Kapitanie, ma pani minutkę?
Tylko minutkę, idę do hangaru.
Wczoraj wieczorem poszło chyba nieźle? Wspaniale.
Pomyślałem, że moglibyśmy to robić co miesiąc.
Warto spróbować. Była pani wyjątkowo dobra.
Dziękuję Neelix. Dawno tego nie robiłam.
Tego się nie zapomina.
Kapitanie, Czy sądzi Pani...
W czym rzecz?
Zdoła Pani zatrzymać wieczorem Tuvoka na mostku? Coś wymyślę.
To będzie nasza tajemnica. Ani słowa..
Solo na klarnet Kima było niezłe.
Ale mógłbym się obejść bez poezji Tuvoka.
Gwoździem programu był jednak umierający łabędź Kathryn Janeway.
Uczyłam się tego w wieku 6 lat, kiedy poszłam na kurs baletu.
Neelix na pewno jeszcze zorganizuje wieczór talentów.
Inni też muszą się wykazać. Na przykład pierwszy oficer.
Miałbym wystąpić na oczach ludzi.
Musisz mieć się, czym pochwalić.
Może strącisz fazerem jabłko z mojej głowy. Świetnie.
Jak spudłuję, zostanę kapitanem.
Turbulencje atmosferyczne. Będzie trzęsło.
Nic nie wskazywało na burzliwą pogodę.
Bliżej powierzchni się nasila. Błyskawice jonowe.
Lećmy na piątą planetę. Wrócimy, kiedy się uspokoi.
Dostaliśmy. Przepaliło kontrolę pułapu.
Przechodzę na sterowanie ręczne. Padła nawigacja.
Cała wstecz.
Uwaga wyciek gazu hydrazydowego.
Pułap 12 km. Temperatura poszycia 4000 stopni. Musimy zwolnić.
Generatory antygrawitacji.
Nie
Uwaga. Poziom gazu 112 cząsteczek na milion.
Rozpocząć ewakuację.
Wytrzymaj.
Oddychaj.
Nie umieraj, dalej Kathryn, oddychaj.
Posłuchaj mnie Kathryn. Musisz oddychać.
Nigdy więcej mi tego nie rób. Dzięki.
Doznałaś wstrząsu. Przestraszyłaś mnie.
To zmniejszy opuchliznę. Może cię boleć głowa.
Przeżyję.
Musimy nadać sygnał naprowadzający.
Powoli. Nic mi nie będzie.
Potrzebujemy kocy i zapałek.
Przyniosę. Ty ustaw nadajnik.
Burza się uspokaja.
Na co patrzyłeś?
Na kadłubie widać opaliny fazerowe. Zostaliśmy zestrzeleni.
Przez kogo? Nie wiem.
Zdejmę odczyt sygnatury.
Sygnał może ściągnąć napastników.
Wyłącz go.
Masz coś.
Sygnatura Vidiańska.
Myślałam, że jesteśmy poza ich przestrzenią.
Na pewno będą nas szukać. Musimy się ukryć.
Co to?
Formy życia. 50 metrów. Idą tu.
Kolejna grupa. Otoczyli nas.
Schowajmy się, będziemy walczyć.
Cofnijcie się, albo otworzymy ogień.
Chakotay.
Solo na klarnet Harry'ego było niezłe, ale mógłbym się obejść bez poezji Tuvoka.
Gwoździem programu był jednak umierający łabędź Kathryn Janeway.
Uczyłam się tego w wieku sześciu lat...
Zaraz. Co jest grane?
Racja, już to przeżyliśmy.
Pamiętasz Vidian?
Tak. Zaatakowali nas i zestrzelili.
Może wpadliśmy w jakąś pętlę czasową.
Poszukam anomalii temporalnych.
Tym razem zmienimy taktykę. Nie będziemy lądować.
Zgoda.
Nie widzę żadnych wirów czy anomalii.
Ani statków Vidian.
Chakotay do Voyagera, odbiór. Jesteśmy poza zasięgiem.
Chcę wiedzieć, co tu się dzieje.
Nadajmy wiadomość kanałem podprzestrzennym. Nie lądujemy, szukamy anomalii temporalnych.
Jakiś statek zbliża się kursem przechwytującym.
Vidiański? Tak.
To okręt wojenny. Podchodzi bardzo blisko.
Zdołamy uciec? Spróbujemy.
200 tysięcy kilometrów. Doganiają nas.
Sekwencja uchyleniowa delta 4.
Ładują uzbrojenie. Osłony uniesione. Przygotować fazery.
Osłony 84%. Odpowiadam ogniem.
Niezły strzał. Nie powstrzymał ich.
Straciliśmy osłony. Baterie prawoburtowe.
Dostaliśmy w iniektory.
Wyłączyć. Będzie wyciek antymaterii.
Zanik pola. Siadły separatory przepływu.
Wyrzuć rdzeń.
Coraz bardziej wygląda mi to na pętlę. Jak z niej wyjść?
Prześledzimy nasze kroki. Wrócimy do miejsca początkowego.
Zgoda.
Jeśli to pole temporalne, wiązka tachionowa je rozproszy.
Chakotay... Niech zgadnę. Okręt Vidian?
Dwa. 20 milionów kilometrów stąd, ale lecą na nas.
Sakagawa do Voyagera. Odbiór.
Właśnie weszliście w zasięg.
Ścigają nas 2 vidiańskie okręty. Obierzcie kurs na wahadłowiec i naładujcie baterie.
Podejrzewamy również istnienie pętli czasowej. Poszukajcie anomalii.
Tak Kapitanie. Jesteśmy w drodze.
Jeśli mamy wystrzelić impuls tachionowy, to musimy to zrobić teraz. Za chwilę nas dogonią.
Nie wiem, czy to coś dało.
Vidianie prawie w zasięgu. Ładują baterie.
Co się stało? Po prostu zniknęli.
Odbieram ślady sygnatury temporalnej.
Należały do pętli czasowej.
Wiązka tachionowa ją zakłóciła.
I dobrze. Dyskusja o talentach zaczynała mnie nudzić.
Voyager do Sakagawy. Dojdziemy do was za 4 minuty.
Uwierz mi Tuvok, nie możemy się doczekać.
Dobrze widzieć panią z powrotem, Kapitanie.
Chcę dojść do sedna problemu.
Czy Voyager natknął się na pole temporalne?
Nie przypominam sobie.
Skan temporalny drugiego stopnia. Wolę wiedzieć, co wywołuje ten fenomen.
Jaki fenomen?
Pętlę czasową, czy cokolwiek to jest. Pętlę czasową?
Przecież mówiliśmy. Wpadliśmy w nią z Chakotay’em.
Zabili nas Vidianie, a potem znowu znaleźliśmy się w wahadłowcu.
Lecieliśmy na drugą planetę układu...
zebrać składowe azotu. I rozbiliśmy się w czasie burzy.
Zaatakowali nas Vidianie, ale uciekliśmy.
Doktor opatrzył wasze rany i przyszliście na mostek.
Nie pamiętam żadnej pętli czasowej.
Nie przypomina pan sobie powrotów do wahadłowca?
Widać tylko ja pamiętam inny przebieg wydarzeń.
Coś tu jest nie tak.
Poddam się badaniom, a wy poszukajcie anomalii temporalnych.
Słyszeliście rozkaz.
Dokonałem skanu mikrokomórkowego i właśnie zakończyłem analizę.
Czego się pan dowiedział?
Jest pani chora na vidiańską Phage.
Chakotay też? U niego jej nie wykryłem.
Jak się zaraziłam?
Mówiła pani, że jeden z Vidian panią chwycił. Wirus pewnie przeszedł tą drogą.
Nie raz miałam już z nimi kontakt fizyczny, ale nikt się nigdy tak nie zaraził.
Nie mam wyjaśnienia.
Być może wirus mutował. To jednak tłumaczy halucynacje.
Wczesne stadium choroby wywołuje napięcia wzgórza wzrokowego.
Otępienie wywołuje halucynacje.
Prognoza.
Niestety zalecam kwarantannę w ambulatorium.
Istnieje prawdopodobieństwo zakażenia reszty załogi.
Bada pan tego wirusa od dawna. Poczynił pan postępy?
Zaprzestałem analiz, kiedy opuściliśmy przestrzeń Vidian.
Teraz jednak zdwoję wysiłki.
Tymczasem podam pani środek znieczulający.
Muszę dokonać skanów wewnątrzkomórkowych.
Po tym się pani wyśpi.
Ustawię biopole i nie wyłączę go, dopóki nie uzyskam odpowiedzi.
Doktorze.
Wiem, że jestem w dobrych rękach.
Doktorze.
Obudziła się pani.
Ile spałam?
Prawie 40 godzin.
Obawiam się, że ta odmiana wirusa jest wyjątkowo aktywna.
Jest jakaś nadzieja?
Niestety nie powiodło mi się.
Jaki będzie kolejny krok? Wiele o tym myślałem.
Perspektywy są niemiłe. Czeka panią bolesna śmierć.
Coraz dłuższe okresy otępienia i w końcu szaleństwo.
Pozostaje tylko jedno humanitarne wyjście.
Eutanazja.
Co?
Błędem byłoby narażanie pani na powolną śmierć.
Załoga również by na tym ucierpiała.
Muszą być jakieś inne opcje.
DNA B'Elanny wytwarza antyciała.
Klingońskie DNA pozwoli stworzyć szczepionkę, a nie lekarstwo.
Przykro mi.
Wnętrze biopola wypełnia właśnie neurotoksyna.
Działa szybko i bezboleśnie. Wyłącz je, to rozkaz.
Proszę się uspokoić i oddychać głęboko.
Komputer wymaż medyczny holoprogram. /Wymagany kod dostępu.
Janeway Lambda 3. /Kod nierozpoznany.
Jestem Kapitanem. Wymaż medyczny holoprogram.
/Wymagany kod dostępu.
Nie rób tego.
Tak nie może być.
Chakotay. Wiem. Znowu tu wróciliśmy.
To musi być nasza anomalia. Pole grawimagnetyczne.
Musimy się oddalić. Cała moc do silników.
Zmieniam kurs. Wciąga nas.
Cała wstecz. Słabnie pole integrujące.
Wzmocnić.
Może powinniśmy tam wlecieć. Nie.
Może właśnie tak trzeba.
Nie. Musimy uciekać.
Rozedrze wahadłowiec na strzępy. Pęka poszycie.
Nie umieraj. Chakotay, co się dzieje?
Nie słyszysz mnie?
Oddychaj.
Nie możesz umrzeć.
Chakotay, jestem tutaj.
Voyager do Sakagawy, odbiór.
Daleko jesteście? Sytuacja awaryjna.
Zajęliśmy orbitę, niestety burza zakłóca transporter.
Wahadłowiec w drodze.
Kapitan nie żyje. Może doktor zdoła ją reanimować.
Zwiad za chwilę tam będzie.
Nie widzisz mnie. Nie wiem co się dzieje, ale ja nie umarłam.
Kathryn, odzyskamy cię.
10 mg kordrazyny. Połączymy ją ze stymulatorem korowym.
Brak tętna. Minimalna aktywność mózgu.
Brak reakcji kory. Powtórzyć.
Doktorze, słabe tętno.
75 mg inaprowaliny. Rozpocznę stymulację synaptyczną.
Tętno słabnie. Znowu ją tracimy.
Stymulator korowy. Teraz.
Brak aktywności mózgu. Powtórzyć.
Bez zmian. Powtórzyć.
Nie kwestionować.
Zapisać w dzienniku. Zgon nastąpił o 3:20. Przyczyna: załamanie układu naczyniowo-mózgowego.
Komputer, potwierdź wzorzec głosowy Janeway.
Kes, jesteś telepatką. Widzisz więcej. Wyczuwasz mnie?
Kes, przygotuj laboratorium do autopsji.
Jestem tutaj, zostanę tu dopóki mnie nie wyczujesz.
Kapitanie.
Wyczułaś to.
Kes do komandora. Muszę się z panem zobaczyć.
Poczułam, jakby Kapitan stała ze mną w korytarzu.
Możliwe, że na skutek stresu wyobraziła sobie pani jej obecność.
To było coś więcej.
Kes nieraz wyczuwała więcej. Należy to potraktować poważnie.
Świadomość Kapitan mogła się przesunąć do innej rzeczywistości.
Może istnieć w drugim wymiarze podprzestrzeni.
Musimy ją znaleźć. Wykonamy z Harrym skany.
Zajmijcie się tym.
Neelix, zajmij się morale załogi dopóki nie uzyskamy odpowiedzi.
Tak jest.
Chciałbym popracować z Kes. Zwiększę zasięg jej percepcji.
Dobrze. Tom, wracamy na stanowiska.
Rekonfigurowałam czujniki do skanu podprzestrzennego.
Pamiętaj o skanie magnetronowym.
Dziobowe czujniki szukają przesunięcia temporalnego. Cząsteczek chronitronowych i zawirowań.
Włączę skaner magnetronowy, może coś wykryje.
A to co?
Tata?
Kim jesteś? To ty za to odpowiadasz?
Wiesz, kim jestem.
Mój ojciec zginął 15 lat temu.
Tak. Utonął pod lodem na biegunie Tauceti Jeden. Ciężko to przeżyłaś.
Jesteś halucynacją, albo projekcją wyobraźni, ale nie moim ojcem.
Wychowałem cię na sceptyka i naukowca, ale teraz ci to nie pomoże.
Dlaczego nie? Jeśli wiesz, co tu się dzieje, powiedz.
To oczywiste. Zginęłaś w katastrofie wahadłowca.
Niemożliwe.
Rozumiem twoje zagubienie. Nie potrafisz się z tym pogodzić.
Przeszedłem to samo. Jak to?
Po śmierci długo przebywałem w pobliżu ciebie, matki i siostry.
Aż zrozumiałem, że to daremne.
Tak się dzieje, gdy śmierć nadchodzi niespodziewanie. Świadomość nie jest gotowa odejść.
Świadomość. Tym, więc jestem, świadomością?
Niektórzy nazywają to duchem lub duszą.
Sądziliśmy, że to wytwór wyobraźni, histerii.
Byłem zdziwiony, gdy przekonałem się, że to prawda.
Skoro zostałeś ze mną po śmierci, powinieneś wiedzieć, co się działo.
Popadłaś w depresję.
Miesiącami leżałaś w łóżku.
Bojąc się konfrontacji z uczuciami.
Nie wiem, co by się stało, gdyby siostra nie ściągnęła cię na Ziemię.
Będąc moją halucynacją, też byś o tym wiedział.
Pamiętasz, jak budziłaś się w sypialni, myśląc, że jestem przy tobie.
Mówiłaś siostrze, że uczucie było prawdziwe.
Miałaś rację.
Stałem tam, próbując cię przekonać, byś żyła dalej.
Załóżmy, że masz rację. Co teraz?
W końcu się przekonasz. Pytanie tylko ile czasu minie, aż przejdziesz próg.
Dokąd? Nie wiem jak to nazwać.
Inny stan świadomości.
Niepodobny do niczego.
Nie ma się, czego bać.
To świat pełen radości.
Kes mnie wyczuła.
Od wieków ludzie wyczuwali obecność duchów.
Nie wynaleziono jednak technologii do ich odnajdywania.
Nie poddadzą się tak łatwo.
W końcu jednak zrezygnują. Pogodzą się z prawdą.
Ty też powinnaś.
Kes mnie wyczuła. Pomogę jej.
Jeśli odczuwasz taką potrzebę, rozumiem.
Spróbujmy jeszcze raz.
Otwórz się na wrażenia.
Myśli i umysły ludzi na pokładzie. Wszystkich obecnych.
Słyszę wiele głosów.
Są jak sztorm.
Musisz się wznieść ponad poziom spokoju.
To trudne.
Porzuć kłębiącą się burzę.
Poszybuj w spokojne miejsce.
Pośród gwiazd, gdzie panuje cisza.
Jestem tam.
Czy słyszysz pojedynczy głos w morzu ciszy?
Kes, tu jestem. Skup się na moim głosie.
W pustce znajdują się tylko dwie istoty. Ty i Kapitan.
Nic wam nie przeszkadza.
Słyszysz jej słabe wołanie? Staram się.
Czy wyczuwasz w pustce czyjąś obecność?
Niczego nie słyszę.
Kes, musisz mnie znaleźć.
Jestem z tobą. Przemierzam przestrzeń.
Moje myśli dołączyły do twoich. Zwiększając zasięg poszukiwań.
Tuvok, musisz wiedzieć, że tu jestem. Tyle razem przeszliśmy.
Niczego nie odbieram. Ja też nie.
Czułam pustkę i samotność.
Mogłam rzeczywiście po prostu pragnąć uwierzyć, że żyje.
Próbowaliśmy przez 3 dni bez skutku.
Ani Torres, ani Kim nie potwierdzili jej istnienia.
Powinniśmy się pogodzić z jej odejściem.
Dziękuję za pomoc. Musieliśmy chociaż spróbować.
Dobranoc.
Dziennik Oficera Taktycznego, Uzupełnienie.
Próba wykrycia obecności Kapitan zakończyła się niepowodzeniem.
Jestem zmuszony przyznać, że Kathryn Janeway odeszła.
Pragnę też dodać, że straciłem również przyjaciela.
Nikt nie zdoła go zastąpić.
Kochają cię. Będzie im ciężko.
Nie wierzę w to. Bo nie chcesz.
Jutro będzie ci łatwiej.
Mój pogrzeb.
Kiedy przybyłam na pokład, byłam zła, że Kapitan postanowiła zatrzymać nas w kwadrancie Delta.
Uznałam, że podjęła niewłaściwą decyzję.
I nie chciałam pod nią służyć.
Na początku z nią walczyłam.
Nawet kiedy mnie awansowała, szukałam podstępu.
Ujrzała we mnie coś, czego nie dostrzegałam.
Wartościową osobę.
Ja widziałam tylko nieudacznika.
Uwierzyłam w siebie, ponieważ ona uwierzyła we mnie.
Kiedy zginęła, pomyślałam, że bez niej nie dam rady.
Że potrzebuję jej siły i wsparcia.
Ale wtedy zrozumiałam, że dała nam wszystkim świadomość,
że jesteśmy lepsi, niż nam się zdaje.
Żałuję, że nie zdążyłam jej tego powiedzieć.
- Czy ktoś chce jeszcze coś dodać? - Ja.
Kapitan nie chciałaby, żebyśmy jej opłakiwali,
tylko powspominali dobre czasy.
Na przykład zwiad, w czasie którego znaleźliśmy owoce.
Zjadłem pewnie z pół kilo. Miałem fioletowe ręce i usta.
Kapitan... Usiadła obok mnie.
Też była umazana.
Objęła mnie i powiedziała:
Chorąży, takie chwile musimy zapamiętać na zawsze.
Wiem, że nam ciężko. Ale musimy być silni.
Oddajmy jej cześć po raz ostatni.
Wystrzelić kapsułę.
Chorąży Kim miał rację, mówiąc, że Kapitan zabroniłaby nam się smucić.
Neelix przygotował poczęstunek.
Powspominajmy dobre czasy z Kathryn Janeway.
To już koniec.
Nic tu po tobie. Chodź.
Co mam zrobić?
Podejmij decyzję. Tylko wola cię tu trzyma.
Możliwe, że masz rację, ale nie jestem jeszcze gotowa odejść.
Moja ptaszyna. Zawsze byłaś dla siebie surowa.
Mając do wyboru dwie drogi, zawsze ruszałaś trudniejszą.
Może zdołam ich jakoś pocieszyć, jeśli zostanę.
Mówiłem sobie to samo.
Miałem nadzieję, że cię to ominie.
To okropne.
Z czasem zrozumiesz, jak straszna jest samotność.
Zobaczysz, jak twoi bliscy żyją dalej. Robią to, co robiłaś razem z nimi.
Na zawsze odejdziesz z ich egzystencji.
Nie chcę, byś przechodziła taką agonię.
Może wtedy zdecyduję. Teraz nie jestem na to gotowa.
Jak cię przekonać? Nie opuszczę ich.
Byliśmy sobie zbyt bliscy. Tyle razem przeszliśmy.
Chcę wiedzieć, co ich czeka.
Czy Kes będzie się dalej rozwijać.
Czy Tom i B'Elanna przestaną się sprzeczać i staną się przyjaciółmi.
Możesz być jedynie obserwatorem.
Wolę być z nimi duchem, niż wcale.
Kapitan nie opuszcza okrętu.
Im dłużej tu zostaniesz, tym będzie ci trudniej.
Dlaczego mnie zmuszasz? Zostaję.
Co to było? Co masz na myśli?
Widziałam Tuvok'a, Chakotay'a i Doktora.
Tutaj?
Nie, jakbym patrzyła na nich w górę.
Halucynacja.
Nie widziałam się. Patrzyłam w górę.
To prawdziwa ja. Leżę umierająca na tej planecie.
A tylko to jest halucynacją. Utrudniasz sobie sprawę.
Dlaczego tak usilnie starasz się mnie przekonać?
Jeśli mówisz prawdę, pozwól mi samej podjąć decyzję.
Chcę ci oszczędzić bólu.
Mój ojciec by się tak nie zachował.
Wierzył, że powinnam się uczyć na własnych błędach.
Nie chronił mnie przed życiem.
Po co miałby mnie więc osłaniać przed śmiercią.
Nie jesteś moim ojcem. Masz wyjątkowo dziwne zadanie.
Próbujesz mnie przekonać do pójścia ze sobą.
Kim jesteś? Chcę ci pomóc.
Nie walcz ze mną. Jesteś obcym?
Otworzyła oczy. Powracają oznaki życia.
Istota nie opuściła jej mózgu. Utrudnia reanimację.
Trzymaj się Kathryn, walcz.
Bezpośrednia stymulacja synaptyczna przepłoszy obcego.
Miałam rację, słyszałam ich.
Jesteś obcym. Ty stworzyłeś tą halucynację.
Tak działa mój gatunek.
Tuż przed śmiercią pomagamy zrozumieć ofierze, co się dzieje.
I umilić odejście. A to co?
Nasza matryca.
Tam będzie żyła twoja świadomość. To naprawdę cudowne miejsce.
Dostosowuje się do wyobraźni.
Dlaczego nie powiedziałeś mi od razu, tylko udawałeś mojego ojca?
Ludzie lubią spotykać bliskich.
Wtedy przejście nie wywołuje strachu. Robiłem to nieraz.
Ale nigdy nie spotkałem kogoś tak upartego.
Obcy znowu odzyskuje siły. Walcz Kathryn.
Spróbuję impulsu toronowego.
Moi ludzie każą mi walczyć. Są zdesperowani.
Sam wydajesz się zdesperowany. Interesuje cię tylko moja zgoda.
To nieuniknione. Nie wyglądasz na samarytanina.
Jesteś jak sęp, który atakuje w chwili śmierci.
Cierpliwie na ciebie czekałem. Ale cierpliwość ci się kończy.
Po co chcesz mnie tam wciągnąć?
Nie wierzę w wieczne szczęście.
Musisz iść ze mną.
Gdybyś mógł mnie zmusić, już byś to zrobił.
Ale potrzebujesz mojej zgody.
Lepsze to, niż niekończąca się debata.
Możemy tu stać całą wieczność. Nigdy z tobą nie pójdę.
Wykonuje pani niebezpieczny zawód, Kapitanie.
Każdego dnia styka się Pani ze śmiercią.
Będę czekał, w końcu trafi Pani do mojej matrycy.
Na długo zapewniając mi przyjemność.
Wracaj do piekła, tchórzu.
Nie wykrywam obcego.
Oznaki życia w normie. Ciśnienie 110/65.
Doktorze, co się stało?
Może pan to wyjaśni, komandorze.
Rozbiliśmy się tu w czasie burzy magnetycznej.
Byłaś ranna. Doktor z Tuvokiem zaczęli cię reanimować.
Wykryliśmy obecność obcego w pani korze mózgowej.
Blokował nasze próby reanimacji.
W końcu się wycofał, ale chwilami panią traciliśmy.
Za każdym razem jednak walczyłaś.
Namawiał mnie, bym się poddała.
On? Mój ojciec...
Obcy.
Chciał mnie zabrać w inne miejsce.
Inne miejsce? Do życia po życiu?
Może?
Ale po tym co widziałam, nie zamierzam tam spędzić wieczności.
Dziennik Kapitański, Data Gwiezdna 50518.6.
Wykonawszy badania, doktor stwierdził, że jestem w pełni zdrowa.
Trochę jednak potrwa, zanim przetrawię ten emocjonalny cios.
Proszę wejść. Doktor kazał się pani oszczędzać.
Wtedy zawsze czuję się gorzej.
Nie powinna się pani przemęczać.
Wolę znaleźć sobie zajęcie, niż roztrząsać wypadek.
Rozumiem. Wciąż o tym myślę.
Ten obcy był jak pająk, który zwabia muchę do sieci.
Myśli pan, że każda śmierć kliniczna była wynikiem działalności takiego obcego?
Trudno w to uwierzyć.
Mam nadzieję, że ten gatunek zamieszkuje tylko kwadrant Delta.
I że więcej go nie zobaczymy. Na pewno.
Potyczka z Kathryn Janeway przekonała go chyba, że spotkał równego sobie.
Chodź Chakotay. Oszukaliśmy śmierć, trzeba to uczcić.
Szampan i żagle w świetle księżyca. To jak?
Dla takich momentów warto żyć.
Tłumaczenie: TV + Exeter (exeter@tlen.pl). Korekta: BST
Poprawki dodatkowe by MPxx. Korekta techniczna: tom2407