/Uruchomić komorę biotemporalną.
Wyzdrowieje?
O ile wyjdziecie i pozwolicie mi robić swoje.
To moja matka, zostaje.
To delikatna procedura. Potrzebuję spokoju.
/Doktor ma rację zostawmy go.
Chciałem ci to powiedzieć wcześniej, ale lepiej późno niż wcale.
Jesteś moją najlepszą przyjaciółką. Przygotować komorę biotemporalną.
Zaczniemy za 5 minut.
Babciu? Nie śpisz?
Przyniosłem ci prezent.
Babciu Kes?
Zrobiłem ci prezent urodzinowy.
Trochę późno, ale chciałem się postarać.
Nie znam cię.
Jak to? Jestem Andrew, twój wnuk.
Ja cię nie znam.
Doktorze Van Gogh?
- O co chodzi? - Nie poznaje mnie.
Kes? Jak się czujesz?
Gdzie ja jestem?
W ambulatorium. Wiesz kim ja jestem?
Nie.
Tak.
Kiedyś pana widziałam.
Wiesz jak się nazywam?
Chłopiec powiedział doktor Van Gogh.
A pan, że jestem jego najlepszą przyjaciółką.
Nie wiem czy użyłem takich słów, ale nie mówię że nie.
Przecież ja pana nie znam?
Co pamiętasz?
Tłum ludzi wokół.
Pana, chłopca, dziewczynkę.
Powiedział pan komora...
- ... komora biotemporalna. - Dobrze.
Leżałam w niej a pan kazał ją włączyć.
Pogubiłaś się.
Rozmawialiśmy o tym, ale nie jesteśmy jeszcze gotowi.
Pamiętasz coś jeszcze ze swojego życia?
Przyprowadź resztę rodziny.
Po co ten pośpiech.
Przepraszam kapitanie muszę lecieć.
- Co się dzieje? - Z Kes coraz gorzej.
Prawie całkowita amnezja.
W całości pozostał zaledwie 1% engramów.
Jakby wyczyściło jej pamięć.
- Ze starości? - Może.
Nie zajmowałem się jeszcze dziewięcioletnią Ocampa.
To prawdopodobnie naturalny proces starzenia.
Zaledwie kilka tygodni temu operowała mi łokieć.
Wtedy była zdrową kobietą.
Agonia nadchodzi nagle i postępuje gwałtownie.
Co z komora biotemporalną?
To rewolucyjna procedura. Nie mam pojęcia czy się uda.
Wolałbym przeprowadzić testy ale ona umiera,
potem może być za późno.
- Przedłuży jej życie? - Zdobędzie jeszcze rok.
Rodzina wyraziła zgodę. Proszę zaczynać.
Zimno mi.
Temperatura spadła do 14,8. Dwa stopnie poniżej normy.
Co to oznacza?
- Nie jestem pewien. - Co?
Jej komórki są w stanie zawirowania biotemporalnego
a nie wkładałem jej jeszcze do komory.
/Zobacz mamo prawie /skończyłem prezent dla babci.
/Na pewno uzna, że warto było zaczekać.
/Mam nadzieję.
/Głupio mi, że nie zdążyłem na urodziny.
Witaj. Zdrzemnęłaś się?
Nie patrz. Popsujesz niespodziankę.
Przyniosę ci herbatę.
- Gdzie ja jestem? - W swojej kwaterze.
Jakiej kwaterze?
Na pokładzie Voyagera. Co się stało.
Nie wiem, kim jesteś.
Ale ciebie znam.
Co się dzieje? Skąd się tu wzięłam?
Andrew, zawołaj dziadka i ojca do ambulatorium.
Tak. Ambulatorium.
Dopiero tam byłam.
- Kiedy? - Kilka minut temu.
Doktor Van Gogh o coś mnie pytał.
Nic nie pamiętam.
Nie byłaś tam od tygodnia. Odkąd skończyłaś pracę.
Pracę. Jaką pracę?
Byłaś lekarzem okrętowym. Pracowałem z tobą.
Kim jesteś?
Twoją córką. Lynis.
Ale ja cię nie pamiętam.
A co pamiętasz?
Ludzi stłoczonych wokół, głosy.
Doktor kazał wszystkim wyjść i chciał włączyć komorę biotemporalną.
Pracował nad tym.
Potem się obudziłam a jakiś chłopiec z prezentem, Andrew.
Nazwał mnie babcią.
Nie skończył jeszcze prezentu.
Dopiero go robi.
Ale on tam był.
Doktor posłał go po rodzinę.
Było mi zimno obudziłam się w kwaterze.
Może śniłaś?
Nie sądzę.
Nic podobnego się nie wydarzyło.
Skąd wiesz?
Posłuchaj Mamo. Czujesz się zagubiona i przerażona.
Zaufaj mi.
Jestem twoją córką i kocham cię. Proszę chodź ze mną.
Spodziewałem się tego.
Morilogium?
Straciła 98% engramów pamięci.
To ostatni etap życia Ocampa.
- Umieram? - Chyba, że mi się uda.
To znaczy?
Kes, to ja Tom.
Twój mąż.
Tom, tracimy ją.
Ile jeszcze?
Jeśli nic nie zrobimy, kilka tygodni.
Ale pracuję nad przedłużeniem jej życia.
Pole biotemporalne powinno wypchnąć jej komórki do wcześniejszego stadium.
Ten eksperyment mógłby dać jej więcej czasu.
Nie.
Matka pogodziła się z tym, że żyje 9 lat.
Nie chciałaby sztucznie przedłużać tego okresu.
Zwłaszcza w tym stanie.
Jeśli doktor zatrzyma ją z nami na dzień, zgodzę się.
To niesprawdzona procedura. Eksperyment.
Kotku. Wiem, że się denerwujesz,
ale gdybyś to ty leżała reagowałbym jak Tom.
Posłuchajcie mnie.
Właśnie. Mamo powiedz czego sobie życzysz?
Chcę wiedzieć, co się dzieje.
Może morilogium wywołuje amnezję ale to nie wyjaśnia dlaczego
przeskakuję z ambulatorium do kwatery pamiętając komorę biotemporalną.
Kes, morilogium wywołuje złudzenia.
- To nie to. - Połóż się.
Zostawcie ja.
Babcia jest chora synku.
Może. Ale nie ma złudzeń.
Jest najmądrzejsza osobą, jaką znam.
Wysłuchajmy jej.
Zimno mi.
Jej temperatura spadła o 2,7 stopnia.
Wszystkiego najlepszego z okazji dziewiątych urodzin.
Pomyśl życzenie.
Zdmuchnij świeczki.
Stare płuco jeszcze działa.
Wszystkiego najlepszego kochanie.
Nie piekłem tortu, odkąd służę w ochronie.
Może zrezygnuje pan ze służby i powróci na poprzednie pole triumfów.
Proszę dalej pracować nad humorem a może kiedyś panu wyjdzie.
Gibaliański tort, twój ulubiony.
Niektórzy będą pewnie liczyć kalorie, ale w końcu mamy okazję.
Przepraszam, że nie mam prezentu.
Pracuję nad czymś wyjątkowym a przez szkołę nie miałem czasu.
Warto poczekać, porozmawiaj chwilę z babcią.
Zadam ci kilka pytań, ale zastanów się nad odpowiedziami.
Sama mnie tego nauczyłaś.
Gdzie byłeś przed przyjęciem?
Na fizyce w maszynowni.
Potem przyszedłeś tutaj?
- Nie, wpadłem po ciebie do kwatery. - Nie pamiętasz?
Andrew. Nie monopolizuj czasu babci.
Inni tez chcą złożyć jej życzenia.
Proszę bardzo.
Miałaś zaledwie rok kiedy się poznaliśmy.
Tak jak Andrew.
Doktorze coś jest ze mną nie tak.
Proszę obiecać, że nie wmówi mi pan złudzeń.
Dlaczego miałbym to robić?
Wspomnienia, które mi pozostały nie zgadzają się z otoczeniem.
A dokładniej?
Leżałam w ambulatorium a pan i jakaś kobieta, moja córka,
dyskutowaliście o przedłużeniu mojego życia.
Nagle obudziłam się w kwaterze a potem tutaj.
Nic takiego się nie stało. To nie sen?
Nie, ale nikt poza mną tego nie pamięta.
Przykro mi to mówić, ale dzieje się tak chyba za sprawą morilogium.
Chciał mnie pan umieścić w komorze biotemporalnej.
- Skąd o tym wiesz? - Sam pan mi powiedział.
Dziś rano dopiero o tym pomyślałem.
Miałem o tym wspomnieć tutaj w ramach prezentu.
- Skąd, więc wiem? - Nie wiem.
Chodźmy do ambulatorium. Przekonamy się.
Straciła 95% engramów pamięci.
To morilogium?
Nie mam porównania. Jesteś jedyną Ocampa.
Nie martw się zbadamy sprawę.
Moje wspomnienia nie zgadzają się z innymi.
Najpierw Andrew dał mi spóźniony prezent,
potem nad nim pracował,
a teraz przeprasza, że jeszcze nie zaczął.
Jakbyś żyła wstecz.
Może w grę wchodzi paradoks czasowy.
Być może zważywszy, że wie o terapii której jeszcze nie opracowałem.
Przejawia zdolność widzenia przyszłości.
Przyszłości?
Ostatnio bardzo się rozwinęłaś.
Telepatia. Telekineza.
Nie byłby to przypadek.
Niektóre gatunki jak na przykład Yaltu z Kwadrantu Beta
potrafią przewidywać przyszłość.
Proszę to sprawdzić my poszukamy anomalii temporalnych.
Zrobimy wszystko, co w naszej mocy.
Chciałabym pomóc sobie sama.
To znaczy?
Wiodłam urozmaicone życie.
Poszperam w swoich rejestrach może wypełnię kilka luk.
Nawet, jeśli straciłaś pamięć to twoja determinacja pozostała.
Jak idzie? Nie próżnowałam.
Nie wiem, od czego zacząć. A jak u ciebie.
Harry wymyślał różne skany ale niczego jeszcze nie wymyśliliśmy.
Pierwsze badanie.
Pamiętam, kiedy zjawiłaś się na pokładzie.
Od razu wpadłaś mi w oko próbowałem to ukryć, ale Neelix mnie wyczuł.
Był taki zazdrosny.
- Nellix? - Nie pamiętasz?
Przez jakiś czas byliście razem.
Badanie płodu.
Słuchaliśmy wtedy serca Lynnis.
To był dzień.
Doznałam radioaktywnego zatrucia daty 50973.
To był początek piekielnego roku.
Piekielnego roku?
Niektórzy tak go nazwali.
Ciągle atakowali nas Krenim.
Okręt nie dawał już rady.
Doktor zniknął na kilka miesięcy. Straciliśmy wielu ludzi.
Kapitan Janeway, Joe Curry, B'Elannę.
B'Elanna?
Ciągle zapominam, że ich nie pamiętasz.
B'Elanna była dla mnie kimś wyjątkowym.
Kiedy zginęła miałem ochotę odejść.
Ale ty mi pomogłaś.
Przepraszam. Nie to moja wina niczego nie zrobiłeś.
Nie pamiętasz naszego wspólnego życia?
Nie szkodzi, postaram się za nas oboje.
Może moje uczucie do ciebie powróci.
Pytałaś o promieniowanie. Wielu z nas ucierpiało.
Po pierwszym ataku Krenim fragment torpedy chronotonowej skaził pokład.
Torpedy chronotonowej?
Przenikały nasze osłony, bo znajdowały się w stanie wirowania czasowego.
Zaraz.
Chyba coś mam.
Chodźmy do Doktora.
Możliwe, że mój stan ma związek z cząsteczkami chronotonowymi.
Dokładnie. Poszukajmy śladów.
Uśmiech.
Ma twój nos mamo.
Jak się czujesz jako dziadek?
Lepiej niż jako twój teść.
Jaką mamy datę?
- Datę? - Tak datę gwiezdną.
56947, dlaczego?
- Ponad sześć miesięcy. - Co się dzieje?
Musimy pomówić z doktorem.
Cofnęłam się w czasie już 5 razy.
- Istnieje jakiś porządek? - Nie.
Za pierwszym razem przeskoczyłam kilka tygodni, a teraz o pół roku.
Przez jakiś czas żyję synchronicznie,
ale zanim zdążam wyjaśnić sytuację cofam się ponownie.
Na chwilę przed zjawiskiem spada mi temperatura o kilka stopni.
- To powinno coś wyjaśnić. - Co to jest?
Wykryłem promieniowanie chronotonowe.
Więc związek jednak istnieje.
Zaszczepił pan całą załogę ponad 3 lata temu.
W organizmach zostały jednak elementy śladowe.
Te resztki w ciele Kes stały się aktywne.
- Dlaczego? - Komora biotemporalna.
Dokładnie o tym pomyślałem.
Proszę o wyjaśnienie.
To oczywiste. Pańska żona cofa się w czasie.
Ocknęłam się w chwili śmierci bez żadnych wspomnień.
Od tamtej pory skacze w przeszłość,
gromadząc po drodze doświadczenia.
Wasza przeszłość stała się moją przyszłością.
Ma pan jakąś teorię?
Za 6 miesięcy poddam Kes działaniu pola biotemporalnego
w eksperymentalnym aczkolwiek genialnym procesie odmładzania.
Ta próba doprowadziła do jej obecnego stanu.
Najwyraźniej nie wezmę pod uwagę, że pole biotemporalne uaktywni
bierne cząsteczki chronotonowe wybijając Kes z naszej linii czasowej.
- Można zahamować serię skoków? - Oczyszczając ją z promieniowania.
Musimy znać dokładną wariancję torpedy, która skaziła pokład.
Czujniki taktyczne wtedy nie działały. Nie ma żadnych danych.
Czy możliwe, że jeśli nadal będzie skakać wróci do czasu zanim nas poznała?
Gorzej, może nawet trafić do czasu w którym nawet nie istniała.
/Dziennik kapitański. /Data gwiezdna 55836,2.
/Kes przebywa w naszej linii już 2 dni.
/Nie wiemy, kiedy zniknie /ale szukamy metody pomocy.
Wykonam skan podwzgórzowy,
może znajdziemy porządek w spadkach temperatur.
- Jesteś w tym dobra. - Miałam dobrego nauczyciela.
- Doktora Van Gogha? - Ciebie.
Przepraszam, że odciągam cię od dziecka.
Pewnie za nim tęsknisz?
Czasem czuję się przy nim dziwnie.
Harry mu śpiewa, bawi się.
A ja wolę trzymać skaner niż pieluchę.
Możliwe, że zapobiegnę kolejnemu skokowi.
Ustawiłem pole izolacyjne, ale musisz pozostać w ambulatorium.
Jeszcze tu popracuję.
Na pewno będziesz dobrą matką. Andrew wyrośnie na wspaniałego chłopca.
Pomyślałem, że przyda ci się towarzystwo.
Czuję się jak w klatce. Doktor Van Gogh...
Myślałem, że wybrał pan Mozarta?
Najwyraźniej moje zainteresowania będą się rozwijać.
W takim razie Wincent wpuść mnie do środka.
To niewskazane.
Chcesz wysłuchać kolejnej porcji naszej historii?
Chętnie.
Na naszym ślubie świadkiem był Harry.
Tak się zdenerwował, że kiedy wznosił toast zalał mi galowy mundur.
Co się stało?
Myślałem, że to najszczęśliwszy dzień mojego życia.
Ale każdy następny był lepszy.
Tak się cieszę, że tu jesteś.
- Znalazłam coś. - Co takiego?
Sprawdzałam efekty na innych członkach załogi.
Co się dzieje.
Temperatura Kes spadła o 1,9 stopnia.
Pilnuj pola spróbuję podwyższyć temperaturę.
Wciąż spada.
- Tracimy izolację. - Zwiększyć amplitudę.
- Nie działa. - Tracimy ją.
Polaryzacja na maksimum.
Zróbcie coś.
- Kokon się otwiera. - Co się dzieje?
- Jak to co? - Rodzisz.
Gdzie ja jestem.
Tam gdzie ci zabraniałem. W wahadłowcu.
Muszę do doktora.
Niestety tu go nie ma.
Mówiłem, że nie nadajesz się do misji.
Widzę stopy.
Wychodzi.
To dziewczynka.
Jest piękna.
Zupełnie jak matka.
Kocham cię.
Musimy pomówić.
Chwileczkę...
- Co się stało? - Atakują Voyagera.
Gratuluję. Chyba poczekamy z uroczystością.
Zaprowadzę Kes i dziecko do mesy.
Kapitan Chakotay chce żeby przestroił pan
wiązki celownicze na częstotliwość parametryczną.
Zamierza zniszczyć wyrzutnie chronotonowe zanim odpalą.
Powiedziałeś, że załoga wspomina to jako rok piekła.
- Kiedy? - To długa historia.
Porozmawiamy później.
- Neelix. - Połóż ją.
Neelix muszę ci powiedzieć coś ważnego.
Neelix wszystko nam powiedział.
Jak się masz?
Niezła przygoda.
Prawie znaleźliśmy rozwiązanie. Doktor...
Doktor?
Dobrze wiedzieć, że w końcu go odzyskamy.
Może być za późno musimy jej pomóc.
Odkryliśmy, że przyczyną jest zatrucie chronotonowe po ataku Krenim.
Musimy ustalić dokładną wariancje torpedy.
Główny komputer jest nieczynny.
Nie zdobędziemy tych danych nawet, jeśli są w rejestrach.
Musicie mnie umieścić w polu bioizolacyjnym.
Kilka modyfikacji...
Podtrzymywanie życia działa tylko na trzech pokładach.
Przekierowaliśmy całe zasilanie do niszczenia wyrzutni Krenim.
Ambulatorium nie istnieje a co dopiero mówić o polu izolacyjnym.
- Jakoś musimy jej pomóc. - Jestem otwarty na propozycje.
Zimno mi.
- Przyniosę koc. - Nie rozumiesz za chwilę...
Cześć Kes. Fajne przyjęcie.
- Musimy pomówić. - Przepraszam za spóźnienie.
Ty pewnie jesteś B'Elanna.
- Tak mówi komputer. - Coś nie tak.
Owszem.
- Alarm czerwony. - Stanowiska bojowe.
Ognia z fazerów.
- Kto to jest. - Krenim.
Skąd wiesz? Co możesz o nich powiedzieć?
Osłony 39%.
Jakim cudem ich torpedy je przenikają.
Manewry uchyleniowe.
B'Elanna zasilanie do osłon dziobowych. Próbuję.
To są torpedy chronotonowe,
przenikają osłony w stanie wiru czasowego.
Nie żyją.
Pęknięcie kadłuba na pokładzie siódmym. Tracimy podtrzymywanie życia.
- Ewakuować. - Tom potrzebuję cię.
Znowu ładują wyrzutnie. Nie wytrzymamy kolejnego uderzenia.
Kes. Zdaje się, że coś wiesz. Jak powstrzymać ich torpedy?
To ma coś wspólnego z przestrojeniem wiązek celowniczych.
Może się udać częstotliwość parametryczna
umożliwi niszczenie wyrzutni przed odpaleniem.
Tom zwrot.
- Jestem gotów. - Ognia.
Liczba ofiar?
Łącznie z kapitan i B'Elanną straciliśmy 11 osób.
Co z okrętem?
Prawoburtowe generatory osłon i Warp nie czynne.
Brak zasilania na pokładach od czwartego do dwunastego.
W pierwszej kolejności pokład piąty. Musimy uruchomić ambulatorium.
Z tego co mówiłaś...
Mój przypadek nie jest teraz priorytetem.
Tom zajmiesz się rannymi. Później będzie czas na żałobę.
Jak sobie radzisz?
Wiem, że wydaje się to niemożliwe, ale wszystko będzie dobrze.
Chciałbym ci wierzyć.
Uwierz.
Mamy wyciek promieniowania po torpedzie Krenim.
Ludzie narzekają na mdłości.
Promieniowanie chronotonowe.
To jest to. Ja też jestem skażona.
Gdzie jest źródło.
Kanał Jeffries’a pokład jedenasty sekcja druga.
- Muszę tam zejść. - Pokład jest odcięty.
Muszę poznać wariancję czasową tej torpedy.
Spali cię na skwarkę.
Wiem,co robię. Pomóż Tomowi.
Przygotowałaś środki przeciwbólowe? Doktorze stracił pan włosy.
- Przepraszam? - To długa historia.
Najważniejsze, że wariancja temporalna torpedy chronotonowej
wynosi 1,47 mikrosekundy.
Cofnęłam się o 6 lat w przeszłość.
Ma pan jakąś teorię.
Kes wraz z załogą ulęgną skażeniu
promieniowaniem chronotonowym za 11 miesięcy.
Szczepionka usunie efekty.
Jednak 5 lat później podczas eksperymentalnego
aczkolwiek genialnego procesu odmładzania.
Pole temporalne uaktywni cząsteczki chronotonowe
wytrącając Kes z linii i cofając ją w czasie.
Nigdy nie natknęłam się na taki fenomen.
Kes podała wariancję odpowiedzialnej za wypadek torpedy.
Ponieważ cofa się w czasie jej organizm jest skażony.
Dokładnie zmodulowane pole antychronotonowe w komorze biotemporalnej
pomoże ją oczyścić i przywrócić do właściwej linii.
Bierzmy się do pracy. Po następnym skoku może nas już nie być.
Muszę pani coś powiedzieć.
Za 6 miesięcy wejdziecie w obszar kosmosu kontrolowany przez Krenim.
- Musicie ich unikać. - Opowiedz mi o tym.
Komora gotowa.
Przekaźniki synaptyczne też. Oznaki życia?
Tętno w normie. Temperatura 14 stopni.
Poziom chronotonów 76 roentgenów.
Uruchomić komorę.
Zwiększyć nacisk pola.
20 kilodyn.
A teraz antychronotony.
Gotowe.
Impuls chronotonowy, 10 jednostek 5 sekund.
Puls stabilny temperatura ciała 14,2 i rośnie.
Liczba chronotonów?
71 roentgenów i spada.
To działa.
Proszę zwiększyć moc pola do 30 kilodyn.
Kolejny impuls 15 jednostek 5 sekund.
Temperatura 14,9 stopnia liczba chronotonów 68 roentgenów.
60. 57.
52.
Potrzebujecie kucharza. Mój angla bosk jest palce lizać.
Przewidzę każdą pani potrzebę zanim pani o niej pomyśli.
Tylko nie znowu.
A pani pierwsza potrzebą będę ja.
Wiem, że zabrzmi to dziwnie ale to nie jest moje miejsce.
Już o tym mówiliśmy.
Chodzi o to, że cofam się w czasie.
Musimy obniżyć mój poziom chronotonów w komorze biotemporalnej.
Przepraszam, ale tego nie przewidziałem.
- Wysłuchajcie mnie. - Uspokój się kochanie.
- Nigdy się tak nie zachowywała. - Chwileczkę.
Kes zacznij od początku.
Wszystko zaczyna się 8 lat w przyszłości.
Kolacja.
Co się stało?
Kim jesteś? Co to za miejsce?
Nie ma czasu na zgadywanki. Wiesz, że matka nie lubi spóźnialskich.
Jesteś moim ojcem.
A ty moją ukochaną córką. Tylko nie mów nikomu.
- Dzieje się ze mną coś strasznego. - Co się stało?
Nie mam czasu, więc powiem krótko.
Uwierz mi. Żyję na pokładzie okrętu kosmicznego.
To już nie marzysz o zbadaniu powierzchni?
Wyszłam na powierzchnię. Albo raczej wyjdę.
Załoga tego okrętu uratuje mnie przed Kazonami.
Dokończymy twoje przygody po kolacji.
Nie ma czasu. Uwierz mi, byłam starą kobietą.
- Spóźnimy się. - Ojcze proszę.
Widzę stopy, wychodzi.
Dziewczynka.
Jest piękna.
Czuję, że kiedyś ujrzy słońce.
51 roentgenów.
46.
34.
Jeszcze jeden impuls 20 jednostek.
Poziom wciąż spada. Tętno w normie.
Temperatura stabilna 16,3 stopnia.
Poziom chronotonów zero.
Witamy z powrotem.
Ile mam lat?
Tyle ile kiedy kładłem cię w komorze 3 lata i 2 miesiące.
A dzięki heroizmowi załogi wróciłaś do naszej linii.
Zostanę, więc oficerem ochrony. Coś takiego.
Na szczęście przeżycia Kes to tylko jedna z możliwych ścieżek.
Każdy jej skok zmieniał naszą przyszłość.
Świetnie.
Może zostanę szefem ochrony.
Odzyskałaś całą pamięć?
Miesiąc temu pożyczyłeś ode mnie rację replikatora i wciąż jesteś dłużny.
Nie zapomniałem.
To oczywiście hipoteza, ale ciekaw jestem jakich dokonam przełomów?
Nie widziałam wszystkiego, pamiętam tylko krótkie okresy między skokami.
Na pewno widziałaś ciekawe rzeczy.
Mów, co wiesz.
Uważaj, bo okaże się, że przenosisz się do klasztoru.
Założę się, że znajdzie żonę i założy rodzinę.
Powiesz?
Jak mówił Tuvok widziałam jedynie jedną z możliwości.
Nie chcę wiedzieć. Lubię tajemnice.
Racja. Zostawmy przyszłość w spokoju.
Nie wszystkie spostrzeżenia powinny ujrzeć światło dzienne,
jednak raport dotyczący Krenim nam się przyda.
Zaraz go napiszę.
Nie ma pośpiechu. Zostań na przyjęciu.
To doświadczenie nauczyło mnie, że najważniejsza jest teraźniejszość.
Przepisanie tekstu: LK za pomocą TV4
Napisy: Pawlak pawlak1@fiszebrandt.pl
Korekta: BST Korekta techniczna: tom2407