługiwać respirator?
- Obawiam się, że nie. - Zrobię więc to sam.
Potrzebuję skaner płucny.
- Proszę wyjść. - Nie, nie wyjdę.
Dobra, proszę więc nie wchodzić mi w drogę.
Tu stał Neelix w chwili ataku.
Skanował tę ścianę, kiedy wykrył ślady życia.
Neelix, znalazł ślady życia 2 metry za tą ścianą.
Mój trikorder, pokazuje 15 metrów warstwę skały.
Widać nie ukazują nam prawdziwego obrazu sytuacji.
Zaraz, tu skała jest cieplejsza.
Faktycznie o 3 stopnie.
Nie ma w pobliżu zjawisk naturalnych generujących ciepło.
Podgrzejmy ją sami.
- Skomplikowane pole siłowe. - Na końcu korytarza jest komora.
Doktorze. Wzrósł chyba poziom zanieczyszczeń w komórkach.
O 32%, spróbuję go ustabilizować. Stymulator cytoplazmowy.
- Nie ma. - To proszę go replikować.
Schemat jest w medycznym banku danych.
Pilotuje 700 tys. tonowy statek, więc uznali go za dobry materiał na medyka.
Jedno płuco mi wystarczy, drugie mogłabym darować Neelixowi.
Przeszczep nie wchodzi w grę, nikt nie ma takich organów jak Talaxjanin.
Musimy wymyślić sposób na dotlenienie krwi,
i przekierowanie impulsów neuroelektrycznych.
Replikator nie wytworzy organu, ale może uda się skopiować jego funkcje...
i odzyskać kontrolę nad układem oddechowym.
Komputer, czy w pamięci transportera zachowała się matryca Neelixa?
/- Potwierdzam. - Prześlij ją do konsoli 4.
Co pan robi?
Zamierzam skopiować płuca z pamięci transportera.
Podobno nie da się ich replikować.
Jeśli jednak rekonfiguruję swój emiter, sporządzę mu holograficzną kopię.
Holograficzne płuca?
Jeśli nam się uda, pozwolą mu normalnie oddychać.
Hologram, to tylko projekcja światła w polu izolacyjnym, żadnej materii.
Proszę mi teraz oddać.
Pole magnetyczne tworzące iluzję mojego ciała,
może przepuszczać materię, bądź ją zatrzymywać.
Holograficzne płuca będą działać podobnie,
przepuszczając tlen i dwutlenek węgla do krwi.
- Co chce pan mu zrobić? - Nie mam czasu na wyjaśnienia.
Proszę go znaleźć. Nie pozwolę na eksperymenty,
dopóki nie będę znała ryzyka.
Istnieje ryzyko, że to nie zadziała.
Wtedy on umrze, ale to jego jedyna szansa.
Trzeba go będzie utrzymać nieruchomo w uprzęży refrakcyjnej.
Płuca muszą idealnie pasować. Komputer nie skompensuje żadnego ruchu.
Długo będzie tak leżał?
Do końca życia, chyba że znajdziemy jego płuca.
Nie będzie też mógł opuszczać tej sali. Holopłuca znikną jak tylko wyjdzie.
Marne pocieszenia, ale lepsze to niż stracić go na zawsze.
Przynajmniej będzie żył.
Może znajdziemy lepsze rozwiązanie.
Czego twoim zdaniem chciałby Neelix?
Nie wiem, ale ja chcę aby żył.
Ta sala jest źródłem wykrywanego przez nas dwulitu.
Generatory wykorzystują dziwną matrycę.
- Więc na planecie nie ma żadnych złóż? - Na to wygląda.
To wszystko organy?
To jakiś magazyn.
Ma pani rację, biologiczna przechowalnia.
- Znalazło ktoś płuca Neelixa? - Nie.
Widzę natomiast kazońską wątrobę.
Nie potrafię jednak rozpoznać większości organów.
Myślę że mamy tu płuca, epidermę, nerwy wzrokowe...
Darujmy sobie katalogowanie.
Jeszcze dziesięć minut temu była tu forma życia.
- Kapitanie. - Otwórzcie.
Jedna forma życia, 10 metrów dalej.
Ustawili pole siłowe o zmiennej modulacji, nie przerwiemy go.
/Voyager do Janeway. Z planety wystartował obcy statek.
- Ściągnąć go. /- Niestety, zbyt szybko wszedł w warp.
Przenieście nas na górę i ruszamy w pościg.
/- Maksymalna warp. - Tak jest.
Blokada refrakcyjna uruchomiona. Nie poruszy się dalej niż na 2 mikrony.
Wolałbym to ograniczyć do 1, ale może być.
Włączam holoemitery.
Zanieczyszczenie komórek rośnie: 82%... 86%...
Komputer program "Neelix 1". Wyłączyć infuzer.
- Wyłączony. - No to ruszamy.
90%... 95%...
Zanieczyszczenie wraca do normy.
/Dziennik kapitański, uzupełnienie.
/Ścigamy statek obcych, /którzy nie odpowiadają na wezwanie.
/Wygląda na to, /że nasze jednostki są równie szybkie.
Holograficzne płuca?
Tak. Działają idealnie.
Proszę normalnie oddychać.
- Długo mogę tak żyć? - Ta procedura nie ma precedensu.
Będziemy pana obserwować.
Długo pozostanę unieruchomiony?
Dopóki kapitan nie odzyska pańskich płuc.
Do odwołania.
Do odwołania? Znaczy: do końca życia?
Tak.
Ale szukamy właśnie obcych, którzy ci to zrobili.
Kapitan robi co może.
Skoro mam tu zostać, mogę to panu wreszcie powiedzieć.
Ma pan okropny sufit.
Nie projektowałem tej sali, tylko tu pracuję.
Przydałby się kolor. Tapeta albo farba.
Może pan przyciemnić światła.
Jestem lekarzem, nie dekoratorem.
Może pani zadba o jego potrzeby estetyczne?
Może odrobina muzyki?
Albo lepiej, czy pana program zawiera piosenki?
/Janeway do Parisa. /Proszę na mostek.
Już idę.
Gdybyś mnie potrzebowała, wiesz gdzie jestem.
Dziękuję.
Cudownie, miałem drobny wypadek i zgubiłem płuca.
Chwila nieuwagi i Paris atakuje jak rektiliański sęp.
O czym ty mówisz?
Nie słyszałaś?
"Gdybyś mnie potrzebowała, będę na mostku."
"Gdybyś mnie potrzebowała."
Może niech od razu wyciągnie mi wtyczkę.
Usunie mnie z drogi i będzie cię miał dla siebie.
Przesadzasz. Tom bardzo nam pomógł.
Teraz już "Tom".
Nie masz się o co martwić. Jesteśmy przyjaciółmi.
Nie martwię się o ciebie, tylko o niego.
Jeden wielki hormon.
Nie widziałaś jak na ciebie patrzy?
To bez sensu. Nie zamierzam dyskutować o wytworach twojej wyobraźni.
Znam cię i wiem że się boisz.
Ale bez względu na to co się stanie, zostanę przy tobie.
Mogę tu zostać na dłużej. Musisz żyć dalej.
Nie przejmuj się mną. Pozwól mi umrzeć.
Przestań, przetrwamy to razem.
Koniec odwiedzin. Potrzebuje odpoczynku.
- Kiedy mogę wrócić? - O 17.00 i ani minuty wcześniej.
Do zobaczenia.
Bez obawy, ja pana nie pocałuję. Poprawiam tylko uprząż.
Postaram się nie okazać rozczarowania.
Kapitanie, zakończyliśmy badanie urządzenia obcych.
To nie tylko broń. To skomplikowany skaner medyczny i instrument chirurgiczny.
Rezonator neuronowy ogłusza ofiarę, a skaner kwantowy
dokonuje analizy mikrokomórkowej.
Trikorder to przy nim zabawka.
Jeden strzał pozwala zgłębić anatomię aż do łańcucha DNA.
Obcy opracowali technologię do badania i wyciągania organów innych istot.
Dlaczego?
Statek obcych wyszedł z warp. Podchodzi do dużej asteroidy.
Na ekran.
- Wleciał do środka. - Utrzymać pozycję. Panie Kim?
Nasze wiązki nie przenikają do środka.
Powierzchnia składa się ze stopu netronu.
Nie przypomina formacji naturalnej.
- Sztuczna asteroida? - Możliwe.
- Uzbrojenie? Systemy obronne? - Brak.
Zlokalizowałem wlot. Znajduje się w kraterze.
Proszę pokazać.
Ślad jonowy prowadzi do środka.
Jak duży jest krater?
200 metrów średnicy.
Kapitanie, sugeruję rozważyć swoją decyzję.
Skąd pan wie co zamierzam?
Mógłbym opisać psychologiczne obserwacje poczynione przez ostatnie 4 lata,
które pozwoliły mi wywnioskować, iż chce pani
wprowadzić okręt do wnętrza asteroidy.
Wystarczy jednak kiedy powiem, że dobrze panią znam.
Któregoś dnia pana zaskoczę, ale nie dziś.
Rozważyłam już inne możliwości,
jeśli Neelix ma przeżyć, musimy działać szybko.
Czerwony alarm. Panie Paris, wprowadzić kurs.
Panie Tuvok, pełna moc osłon. Fazery w gotowości.
Przechodzę na silniki manewrowe. Przesmyk robi się wąski.
Jak pan uważa. Znalazł pan ich statek?
Wciąż podążamy śladem jonowym,
ale zakłócenia ograniczają zasięg czujników do 500 metrów.
- Czy ktoś próbował nas przeskanować? - Na razie nie.
Doktorze. Potrzebuję pomocy.
- O co chodzi panie Neelix? - To pilne.
Swędzi mnie.
Nad lewą brwią.
Wyżej.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Niech pan nie odchodzi. - Nie odchodzę, tylko wracam do pracy.
Nie widzę pana.
- Czuję, że jestem sam. - Bo to prawda, jestem hologramem.
Który ma pełne ręce roboty.
Śmieszne.
Zaczynam się czuć jak w pułapce. Ogarnia mnie klaustrofobia.
- Nie wiem co robić. - Pozostaje panu tylko leżeć.
Zostanę tu do końca życia.
Gapiąc się w sufit.
Nie dam rady.
Muszę się stąd wydostać.
Proszę mnie natychmiast wypuścić.
- To niemożliwe. - Znam swoje prawa.
Żądam uwolnienia mnie z uprzęży. Natychmiast!
Panie Neelix, żyje pan i oddycha.
Pana stan się ustabilizował.
Nie wolno jednak panu wywoływać stresowych sytuacji.
- Proszę się uspokoić. - To nie pan leży unieruchomiony.
Płuca chyba nawalają. Nie mogę nabrać powietrza.
To hiperwentylacja. Proszę oddychać powoli.
Umieram.
Na pomoc. Pomocy!
Dobrze panu idzie, panie Paris.
Dziękuję kapitanie.
Czujniki wykryły dużą komorę.
Co to jest, u diabła.
To są odbicia Voyagera i statku obcych od ścian.
Możemy ustalić który jest prawdziwy?
Nie. Ściany emitują zakłócenia
elektromagnetyczne uniemożliwiające skanowanie.
To jak spacer po lustrzanej sali.
Nigdy nie wiadomo, kiedy wpadniemy na taflę szkła.
Może podążymy ich śladem jonowym.
Mogli zostawić fałszywy ślad i wprowadzą nas prosto na ścianę.
Zaryzykujemy. Tuvok proszę rozciągnąć deflektory do maksimum.
Zyskamy margines bezpieczeństwa w razie zderzenia.
Podążamy śladem jonowym. Panie Paris. Powoli.
Panie Kim proszę skanować dalej.
Postaram się go uspokoić.
Dobrze. Jeśli wolno pozostanę aktywnym w razie gdyby się przebudził.
Dobrze się pan czuje? Wydaje się pan podenerwowany.
- Cała sytuacja wymyka się spod kontroli. - Chodzi o Neelixa?
Najpierw mi mówią, że nie ma lekarza, więc czuwam bez przerwy.
Potem mówią że nie ma pielęgniarki, więc robię wszystko sam.
Myślałam, że Tom Paris został panu przydzielony.
Jak mówiłem, nikt mi nie pomaga.
Teraz przyjąłem pacjenta z problemami emocjonalnymi,
a na pokładzie nie ma psychologa.
Jestem awaryjnym zastępstwem. Nie zaprogramowano mnie do tego. To...
nie do przyjęcia.
Nie znam się na holo-inżynierii, ale moim zdaniem był pan wspaniały.
Robię to na co zezwala mi program.
Ocalił pan jego życie.
Pan, nie program.
- Może tak się pani wydawać. - Tak to wygląda.
Jest pani bardzo uprzejma.
Jak prawdziwi lekarze radzą sobie z emocjami pacjentów.
- Uczy ich tego doświadczenie. - A czy pan potrafi się uczyć?
Jestem zdolny do akumulowania danych.
Musi więc się pan tego nauczyć.
Brała pani pod uwagę karierę medyczną?
Neelix odzyskuje przytomność.
Poruczniku, rdzeń warp przejawia wahania mocy.
- Włączyć stabilizator. - Brak efektu. Tracimy energię.
/- Janeway do Torres. Co się dzieje? - Tracimy moc.
Nie wiem gdzie, /ale tempo wzrosło do 7% na minutę.
Wyciek mocy znajduje się w tej komorze.
To rodzaj pola tłumiącego. Wchłania energię z gondoli warp.
B'Elanna, wyłącz reaktor /i przejdź na zasilanie awaryjne.
- Bez efektu. /- Proszę mnie informować. Bez odbioru.
Może pan zlokalizować źródło pola?
Kierunek 217 na 015 odległość 547 metrów.
Tuvok, co się stanie kiedy wystrzelimy z fazerów.
Ściany komory odbijają energię.
Wiązka pójdzie rykoszetem, po drodze uderzając w nasz okręt.
Dobrze, nie będziemy więc tego próbować.
A może jednak powinniśmy.
Tuvok, co będzie jeśli zmniejszymy moc do minimum i wyślemy wiązkę ciągłą.
Będzie się odbijać od ścian, aż trafi w inną materię.
W inną materię, taką jak statek obcych.
Użyjemy fazera jako szperacza aby znaleźć ich jednostkę.
Wykonać.
- Zmieniam azymut wiązki. - Chwileczkę.
- Chyba znalazłem ich statek. - Na ekran.
Panie Paris. Wejść w zasięg transportera.
- Dwie formy życia. - Uruchamiają silniki.
Transporter nr 3, przenieść obie formy życia na pokład.
Ochrona do sali transportera nr 3.
Trafiliście na pokład Voyagera.
Jestem kapitan Kathryn Janeway ze Zjednoczonej Federacji Planet.
Jestem Deleth z bractwa Vidiian.
Zaatakowaliście członka mojej załogi i zwabiliście do wnętrza asteroidy.
Dlaczego?
Gromadzimy organy zastępcze i biomaterię, to jedyny sposób walki z wirusem.
To jakaś choroba?
Zaatakował nasz lud ponad 2000 lat temu.
Wyniszcza nasze ciała, kod genetyczne i strukturę komórkową.
Zbieracie ciała innych, żeby wymieniać tkankę toczoną przez wirusa.
Nasz technologia nie nadąża. Wirus się adoptuje.
Opiera się wszelkim lekom. Nasze społeczeństwo ginie.
Każdego dnia umierają tysiące. Nie ma dla nas innego ratunku.
Współczuję waszej rasie,
ale nie pozwolę wam zatrzymać organów. Musicie je natychmiast oddać.
To niemożliwe.
Dokonałem już zmian biochemicznych w tym układzie oddechowym,
i umieściłem go w ciele Motury. Jest teraz jego częścią.
To mój honata, jego zadaniem jest zdobywać organy potrzebne mi do życia.
Staramy pobierać je od zmarłych.
Czasem jednak nagła potrzeba wymaga użycia przemocy.
Staję więc przed podobnym wyborem.
Popełnić morderstwo dla ocalenia życia, czy pozwolić mojemu człowiekowi umrzeć,
a tobie czerpać powietrze jego płucami?
Zapewne nie zdołasz zrozumieć jak cywilizowane
istoty mogły się do tego zniżyć?
Przed zarazą byliśmy nauczycielami i badaczami, artystami.
Ludźmi z dużymi osiągnięciami artystycznymi.
Sam jestem rzeźbiarzem.
- Kiedy jednak stawką jest egzystencja... - Nie musisz się tłumaczyć.
Oni i tak tego nie zrozumieją.
Jeśli skażecie mnie na śmierć, niech tak będzie.
Przerwiecie przynajmniej moje cierpienia.
Nawet nie próbuję wyobrazić sobie cierpienia waszego ludu.
Może udało wam się stłumić moralne implikacje waszych czynów,
ale nie zabiję was by ocalić kogoś innego.
Dla mojej kultury to nie do przyjęcia.
Gdybym była bliżej domu postawiła bym was przed sądem.
Niestety nie mogę. Wieczny areszt też nie wchodzi w rachubę.
Jedyne co mi pozostaje,
to puścić was wolno.
Ale przekażcie swoim, że jeśli jeszcze raz was spotkam,
zrobię wszystko by uchronić moją załogę.
Każdy agresywny krok w kierunku moich ludzi, wywoła śmiertelny odwet.
Jasne?
Wyjątkowo.
Czekaj. Chcę zobaczyć twojego człowieka.
To niczemu nie posłuży.
Może jednak. Nasza technologia medyczna może przewyższać ich wiedzę.
Z naszych obserwacji wynika że nawet bardzo.
Ocaliła nam życie. Nam obu. Jesteśmy jej to winni.
Zaprowadzę was.
Te symulowane organy są takie prymitywne, aż dziwne że jeszcze żyje.
- Ustawiłem jedynie na skanowanie. - Proszę. Tylko ostrożnie.
Dziwne. Według odczytu ciebie w ogóle nie ma.
Bardzo bym tego pragnął.
Reszta jest zdrowa i kompatybilna do przeszczepu.
Zaraz już to rozważaliśmy. Talaxjańska fizjologia różni się od naszej.
Jego układ odrzuci nasze płuca.
Wasza wiedza chirurgiczna jest niedoskonała.
Dostosujemy jego organizm.
To żaden problem.
Które z was daruje mu płuco?
- Ja. - Nie, to zbyt niebezpieczne.
Chce tego. Zaryzykuję. Tyle dla mnie zrobiłeś.
Chce ci dać coś od siebie.
Zgoda.
Chętnie spróbuję pańskiej kuchni.
- Znaczy, że zostaję. - Dopóki nie uruchomimy replikatorów.
Dziękuję kapitanie. Do zobaczenia przy śniadaniu.
/Dziennik pokładowy, uzupełnienie.
/Obcy pomyślnie przeszczepili /płuco Kes - Neelixowi.
/Wyłączono pole tłumiące, /a gości odesłałam na ich statek.
/Powracamy na kurs do domu.
Operacja się powiodła. Neelix śpi i oddycha o własnych siłach.
Pani płucem.
- Czuję lekkie zawroty. - To minie.
Wkrótce przywyknie pani do ograniczonej wydolności płuc.
Rozmawiałem z kapitan. Będzie mogła pani zostać moją asystentką.
Odciążymy Parisa, a może nawet zastąpimy.
O ile jest pani zainteresowana.
Oczywiście. Kiedy zaczynamy?
Rozpoczniemy szkolenie jak tylko dojdzie pani do siebie.
Dziękuję.
To ja dziękuję. Dała mi pani wiele do myślenia.
Tłumaczenie: TV 4
Opracowanie: KLoSS