/Jeffrey. Belle. /Spóźnicie się. Szybko.
Ojciec zaraz wychodzi do pracy.
Pokażcie paznokcie.
Świetnie.
Buty wypastowane? Doskonale.
Ojciec będzie z was dumny.
- Ja pierwsza pożegnam ojca. - Byłaś pierwsza wczoraj.
Dzieci, małe ptaszki powinny żyć w zgodzie.
Masz rację. Przepraszam możesz być pierwsza.
To rzeczywiście twoja kolej. Ja byłam wczoraj.
Idzie. Uśmiech.
Kawa była wyśmienita.
Cieszę się. Replikowałam nowy smak spaksol 3.
Wrócę o zwykłej porze.
Pamiętaj, że masz się oszczędzać do ważniejszych zadań.
- Niech inni cię wyręczają. - Zgadzam się.
Życzę ci miłego dnia.
Kiedy wrócisz moje lekcje będą już odrobione.
Chętnie je przejrzę.
Czy mój aniołek dostanie dziś piątkę z historii?
Oczywiście. Poćwiczymy algebrę kiedy wrócisz?
Z przyjemnością.
Pamiętaj, że na kolację przychodzą twoi znajomi z pracy.
- Chętnie ich poznam. - Nie zapomniałem.
Do widzenia.
- Jak nowa holorodzina. - Spełnia wszelkie oczekiwania.
PRAWDZIWE ŻYCIE.
/Dziennik kapitański. /Data gwiezdna 50836,2.
/Nawiązaliśmy łączność z prawdopodobnie /przyjazną rasą Vosligye.
/Za godzinę dotrzemy /do jednej z ich stacji.
Chorąży Kim.
Zechce pan spojrzeć na odczyty i powiedzieć czy zbliżamy się do stacji?
Powinniśmy.
Dziwne. Nie widzę jej.
- Potwierdził pan współrzędne? - Tak.
Chwileczkę. Mam coś.
To... szczątki.
- Szczątki? - Potwierdzam.
Pole szczątków zajmuje 80 km sześciennych.
- Skład? - Boronit, sarm i spieki węglowe.
- To mogła być stacja. - Na monitor.
- Co się stało? - Coś ją rozerwało.
Godzinę temu.
Żadnych oznak życia. Nikt nie ocalał.
Na stacji było sześćdziesięciu naukowców.
Żadnych rozpoznawalnych sygnatur broni.
Może ktoś ma taką, która nie zostawia sygnatury.
Chciałabym wiedzieć, kim byli. Dlaczego zniszczyli stację naukową.
Może się uda. Znalazłem dziwny wzór w podprzestrzeni.
Jakby cząsteczki plazmy.
Mam. Ślad torowy.
- Statku? - Nie wiem.
Ten sam kurs.
Procesory optyczne. Projektory.
- Jest pan zdrów. - Tyle wiem sam.
Wierze, ale po pańskich ostatnich pomysłach wolałam sprawdzić.
Te pomysły miały posłużyć zwiększeniu sprawności.
- Nie można mnie za to winić. - Nie winię intencji.
- Chęć usprawnienia jest godna pochwały. - Dlatego stworzyłem rodzinę.
- Rodzinę? - Pacjenci tak często o tym mówią,
że zrozumiałem jak ważna jest rodzina dla stworzeń biologicznych.
Mniej więcej.
Doktor stworzył żonę i dwoje dzieci by doświadczyć życia rodzinnego.
Ciekawe.
- Jak idzie? - Doskonale.
Słyszałem, że to nie łatwe, ale mnie sprawia to przyjemność.
Tak?
Nie podejrzewałam pana o to. Chętnie ich poznam.
Tak się składa, że kobieta namawia mnie do zaproszenia kolegów.
Może odwiedzicie nas z Kes? Charlene doskonale gotuje.
Tez chciałabym ich poznać.
Proszę powiedzieć żonie, żeby szykowała porcelanę.
Macie gości.
- Zjedz jeszcze grzybowego pilaw. - Dziękuję, brałam już dwie dokładki.
Doskonałe.
Ukończyłam kurs kuchni kontynentalnej by replikować Kennethowi ciekawe dania.
- Kennethowi? - Mężowi.
- A wy jak się do niego zwracacie? - Doktorze.
Naturalnie. Pracuje tak ciężko w ciągłym napięciu.
Chcę by dom był jego schronieniem gdzie znikają wszelkie troski.
- To miło. - Mój tata jest bardzo ważny.
To najlepszy lekarz wszechczasów i ciągle ratuje komuś życie.
- To już przesada. - Wcale nie.
Zjedz kolację. Wszyscy doceniają mój talent.
Jeffrey, opowiedz o swoim szkolnym projekcie.
Wymyśliłem biofiltr oczyszczający krew z mikroorganizmów
zbyt małych by wywołać reakcję obronna organizmu.
Jeffrey jest niezwykle bystry. Przechodzi przyspieszony kurs lekarski.
- Niedaleko pada jabłko od jabłoni. - Nie zapominaj o Belle.
Studiuje algebrę, trygonometrię i jest doskonałym sportowcem.
- Musi być pan dumny z rodziny. - My też jesteśmy z niego dumni.
Mamy najlepszego ojca i męża w kwadrancie.
Komputer zatrzymaj program.
- Co pani robi? - Wychodzę zanim wykipi mi krew.
- Doktorze. - Tak.
Jeśli myśli pan, że tak wygląda rodzina to grubo się pan myli.
- Nie rozumiem. - Są doskonali.
- Absurdalnie doskonali. - Taka rodzina to fantazja.
Niczego się pan nie nauczy od tych... cukiereczków.
Podałem komputerowi swoje wymagania co do partnerki i dzieci.
Taki mam gust. Inteligencja. Wykształcenie. Talent organizacyjny.
W porządku. Trzeba ich tylko sprowadzić na ziemię.
Mogę pomóc. Jeśli pan chce.
Kapitanie. Ślad torowy się rozprasza.
Przyczyna?
Nie wykryłem statków, konstrukcji ani sygnatur broni.
Chwileczkę. Jest coś.
Ja też widzę. Zakłócenie podprzestrzenne.
Co je wywołuje?
Nie wiem, ale przybiera na intensywności.
Osłony. Alarm czerwony.
Wycofajmy się.
Coś wyłania się z podprzestrzeni.
- Oddalmy się. - Nie mam silników.
Napęd i nawigacja nie działają.
- Maszynownia, potrzebuję mocy. /- Pracuję nad tym kapitanie.
Anomalia się zbliża. Kierunek 047 na 19.
Przygotować się na zderzenie.
- Uderzyło w prawe osłony. - Uszkodzenie na pokładzie trzecim.
Uzbrojenie. Rozproszymy to.
- Fazery. - Chwileczkę.
Powiem szczerze. Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Raporty o uszkodzeniach.
Dwudziestoprocentowy spadek mocy prawych dolnych osłon.
Drobne uszkodzenia poszycia na pokładzie trzecim.
- Żadnych ofiar. - Mamy napęd.
Możemy się teraz oddalić od tego czegoś.
Chyba już nie chcemy. Nikt z nas nie widział takiego fenomenu.
Z naukowego punktu widzenia powinniśmy to zbadać.
Według danych telemetrycznych to wiroprąd astralny,
który utworzył się na granicy przestrzeni i podprzestrzeni.
- Naładowany plazmą. - To wyjaśnia ślad cząsteczkowy.
Jeśli zdobędziemy odrobinę takiej energii uzupełnimy zapasy replikatorów.
Nie wiemy, co wywołało i rozproszyło ten fenomen.
Jak więc go badać?
Podejrzewam, że tutejsze warunki sprzyjają tworzeniu się takich wiroprądów.
Proszę kontrolować podprzestrzeń.
Może następne uda się przewidzieć.
Przemyślałem słowa porucznik Torres i uznałem, że ma rację.
Jeśli mam nabrać doświadczenia moja rodzina powinna być maksymalnie autentyczna.
O jakie zmiany pan poprosił.
Dodała do programu losowe algorytmy behawioralne.
Jak wpłynie to na rodzinę?
Sytuacja będzie się rozwijać na zasadzie prawdopodobieństwa.
- Nie da się niczego przewidzieć. - Jest pan gotów na niespodzianki?
Moja baza danych zawiera wszystko na temat pediatrii i wychowania.
- Poradzę sobie z każdym problemem. - Żona też mogła się zmienić.
Doświadczyłem już romantycznego związku i nie spodziewam się kłopotów.
Pomyślał pan o wszystkim.
- Kiedy pan do nich idzie? - Natychmiast. Na kolację.
Komputer program rodzinny doktora Beta-Ro.
Przenieś AHM do holodeku numer dwa.
- Myślałam, że już nigdy nie wrócisz. - Miałem dużo pracy.
Przygotowywałem sondę DNA dla chorążego Carsona.
Dorobił się infekcji mikrobowej co jest dość niezwykłe.
Opowiesz mi, kiedy wrócę. Spóźnię się.
Jest środa mam przemówienie w ambasadzie Boliańskiej.
- Kolacja gotowa? - Dzisiaj ty gotujesz.
/Mamo, nie mogę znaleźć młotka.
To posprzątaj pokój.
- Co to za hałas. - Słuchałam tego cały dzień.
Może ty coś z tym zrobisz.
Tato, pomóż, bo spóźnię się na zajęcia i trener znowu się wścieknie.
Gdybyś umieściła młotek w szafce nie musiałabyś go szukać.
Wiem.
Każ Jefrey'owi to wyłączyć.
- Bolą mnie oczy. - Mnie też.
- Co to za muzyka. - Klingońska.
W takim hałasie nie odrobisz lekcji.
Tato. Nie mogę znaleźć młotka. Trener wypchnie mnie do drugiego składu.
- Może cię to czegoś nauczy. - Niczego nie rozumiesz.
Gdzie Jeffrey?
- Kim jesteście? - Kolegami.
Macie imiona?
- Larg. - K'Kath.
Przyjdźcie później. Jeffrey odrabia lekcje.
Zaprosił nas.
Tato. Gdzie mój młotek?
Chwileczkę.
Przykro mi, ale Jeffrey nie spotka się z kolegami dopóki nie odrobi lekcji.
Zaprosiłem ich.
- To nie do przyjęcia. - Tylko na chwilę, załatwiamy interes.
Potrzebuję młotek.
Jesteś niedobry. Mama kocha mnie bardziej.
Ona by mi pomogła. Chcę do mamy.
Nic pana nie interesuje?
Już czwarty dzień z rzędu jemy to casserole.
Skórki pleeka z larwami. Bardzo smaczne.
Doskonałe, ale przydałoby się urozmaicenie.
Zawsze może pan skorzystać z replikatora.
Skończyły mi się racje.
W takim razie...
Smacznego.
Piękna kobieta nie powinna jeść w samotności.
- Co czytasz? - Nic ważnego.
- "Kobiety wojowniczki nad rzeką krwi." - Prace eskapistów.
"Rorkh zwrócił ku niej swe płonące oczy
a serce M'nei przyspieszyło chociaż dłoń chwyciła sztylet.
Zamierzała zatopić ostrze w jego gardle ale coś kazało jej się zawahać. "
Klingoński romans?
Klingoni też mają romantyczne zrywy, choć nieco gwałtowniejsze.
Chyba przeczytam.
Może dowiem się jak sprawić by twoje serce przyspieszyło.
- To nie instrukcja. - Zależy, co przez to rozumiesz.
Jako inżynier zasady działania danego urządzenia.
Trafna definicja.
Nie gwarantuję, że cię nie zasztyletuję.
Słyszałeś o nowej rodzinie doktora?
Jak mu idzie?
Z początku był przytłoczony, ale muszę przyznać, że twardo się trzyma.
Trudno go sobie wyobrazić z dziećmi.
/Starsi oficerowie na mostek.
Proszę wysłać sondę do anomalii i zająć pozycję do odebrania dokładnych danych.
Bądź gotów do szybkiego odwrotu.
Przepraszam za to. Próbuję złagodzić fale grawitonowe.
Tak już lepiej.
Dokładniejszej pozycji nie będzie.
Sonda wystrzelona.
- Nawet fajnie. - Mów za siebie.
Odbieram telemetrię. Bardzo dziwne.
Temperatura 9 milionów stopni Kelvina,
wyładowania plazmy oraz idealnie spokojne oczko w środku.
Część materii musi przechodzić z przestrzeni do podprzestrzeni.
- Da się ściągnąć trochę tej plazmy? - Turbulencje uniemożliwią transport.
Spróbujmy.
Koniec.
- Gdzie sonda? - Zniknęła.
Nadaje, ale mam za dużo zakłóceń.
Wykryłam niestabilną warstwę pomiędzy przestrzenią i podprzestrzenią.
- Stamtąd biorą się pewnie wiroprądy. - Kolejny ślad torowy.
Skoro nie da się pobrać plazmy z wiroprądu odzyskajmy ją ze śladu.
Kolektory Boussarda można by do tego zmodyfikować.
Tak, ale emisje energii Voyagera są tak wysokie, że niszczą cząsteczki.
Ta plazma już się nie przyda.
/Wezmę wahadłowiec. Emisje są niższe.
- Warto spróbować. - Wystawisz się na promieniowanie.
- Niech doktor pana zabezpieczy. - Zaraz potem zejdę do hangaru.
To mieszanka chironaliny i lektrazyny.
Da tymczasową osłonę, ale nie wiem na jak długo.
Dziękuję. Nie zabawię tam zbyt długo.
Dobrze pana znam. Flirtuje pan z niebezpieczeństwem.
Zna mnie pan aż za dobrze.
Należał pan pewnie do dzieci, które włażą na najwyższe drzewa i skały.
Dokładnie.
Wyobrażam sobie, co przechodzili rodzice.
Jak rodzina?
- Podobno niezła zgraja. - W istocie.
Przeanalizowałem jednak sytuację i mam rozwiązanie.
Nie będzie więcej problemów.
Mówi pan jak by leczył chorego. Z rodziną tak się nie da.
Zobaczymy. Jest pan zdrów.
- Może się pan rozbijać. - Dzięki.
- Gdzie Jeffrey? - Schodzi.
Prosiłem by wszyscy zjawili się tu o szesnastej.
- Jeffrey spał. - Po południu?
To prawda? Spałeś?
- Jesteś chory? - Siedziałem do późna.
To jedna z kwestii. Dziękuję wszystkim za przybycie.
Uznałem, że moglibyśmy się regularnie spotykać całą rodziną.
Też mi zabawa.
Jeśli masz jakieś uwagi powiedz tak by wszyscy słyszeli.
Odnoszę wrażenie, że nasza rodzina wymyka się spod kontroli.
Moim obowiązkiem jako ojca i męża jest ustalić parametry.
- Co to są parametry? - Ograniczenia.
Zaprojektowałem listę zasad.
Zapoznajcie się z nimi.
- Przeniosłeś moje wykłady. - Musiałem by wszystko się układało.
Każdy się poświęca.
Przesunąłeś moje treningi na wtorek, czwartek, sobotę!
- Będę grała w drugim składzie. - Jesteś za młoda by grać w pierwszym.
- Jak mówiłem każdy się poświęca. - A ty, co poświęciłeś?
Będę gotował obiady w dniach wykładów matki.
- I tak gotujesz. - To żadne poświęcenie.
Jak to żadnych klingońskich kolegów?
Mają na ciebie zły wpływ.
Skłaniają do przemocy i przesiadują po nocach.
Znajdź sobie wolkańskich przyjaciół.
- Nie możesz mi wybierać przyjaciół. - Chwileczkę.
Okazujesz brak wyrozumiałości.
Dobrze wiesz, że powinniśmy trzymać jedną linię.
Oczekuję, że mnie poprzesz.
Trzeba było spytać mnie o zdanie zanim zacząłeś o wszystkim odgórnie decydować.
Nie jestem dzieckiem.
Też powinnam mieć coś do powiedzenia na temat zasad.
I nie wybieraj przyjaciół za Jeffreya.
Właśnie. Pogadajcie sobie beze mnie.
Jeffrey. Nie pozwoliłem ci wyjść.
Zostaw go. Nie chcę się kłócić przy dzieciach.
Pomówimy później.
Narobiłeś niezłego bałaganu.
- Najwyraźniej. - Nie rozumiem ich reakcji.
Próbuję usprawnić funkcjonowanie rodziny.
Jak ma funkcjonować skoro każesz mi chodzić na treningi we wtorki, czwartki i soboty?
Bawisz się ze starszymi dziećmi. To niebezpieczne.
To właśnie jest najfajniejsze.
Jesteś za młoda by zrozumieć zagrożenie.
Moim zadaniem jest cię ochraniać. Chce tylko być dobrym ojcem.
Jeśli to ci pomoże przejdę do drugiego składu.
Dziękuję. To bardzo dojrzała decyzja.
I uważam, że jesteś dobrym ojcem.
Dziękuję.
Kocham cię.
Nawet, jeśli bałaganisz.
/Voyager do wahadłowca Cochrane'a. /Tom słyszysz nas.
Głośno i wyraźnie.
Jestem 3000 km od wiroprądu. Jak tylko zaniknie wejdę w ślad.
Jeśli jest podobny do poprzednich schowa się za kilka sekund.
Dobrze. Zaczynam żałować, że zjadłem dokładkę śniadania.
Prąd się rozprasza.
- Uwaga Tom. /- Jestem gotów.
Zająłem pozycję.
Włączam kolektory.
To działa.
/Może jednak unikniemy /Casserole Neelixa.
Będziemy panu wdzięczni.
Kapitanie, zakłócenie podprzestrzenne.
Kolejny wiroprąd?
- Na to wygląda. - Tom, uciekaj.
Harry możemy go przenieść?
- Transporter nie działa. - Próbuję uruchomić.
- Tom, jest pan tam? - Wciąga mnie.
- Mam za mało mocy. - Co z transporterem?
- Zablokowany. - Prąd wciąga wahadłowiec.
- Janeway do Parisa odbiór. - Wiroprąd się rozprasza.
Kiedy sonda zniknęła wciąż nadawała. A wahadłowiec?
Przez te zakłócenia nie mogę rozróżnić sygnału.
Proszę oczyścić.
Przestroiłem filtr. Może teraz.
"Voyager" do Parisa odbiór.
Spróbujmy na paśmie Theta.
/Nie słyszę was za dużo /zakłóceń plazmowych.
Proszę dostroić namiar nadbiornika i spróbować ponownie.
/Słyszę. /Tak lepiej?
Trochę.
- Gdzie pan jest? - Sam nie wiem.
Doktorze? Pomóc w czymś?
Nie. Chociaż może.
Wykonuję test immunogeniczny chorążego Carsona i nie mogę dobrać miarek.
- Chętnie spróbuję. - Będę wdzięczny.
Mam problemy w domu. Nie mogę przestać o nich myśleć.
Nic się nie dzieję.
Proszę wziąć wolne i spędzić czas z rodziną.
Raczej tego nie docenią.
Nie może ich pan ignorować.
Komputer program rodzinny doktora Beta-Ro.
Przenieś AHM do holodeku numer dwa.
Tato. Co tu robisz?
- Mieszkam o ile pamiętasz? - Wcześnie wróciłeś?
Przeszkodziłem?
Nie. Rozmawiałem tylko z kolegami.
Chętnie ich poznam. Larg. K'Kath. Usiądźcie.
Co to jest?
- Co? - Coś trzymasz.
- To? - Tak.
- To nóż. - A na co wygląda?
Po co wam nóż?
Nóż D'k tagh to istotny element naszej kultury.
Dostaje go każdy Klingon przed obrządkiem wzejścia.
Tak się składa, że znam Klingońskie rytuały.
To sztylet Kut'luch.
Prawda?
Tak.
Wykorzystywany do rytuału przemocy, pierwszej krwi na drodze wojownika.
Kto miał go użyć?
Czy któryś z was przygotowuje się do Kut'luch?
Czekam na odpowiedź.
- Robisz z igły widły. - Nie sądzę.
Chłopcy wyjdźcie proszę.
I nie przynoście broni do tego domu.
Mówiłem, że ludzie to tchórze.
Zadzwońcie później.
I co? Wszystko popsułeś!
- To znaczy, co? - Nieważne.
Chciałeś użyć tego noża. Namówili cię do rytuału przemocy?
Sam ich poprosiłem. To zaszczyt.
Nie biorą każdego a przez ciebie wyszedłem teraz na człowieka.
Chciałeś kogoś zaatakować żeby dowieść odwagi przed kolegami?
Zyskałbym szacunek, ale ty tego nie zrozumiesz.
To, co zamierzałeś jest złe.
Nieprawda.
To zwyczaj innej kultury. Nie masz prawa go oceniać.
Jestem twoim ojcem i ustalam standardy etyczne.
Nic z tego twoje standardy są ludzkie i słabe.
Klingońskie ideały są szlachetniejsze. I to na nich będę się wzorował.
Jeśli chcesz tu mieszkać musisz się stosować do zasad.
Skoro tak, to nie będę tu mieszkał.
Zastanów się.
Już to przemyślałem. Chcę być wojownikiem.
Nie osiągnę tego na smyczy bladego P'Tah.
- Co się stało? - Belle miała wypadek.
Co z nią?
Operowaliśmy ją z doktorem Finley'em przez 3 godziny.
Jak tylko powstrzymywaliśmy jeden krwotok tworzył się następny.
Nie rozumiem. Uderzyła tylko głową o boisko.
Skąd takie poważne obrażenia?
Doznała poważnego urazu czaszki. Od pnia mózgu po ośrodek ruchu.
Wciąż tworzyły się nowe skrzepy.
Krwotoku nie da się powstrzymać.
Co teraz? Jak się to leczy?
Mózg wciąż stanowi tajemnicę.
Co to znaczy? Co się z nią stanie?
Nic nie da się już zrobić.
Musisz jej pomóc.
Nie możesz jej tak...
Nie zgadzam się.
Porozmawiam z doktorem Finley'em.
- Belle. - Tatusiu?
Jestem.
Wszystko jest takie zamazane.
- Co się stało? - Uderzyłaś się w głowę.
- Nic nie boli. - Podałem ci lekarstwo.
Dlatego nie czuję nóg?
Tak.
Co teraz? Będę jeszcze widzieć?
Komputer zakończ program.
- Wrócił pan. - Tak.
Znalazł pan kulturę, którą wyhodowałam.
Tak. Dziękuję. Dobra robota.
Jak rodzina? Chyba dobrze. Zakończyłem program.
- Już? - Zyskałem to, czego potrzebowałem.
To bardzo przyjemne, ale kontynuacja byłaby stratą czasu.
Miałam nadzieję spotkać się z nimi ponownie.
Zaproszę panią jak tylko stworzę nową rodzinę.
To najszersze pasmo jakie mogłam uzyskać.
Janeway do Parisa. Jak mnie słychać?
/Głośno i wyraźnie. Analizuję odczyty czujników.
Trafiłem chyba do warstwy międzyprzestrzennej,
/pomiędzy przestrzenią /a podprzestrzenią.
Dlatego skanery nie mogą pana znaleźć.
/Harry miał rację. Tutaj powstają wiroprądy.
/Widzę ich tysiące.
Bardzo ciekawe, ale jak pana wydostać?
Czuję, że jedyne wyjście prowadzi przez te same drzwi.
We wnętrzu wiroprądu?
Właśnie przyglądam się jednemu, który dojrzewa do wyjścia w przestrzeń.
/Jeśli trafię w lej /wylotowy powinno się udać.
Niestety nic innego nie przychodzi mi do głowy.
- Niech pan zdecyduje. - Nie mam wyboru.
Na razie dobrze. Dochodzę do oka.
Ten prąd zaraz przeniknie do przestrzeni.
Zaczyna się.
Kapitanie, lepiej odsuńcie Voyagera.
- Co jest nie tak? - Ten prąd to olbrzym może wam zagrozić.
Musimy być w zasięgi transportu.
Prąd zbliża się z prędkością 300 km/s.
Chakotay, ster.
Musimy się utrzymać w zasięgu transportera.
Spróbuję uciec.
- Harry, co z namiarem? - Jeszcze nie.
Za dużo zakłóceń.
- Tom, za ile wyjdzie pan z prądu? - Im szybciej tym lepiej.
Kadłub nie wytrzymuje.
Znalazłam wahadłowiec.
- Pęka poszycie. - Próbuję.
Wahadłowiec na pokładzie. Jeden ślad życia.
Jest ranny. Przenieś go do ambulatorium.
Chakotay wycofujemy się.
Twarda głowa znowu ocaliła panu życie.
Ależ to była przejażdżka.
To cud, że pan nie zginął.
Ludzi, którzy igrają z ogniem powinni wtrącać do celi.
Nawet nie zastanowił się pan nad konsekwencjami.
Żyj chwilą, ryzykuj.
Przepraszam.
Dobrze się pan czuje?
Chodzi o moją rodzinę. Córka miał wypadek.
Też lubiła ryzykować. Teraz umrze.
Przykro mi.
Zakończyłem program. Już tam nie wrócę.
Może pan to przemyśli.
Nie dałbym rady.
To zbyt trudne.
Każdy chciałby unikać bólu.
Ale ludzie nie mają takiego wyboru.
Ja na szczęście mam.
Na szczęście?
Stworzył pan ten program by zobaczyć jak wygląda życie rodzinne.
Na dobre i na złe. Nie da się tego rozdzielić.
Dlaczego?
Proszę pomyśleć o sytuacji na Voyagerze.
Każdy z nas zostawił bliskich, poniósł stratę.
Ale to nas zbliżyło.
Znaleźliśmy tu wsparcie. Znaleźliśmy tu przyjaciół.
Staliśmy się rodziną między innymi, dlatego że dzielimy ból.
Jeśli pan zrezygnuje, zatrzyma się pan w rozwoju.
Nie pożegna się pan z córką, nie zapewni wsparcia żonie i synowi.
Pozbawi się ich miłości.
Nigdy nie zrozumie pan, co to znaczy mieć rodzinę.
Komputer wznów program rodzinny Beta-Ro.
Tato. Co się ze mną stanie?
Będę jeszcze widzieć?
Nie wiem.
Jesteś ciężko chora.
Umrę?
Masz zbyt poważne obrażenia.
Umrę?
Tak.
Jeśli zostaniesz przy mnie, nie będę się bała.
Zostanę. Obiecuję.
Tato.
Masz mała.
Twój koc.
Jesteśmy przy tobie. Wszyscy.
Robi się ciemno.
Chce mi się spać.
Wszystko w porządku, zaśnij.
Będziemy przy tobie.
Przepisanie tekstu: LK za pomocą C+
Napisy: Pawlak pawlak1@fiszebrandt.pl
Dopasowanie DVDRip FOV: czapka Korekta: BST
Korekta techniczna: tom2407