/Dziennik osobisty. /Data gwiezdna 48546.2
/Nasza podróż do domu /trwa już kilka tygodni.
/I zaczęłam zauważać /w mojej załodze i w samej sobie
/subtelną zmianę, jakbyśmy /przyzwyczajali się do nowej sytuacji.
/Tutaj, w kwadrancie delta jesteśmy /"jakby jedną wielką rodziną",
/jesteśmy więcej niż załogą,
/i muszę stać się dla tych ludzi /więcej niż tylko "panią kapitan".
/Ale nie wiem od czego rozpocząć.
/W akademii uczą nas, że od kapitana /oczekuje się zachowania pewnego dystansu.
/Aż do teraz /to mi nie przeszkadzało.
Kapitanie, nie wiedziałam, że jest wyznaczona inspekcja.
To nie inspekcja, ja tylko przechodziłam.
Napęd warp jest gotów pracować bez przerwy przez 900 godz.
Tylko iniektory reakcji wymagają regulacji.
Wykonać.
/Może po prostu tak to jest, /może ten dystans jest potrzebny,
/może teraz, bardziej niż /kiedykolwiek wcześniej,
/potrzebują, bym stanęła /na wysokości zadania.
/Szkoda tylko, że wcale się nie czuję /się aby temu zadaniu podołać.
/Komputer, wykasuj /ostanie zdanie.
Spocznij. Co nam ciekawego dzisiaj Neelix zaserwował?
Jest taka starożytna chińska klątwa: "Obyś żył w ciekawych czasach".
Jedzenie jest zawsze interesujące, kiedy Neelix jest w kuchni.
Oceniamy go chyba zbyt surowo, bardzo pomaga zaoszczędzić energię z replikatorów.
Przeczuwam w najbliższym czasie problemy żołądkowe,
jeśli dalej będzie nas tak karmił.
Do zobaczenia na wachcie.
- Mogliśmy spytać, czy się do nas przyłączy? - Chorąży nie zaprasza kapitan do stolika.
Dlaczego?
Dlatego.
Nie ma nic złego w odrobinie grzeczności.
Kapitanowie wymagają szacunku.
Dlatego nie spoufalają się z niższymi rangą.
Z kim niby miałaby się tu spoufalać?
Przecież nie ma innych kapitanów ani admirałów.
Jeśli będzie chciała z nami posiedzieć, sama nas zaprosi.
Czytałeś za dużo starych regulaminów.
Neelix.
Pani kapitan. Wygląda pani dziś uroczo.
Nowa szminka?
Ta co zwykle.
Może to oświetlenie, ale wygląda pani przepięknie.
Nie żebym sugerował, że nie zawsze wygląda pani przepięknie.
- Jest jeszcze kawa? - Nie, ale mamy coś lepszego.
- Nie chcę nic lepszego, tylko kawę. - Odkryłem te nasiona...
- Nieważne, wykorzystam rację z replikatora. - To byłoby niestosowne.
- Słucham? - Powinna pani dawać załodze przykład.
- Dziękuję za przypomnienie. - Nie ma za co.
W końcu skoro chcemy, aby załoga przestawiła się na żywność naturalną,
musimy do tego zachęcać.
Zgoda. Podaj mi swój substytut lepszy niż kawa.
- Dołożyć jajeczka Takar? - Sama kawa.
Jest nieco bogatsza, ale będzie smakować.
/- Mostek do Janeway. - Już idę.
Może jutro.
- Nie musiała pani przychodzić - Musiałam.
Chciałem tylko powiedzieć, że wykryliśmy mgławicę.
Na ekran.
Powiększenie.
Wyjątkowo wysoki poziom cząsteczek omikronowych.
Sugeruje pan, żeby uzupełnić nimi rezerwy antymaterii?
Właśnie.
Starsi oficerowi na mostek. Wprowadzić nowy kurs.
Czuję kawę w tej mgławicy.
MGŁAWICA
Badanie tej mgławicy podniesie morale, nie uważa pan?
Może się tylko poprawić.
Utrzymuje pan bliższy kontakt z załogą. Jak wygląda sytuacja?
Przechodzą teraz "nuanka", okres żałoby. To naturalna reakcja.
Martwię się. Szkoda, że nie mamy psychologa, ale wtedy nie był potrzebny.
My rozmawiamy ze zwierzętami, to amerykańska tradycja.
To nasi doradcy. Każdemu towarzysz zwierzęcy przewodnik.
Carl Jung sądził, że wynalazł tę metodę nazywając ją techniką aktywnej wyobraźni.
My robimy to od wieków.
- Każdemu przypisane jest inne zwierzę? - Tak.
Pan zapewne ma niedźwiedzia.
- Dlaczego? - Pasuje do pana.
Dziękuję. To silne zwierzę. Posiada wielką pokattah.
Nie jest jednak moim stróżem.
Stworzenia nami nie kierują. Same do nas przychodzą.
- Jeśli nie niedźwiedź, to co? - Nie mogę powiedzieć.
Obraziłbym swojego przewodnika.
- Ale słucha pan jego rad. - Jest rodzaju żeńskiego.
- Ale tak, z reguły są słuszne. - Każdy może wybrać sobie przewodnika?
To nie takie proste.
- Zbliżamy się do mgławicy. - Jedna trzecia impulsowej
Jeśli jest pani zainteresowana,
pomogę skontaktować się z jej przewodnikiem.
No to jesteśmy umówieni. Analiza?
Siedem jednostek astronomicznych średnicy. Emisje gamma i termalne.
Nasze osłony sobie poradzą.
Utrudnienia dla nawigacji?
Pierwiastki wodoru, helu, hydroxylu i drobny pył. Nie widzę problemu.
Tuvok, znalazł pan bogatą chmurę cząsteczek omikronowych?
Największa koncentracja znajduje się 64 miliony kilometrów wgłąb mgławicy.
Wprowadzić współrzędne. Jedna czwarta impulsowej.
- Nigdy czegoś takiego nie widziałem. /- Tuvok do Kima.
/Starsi oficerowie powinni się /powstrzymywać od podobnych komentarzy.
/Wprowadza to młodszych w zakłopotanie.
Gęstość wzrosła do 42 procent. Przyciągamy kosmiczny pył.
Maszynownia, czy pole magnetyczne wokół silników magnetycznych może ściągać pył?
Całkiem możliwe.
Stawia opór o sile 4.1, zalecam przejście na silniki manewrowe.
/Przyjęłam, wykonać.
Gęstość nadal wzrasta. 70 procent.
Siła oporu nie stanowi zagrożenia dla kadłuba.
- Daleko do naszej chmury? - 12400 kilometrów.
Utrzymać kurs.
- Raport! - Stanęliśmy w miejscu.
Wyłączam silniki.
- Trafiliśmy na barierę energetyczną. - Naturalną czy sztuczną?
Nie wykrywam ukierunkowanego źródła energii. Jest naturalna.
- Daleko do chmury omikronów? - 7000 kilometrów.
Możliwe, że bariera otacza właśnie te cząsteczki.
- Czy wiązka transportera je dosięgnie? - Emisje toronowe bariery zakłócą sygnał.
Starczy mocy na przebicie się przez barierę?
Ma głębokość jedynie 50 metrów.
Czterosekundowy ciąg maksymalny załatwi sprawę.
Pełna moc osłon.
Czterosekundowy ciąg maksymalny, a potem jedna czwarta.
Co pan o tym sądzi, Tuvok?
Nie jestem w stanie tego scharakteryzować.
Kim do Tuvoka. Innymi słowy nigdy pan czegoś takiego nie widział.
Obiecuję nie mówić młodszym.
Szczelina, którą utworzyliśmy w barierze, właśnie się zamknęła.
Kes, zobacz w co nas wpakowała.
- Wszystkie mgławice tak wyglądają? - Nie wiem.
Rozsądek nakazywał mi je omijać.
Ci ludzie to urodzeni badacze.
Dla mnie to urodzeni idioci. Nie doceniają tego, co mają.
W promieniu 100 lat świetlnych nie ma lepszego okrętu, a oni co robią?
Poszukajmy jakiejś anomalii, to może go rozwalimy.
Kapitan nie jest głupia. Troszczy się o załogę.
Jak można dbać o załogę, posyłając ją na śmierć przy każdej okazji.
Mówię teraz jako jej członek. Nie zabrałbym cię tu, gdybym wiedział...
Tu jest pięknie. Sama chętnie zajrzałabym w każdy zakątek wszechświata.
Nie zaprzeczam, iż ma to swoje wartości romantyczne,
ale nie nazwałbym tego pięknym.
Chociaż widok robi się coraz ciekawszy.
Jeszcze nigdy nie całowałam się we wnętrzu mgławicy.
Nie mówiłem?
Czerwony alarm.
- Przenikają osłony. - Odwrócić polaryzację.
To nie aktywna materia, sensory jej nie rozpoznają.
- Czy to atak? - Nie ma pewności.
/- Torres do mostka. - Słucham.
Te obiekty przyklejają się do poszycia. Notuję ubytek energii.
Jak to? Tracimy ją?
/Ciągną energię z generatorów osłon.
Straciliśmy pięć procent rezerw. Zalecam wyłączenie zbędnych systemów.
- Wykonać. - Zmiana polaryzacji osłon nic nie dała.
- Rezerwy spadły o osiem procent. - Nie tego oczekiwałam.
- Panie Paris, proszę zawrócić. - Odwracam kurs.
Pełny ciąg.
Nie przebiliśmy bariery.
Po zewnętrznej stronie gromadzi się pył azotowy.
- Maszynownia. Więcej mocy. - Nie możemy przejść na ciąg impulsowy.
Pozostaje zwiększyć ciąg manewrowych poza margines bezpieczeństwa.
- Wykonać. /- Zwiększam dawkę deuteru do dysz.
- Mamy do dyspozycji 38 torped fotonowych. - I żadnej możliwości uzupełnienia.
/Silniki na 105 procent, 115 procent...
Bariera nie puszcza, potrzebujemy czegoś więcej.
- Dwusekundowy impuls fazerów. - Odpalam fazery.
- Bez efektu. - Przygotować torpedę.
Jeśli wykonamy szczelinę, zamknie się równie szybko jak pierwsza.
Siądę torpedzie na ogon.
- Torpeda gotowa. - Cel na kursie.
Gotowe.
Ognia.
- 50 tysięcy kilometrów do krawędzi. - Pływy energetyczne utrudniają nawigację.
Gęsto jak podczas toriańskiej zamieci.
- 35 tysięcy kilometrów. - Rezerwy energii wciąż maleją.
15 tysięcy kilometrów.
- Wyszliśmy z największego skupienia masy. - Odwołać alarm czerwony.
Zająć pozycję 2000 kilometrów od krawędzi.
Przekażcie próbkę materii z kadłuba dla porucznik Torres.
Chcę wiedzieć, co pokonało nasze systemy obronne.
- Ile rezerw mocy straciliśmy? - 11 procent.
Chyba przestanę pić kawę.
Nie za ciemno ci tam? Wstawaj, musisz coś zobaczyć.
Jak tu wszedłeś?
Zdziwiłbyś się, czego można się nauczyć w więzieniu.
MacAllister. James Mooney MacAllister. Facet w ogóle nie sypiał.
Po nocach studiował algorytmy, więc maska pomagała mi zasnąć.
- Mogłeś się przeprowadzić. - Żartujesz.
Dzięki niemu zaliczyłem chemię kwantową. Poza tym przywykłem do niej.
Przypomina mi pobyt w łonie matki.
- Żeby sobie przypominać, najpierw trzeba... - Pamiętam pobyt w łonie.
- Co chciałeś mi pokazać? - Na pewno nie pobije doświadczeń z łona.
Komputer, uruchom holoprogram "Paris 3".
- Co ty na to? - To jakieś francuskie bistro?
Spędzałem tu większość czasu na drugim semestrze.
Wybrałem bazę Floty pod Marsylią, zawsze miałem słabość do Francuzów.
A Francuzi do pana, monsieur Thomas.
Któż mógłby się oprzeć nazwisku Paris i takiej twarzy.
Sandrine, to mój przyjaciel Harry Kim.
Jej rodzina prowadzi gospodę od 600 lat.
Tommy, najwyższy czas. Czekałam na ciebie.
A to jest Ricky. Wprowadzam ją do wszystkich moich holoprogramów.
Twój przyjaciel gigolo, nie dawał mi spokoju.
Taki już mam charakter. To nic osobistego.
Ojciec Francuz, matka Daliwakan.
Zawsze tak na ciebie grzecznie czeka?
Nic innego nie wchodzi w rachubę.
Myślałam, że lubisz kobiety z ostrzejszymi ząbkami?
O twoich wszyscy już słyszeli. Odstrasza ich widok krwi.
Podać panu coś picia?
- Herbatę. - Harry, to przecież Francja!
Otwórz butelkę z '46 Saint Emilion, którą dla mnie trzymałaś.
Nie lubię pić w nocy. Mam potem zgagę.
To wino holografaiczne, nie zaszkodzi. Wczuj się w nastrój.
Podczas tego semestru wiele się nauczyłem, w większości tutaj.
To prawda. Ode mnie.
Znalazłem to miejsce, kiedy okradli mnie w porcie.
- Okradli cię, na Ziemi? - To taka atrakcja dla turystów.
Potem wszystko oddają. Przeważnie.
Widzisz ten stół bilardowy? Przez wieki przyciągał najlepszych zawodników.
Pomyślałem, że zaprogramuję kilku fachowców.
Gaunt Gary, z Ames Pool, New York, 1953.
Powiadają, że pokonał wielkiego Williego Mosconi.
- To jakiś sławny bilardzista? - Ta gra nazywa się pool.
Może postawisz trochę mamony.
Nie jest jeszcze na ciebie gotów. Najpierw go poduczę.
Uważaj na niego, łyknie twój portfel z uśmiechem na ustach.
Zapamiętam to. Co to jest mamona?
Jakaś stara skandynawska waluta.
Chodź zagramy.
Tak wyobrażam sobie dom, mój kawałek ziemi w Kwadrancie Delta.
Przeszedłeś nad tym do porządku dziennego. Czy stwarzasz pozory, bo też tęsknisz?
Za czym?
Za domem.
Twoja kolej.
Komputer, uruchom AHM.
Na czym polega istota problemu?
- Dlaczego pan to zawsze powtarza? - Nie znam motywów programisty.
Może sądził, że będę wzywany z ważnych powodów?
W zaistniałych okolicznościach mógłby pan to zmienić.
Ciekawa koncepcja. Hologram programujący się samodzielnie.
Mógłbym stworzyć rodzinę albo armię.
Znam się trochę na holotechnologii, mogłabym podłubać.
- Od razu pewniej się poczułem. - Ma pan drażniące poczucie humoru.
Proszę wystosować skargę do programisty ze stacji Jupiter. Nazywa się Zimmerman.
Wygląda tak, jak ja. Z czym pani przychodzi?
- Potrzebuję drugiej opinii. - A kto wydał pierwszą?
- Ja. To próbka pyłu z mgławicy. - Mgławicy? A co my tam robiliśmy?
Już wiem, badaliśmy ją. Nic innego nie robimy.
Po co udawać, że wracamy do domu,
lepiej zbadać każdy milimetr tego kwadrantu.
Izoliniowe molekuły, brak struktur pierścieniowych.
A to sprowadziło panią do mnie. Nukleogeniczne wiązania peptydowe.
- Czy to rodzaj włókna fosfolipidowego? - Nieźle pani szło.
Nie, to coś o wiele ciekawszego.
Wejść.
- Ekipy naprawcze oczyściły poszycie. - Dobrze, rozpoczynamy o 7.00.
- Co to takiego? - Mój zestaw szamański?
Nikomu go nie pokazywałem. Po naszej porannej rozmowie
postanowiłem go przynieść.
Pomoże mi znaleźć zwierzęcego przewodnika?
Każdy ma swój własny zestaw.
Ale ten pomoże pani w poszukiwaniach.
Teraz?
Dobrze.
Pióro kosa.
Kamień z rzeki.
- I Akoonah. - Akoonah?
Moi przodkowie używali psychoaktywnych ziół.
Teraz to niekonieczne. Nasi naukowcy wymyślili
nowe metody ułatwiające poszukiwania.
Proszę położyć na tym rękę.
I skupić się na kamieniu.
A-koo-chee-moya. Jesteśmy z dala od świętych miejsc przodków.
Z dala od ich kości.
Czy znajdzie się potężna istota, która zaopiekuje się tą kobietą
i udzieli jej odpowiedzi na pytania? Zamknij oczy.
Niech powietrze rozpali światło w twoim wnętrzu, aż blask dotrze wszędzie.
Przygotuj się na opuszczenie tego pokoju i okrętu
i udaj się do miejsca, w którym osiągnęłaś spokój i szczęście.
Widzisz teraz to miejsce i słyszysz jego dźwięki.
- Pamiętam. To przecież... /- Nie wolno ci o tym mówić,
/bo obrazisz przewodnika.
/Rozglądając się wyczujesz /obecność innego życia.
/Odezwij się do pierwszego /zwierzęcia, jakie zobaczysz.
/Widzisz je?
- Tak. /- Odezwij się do niego.
Co mam powiedzieć?
/Wiesz o co chcesz spytać.
Przepraszam, powinnam była zablokować komputer.
Komandor przedstawiał mnie zwierzęcemu przewodnikowi.
Mam nadzieje, że będzie pani miała więcej szczęścia niż ja.
B'Elanna jako jedyna próbowała swojego zabić.
Przepraszam, ale otrzymaliśmy zaskakujące wyniki analizy materii z kadłuba.
- Jest organiczna. - Mikroskopijna forma życia z mgławicy?
Nie chodzi o to. Próbka stanowi element większego organizmu.
Wygląda na to, że to wcale nie jest mgławica.
/- Czego właściwie szukacie? - Chcę wiedzieć, czy zraniliśmy tę istotę.
/Przebiliśmy ją okrętem, poparzyli /fazerem i wysadziliśmy dziurę torpedą.
/- Wydaje mi się... - Komputer, wyłącz dźwięk.
Proszę wyizolować skupisko mikronów, do którego zmierzaliśmy.
Ich koncentracja jest o wiele mniejsza.
Wiele wydostało się na zewnątrz.
- Uciekają przez nasz otwór? - To logiczna konkluzja.
Należałoby złożyć, że napotkane zjawiska stanowiły funkcje obronne organizmu.
Zgrubienie bariery świadczyłby, że dobijaliśmy się do witalnego organu.
Zraniliśmy niewinną formę życia. Możemy to naprawić?
- Komputer włącz dźwięk. /- Dziękuję.
/Analiza wykazała, że owa forma /posiada zdolność regeneracji.
/Proces wymaga jedynie pomocnej dłoni.
- Jak możemy stymulować regenerację? /- Porucznik Torres zna odpowiedź.
Tak?
/To pani zauważyła /nukleogeniczną strukturę.
W tym wypadku promieniowanie nukleogeniczne powinno przyspieszyć proces regeneracji.
Trzeba skierować wiązkę nukleonów ku brzegom otworu.
Żółty stan pogotowia. Wejdziemy tam ponownie.
Proszę przygotować nowe zabezpieczenia na podstawie zdobytych doświadczeń.
Tuvok, musi pan tak zmodyfikować osłony,
aby chroniły nas przed układem obronnym organizmu.
Zaczynamy o 13.00.
Bantan jest ostrawy. Kes je hoduje w ogrodzie hydroponicznym.
Nie jedzcie tych różowych końcówek, to nic wam nie będzie.
/- Załoga na stanowiska, alarm żółty. - Co znowu?
- Neelix do Chakotay. - Jestem zajęty, o co chodzi?
/O żółty alarm, właśnie zacząłem serwować...
Odkryliśmy, że mgławica jest formą życia i wracamy naprawić szkody.
Hej! Tego już za wiele, idę z tym do kapitan.
Podobno mgławica okazała się potworem?
Nie potworem, ale formą życia.
Oczywiście żartuje pani z tym powrotem do brzucha bestii.
- Nie. - Dlaczego?
Zraniliśmy ją i teraz musimy jej pomóc.
Nie przybyłem na ten statek aby zostać weterynarzem.
A myślałam, że posiada pan liczne talenty.
Mam tego dosyć, poczekam na wasz powrót na pokładzie mojego stateczku.
Załoga szykuje się do misji, nie odciągnę ich aby szykowali teraz pana pojazd.
Nie zamierzam pana wysadzać przed każdą przeszkodą,
ale na razie proszę zająć miejsce z dobrym widokiem bo wchodzimy do brzucha wieloryba.
- I już? - Jest pan wolny.
W żargonie Floty to oznacza "wynocha".
Wieloryb?
- Zbliżamy się do bariery. - Wyłączyć silniki impulsowe.
- Silniki wyłączone. - Odpalić manewrowe 1/3 mocy.
Alarm czerwony.
Osłony podniesione. Uruchamiam harmonikę adaptacyjną.
- Gęstość dwa razy większa niż poprzednio. - Ciśnienie osiąga niebezpieczne wartości.
Jeśli się nie mylę uwolnienie dodatnich jonów powinno odsunąć pył.
- Bez szkody dla stworzenia? - Tak sądzę.
Jony uwolnione.
- Gęstość spada. - Ciśnienie na poszycie również.
Utrzymać kurs.
14 tysięcy kilometrów od szczeliny.
- Widzę ją. - Powiększenie.
Maszynownia, przygotować promień nukleonów.
Czekam na rozkaz.
Panie Paris, zająć pozycję.
Ster 40 stopni.
Raport!
Zostaliśmy trafieni ładunkami wielobiegunowymi.
- Za pierwszym razem ich nie było. - Osłony 87 procent.
- Wytrzymają? - Ładunki za szybko zmieniają polaryzację.
- Straciliśmy rufowy układ sterujący. - Wysiadły pochłaniacze inercyjne.
Tracę kontrolę.
Maszynownia, awaryjna blokada silników.
Musielibyśmy wypuścić deuter w przestrzeń, nie stać nas na taką utratę paliwa.
/- Nie mamy wyboru. - Zrozumiałam.
Pochłaniacze wciąż nie działają.
Wyzerować układ i zrestartować.
Procesory uruchomione.
- Pochłaniacze wracają do normy. - Cała stop. Raport uszkodzeń.
Wyciek elektroplazmy na poziomie 14. Ekipy naprawcze w drodze.
- Poza tym wszystko w porządku. - Wysiadł zespół optyczny.
Tak jest. Zaraz się tym zajmę.
- 14 rannych, nic poważnego. - Gdzie jesteśmy?
70 tysięcy kilometrów od poprzedniej pozycji. Weszliśmy do wnętrza stworzenia.
Oby miało powolny proces trawienia.
Musimy wrócić do rany nie wywołując reakcji układu obronnego. Jakieś pomysły?
Zostawiła nas w spokoju kiedy odcięliśmy napęd. Może to wywołuje reakcje.
Spróbujemy wrócić bez uruchamiania silników.
Odnotowaliśmy w środku prądy energii.
Uznaliśmy to za mgławicę i nie szukaliśmy żadnych funkcji.
Sądzę, że te prądy stanowią jakiś obieg.
Panie Kim, czy w prądach znajdują się cząsteczki omikronowe?
Tak.
Jeśli rozprowadzają omikrony, obieg może również prowadzić w pobliże rany.
Moglibyśmy popłynąć z jednym z nich.
Proszę korzystać jedynie z dysz dryfowych.
Tak jest.
Ruszamy. Prędkość całe 200 km/h.
Pora na przekąskę. Ailis pate, cebulka Felada i nadziewane liście Cardaway.
Doceniam pański gest, ale nie pora teraz na to.
Odpowiadam za morale załogi i nalegam na przerwę dla zdrowia.
Dalej panie Wolkanie, to podniesie na duchu.
Albo i nie.
Mogę zapytać, od kiedy jest pan odpowiedzialny za morale załogi.
Od kilku minut kiedy odczułem, że zmalało.
Moje na pewno, akurat spadaliśmy.
Neelix zawsze odpręża się przy gotowaniu.
Kiedy się zatrzymaliśmy, odczułem potrzebę.
Mogłem albo przyjść i powiedzieć "A nie mówiłem",
albo zrobić coś konstruktywnego
i pomóc na swój skromny sposób.
Nadziewane liście Cardaway są wyśmienite.
Ponadto uznałem, że powinniśmy trochę razem pośpiewać.
Bez przesady.
Dobra robota. Proszę nas wyprowadzić z prądu i pozostać w dryfie.
- Torres, przygotować wiązkę nukleonów. - Jesteśmy gotowi.
Na początek dwie dawki. Pięć impulsów z dwusekundowymi odstępami.
- Analiza. - Tempo regeneracji wzrosło tylko o 0.4%
/Tym sposobem nie osiągniemy za wiele. Szczelina jest zbyt wielka.
/Mówi doktor, proszę otworzyć /mój kanał. Mam pewien pomysł.
/Ponieważ znowu zapomniano mnie wyłączyć, /miałem okazję obserwować wasze postępy.
/Albo ich brak. /Należy zmienić metodę leczenia.
/W tym celu sięgnąłem po pradawną /technikę lekarską zwaną szyciem.
/Przed wprowadzeniem laserów ranę /zaszywano włóknem, umożliwiając jej gojenie.
Co nam to daje?
/Układ energetyczny okrętu jest kompatybilny /ze strumieniami omikronów istoty.
/Nasza jednostka może więc posłużyć /stworzeniu na podobieństwo szwu.
/Ustawiając kadłub jako przewodnik w /poprzek rany przyspieszymy regenerację.
Jak się tam dostaniemy unikając uderzenia?
/To już wasz problem.
To jak prosić psa, aby nie gryzł przy opatrywaniu rany.
Lubi pan psy?
- Zawsze jakiegoś miałem. - Ja też.
Kiedy chciałam oczyścić mu ranę, odwracałam jego uwagę.
Panie Kim, mikrosonda klasy 4.
Poruczniku, czy jeśli dam krótki ciąg,
zdoła pan zająć pozycję w szczelinie w ciągu 10 sek.
- Wolałbym dostać 20. - Sonda odwróci uwagę na 10 albo i mniej.
- Myślę, że wystarczy. - Panie Kim?
- Mikrosonda gotowa. - Wprowadzić współrzędne 160 na 70.
Odciąć zasilanie po pięciu sekundach. Nie chcę znowu skrzywdzić stworzenia.
Maszynownia, jednosekundowy ciąg /z dysz rufowych na mój znak.
Wystrzelić mikrosondę.
Silniki.
Liczne ładunki o wysokiej częstotliwości.
- Osłony 75 procent. - Utrzymać pozycję.
Maszynownia, dwie wiązki nukleonów z rufy /i dziobu równolegle do osi kadłuba.
Zrozumiałam.
Kapitanie, gwałtowny przyrost tkanki w ranie.
Krawędzie zbliżają się z prędkością 500 km/h.
Utrzymać pozycję.
- Osłony nie wytrzymają. - Wiem. Utrzymać pozycję.
Krawędzie zbliżyły się na 30 kilometrów.
Maszynownia pełny ciąg na mój znak. Panie Paris?
- Wystarczy słowo. - Krawędzie o 20 kilometrów.
15, 10...
- Wyłączyć wiązki nukleonów. - Pełny ciąg.
40 tysięcy kilometrów do bariery. 30 tysięcy kilometrów.
Tempo regeneracji wzrosło o 40 procent. Zaraz zamknie ranę.
Wyszliśmy z głównej masy.
/Dziennik kapitański, /uzupełnienie.
/Mieliśmy oszczędzać rezerwy, /a w efekcie uszczupliliśmy je o 20 procent.
/W wyniku tego kierujemy się ku /planecie o 14 lat świetlnych dalej,
/która zdaniem Neelixa zawiera /potrzebne surowce energetyczne.
/Musimy zboczyć z kursu, /jednak nie mamy wyboru.
/Tyle jeśli chodzi /o podniesienie na duchu.
- Idzie pani spać? - Najpierw porozmawiam ze zwierzęciem.
Nauczył mnie tego komandor Chakotay, podobno pomaga.
- Radzę go o to zapytać. - Dziękuję.
Kapitanie, nie chciałbym naruszać zasad,
ale jeśli zechce pani do nas dołączyć, to zapraszam.
Dołączyć? Gdzie?
- Chodźmy stąd wreszcie. - Cierpliwości, wystawiam tego Indianina.
- Przecież cię ogrywa. - I tak właśnie powinien myśleć.
Spocznij.
Niesamowite. Kim powiedział, że to pańskie dzieło.
Dla odprężenia.
Od razu widać, kiedy pojawia się rasowa kobieta.
Zdradź mi swoją ulubioną piosenkę, abyśmy mogli zatańczyć,
zanim porwę cię do mej samotni, w której będziemy się kochać do upadłego.
Przepraszam. Gdybym wiedział, że pani przyjdzie...
Zmieniłby pan program, a mnie ominęłaby zabawa.
Sam nie wiem, co te lalki widzą w żigolaku.
Ja traktuję kobiety inaczej. Damy jak szmaty,
a szmaty jak damy. To zawsze działa.
- Paris, to ty go zaprogramowałeś? - Tak a co?
To świnia, tak jak ty.
Prawie zawsze.
- To pool czy bilard? - Pool.
Racja z łuzami. Mogę spróbować?
Racontez-vous. Zróbcie miejsce pięknej młodej kobiecie.
Czy ona ma pieniądze?
Komandorze, poda mi pan swój patyk.
To jest kij.
Co robimy? Mam zaczynać?
- Biorę pełne. - Od razu to wyczułam.
Musisz się jeszcze wiele nauczyć, a ja mogłabym ci wiele przekazać.
Ósemka w środkową.
/Jesteśmy z dala od świętych /miejsc przodków, z dala od ich kości.
/Czy znajdzie się potężna istota, /która zaopiekuje się
/tą załogą i udzieli /odpowiedzi na pytania?
Tłumaczenie: TV 4
Opracowanie: KLoSS Specjalne podziękowania dla Yankee