Zwierzęta!
Brutalne zwierzęta!
Zwierzęta!
/Nie, Leonardo, /to ty jesteś zwierzęciem!
/Co to za ptak, /co nie umie fruwać!
Lepszy niż człowiek, który nie rozumuje!
Florentyńczycy!
Mój ptak to tylko mechaniczny instrument, skonstruowany zgodnie z prawami matematyki.
Jeśli zechcę, potrafię go odtworzyć.
Tylko, czemu nie zadziałał?
Może miał za małą rozpiętość skrzydeł.
Gdyby rzeka Arno nie przyjęła nas w swoje objęcia, już byśmy nie żyli.
Skok z mostu był rozsądnym posunięciem.
Uchronił nas przed śmiercią.
Ale nie przed poniżeniem.
"Wielki ptak wzbije się w przestworza i przyniesie chwałę swemu gniazdu."
Chwaliłem się tak od miesięcy.
A tymczasem omal nie utonęliśmy na oczach połowy Florencji.
Koniec.
- Byłaś we Francji? - Dawno temu.
Król Francji jest moim wielkim wielbicielem.
"Boski Leonardo". Ciągle to słyszę, wędrując po Paryżu.
A co słyszę, kiedy przechadzam się po ulicach mojej Florencji?
Gruchanie gołębi i prostacki bełkot.
Catarina, wyjeżdżamy.
Poddajesz się.
Kolejny raz.
Nie skończyłeś swojego obrazu "Adoracja"...
wielkiego konia z brązu w Mediolanie...
fresku "Bitwa pod Anghiari"...
Wszystko porzuciłeś.
Chciałeś wydać swoje notatki. Nie zrobiłeś tego.
Poddałeś się.
Porzuciłeś wiele ze swoich największych dzieł.
Dlaczego?
Jest pewna tawerna nieopodal Paryża,
gdzie wino jest tak aromatyczne...
Terramotto.
Janeway do mostka.
/Ktoś nas atakuje, Kapitanie.
Już do was idę.
Trzęsienie ziemi... i idioci.
Florencja umiera.
Kto do nas strzela i dlaczego?
Nie wiem. Nie odpowiadają na wezwania.
- Uszkodzenia? - Żadnych.
Odbieram niewielkie zakłócenia pola osłonowego.
Próbuję kompensować.
- Torres do mostka. /- Słucham.
Straciliśmy układ diagnostyczny rdzenia.
/- Co znaczy "straciliśmy"? - Zniknął.
Sygnały dematerializacji z 4 pokładów.
Manewr unikowy.
Dostosowują kurs do naszego.
To jakiś rodzaj wiązki przesyłowej.
Ognia komandorze.
To niemożliwe. Brak mi środków, Kapitanie.
Układ celowniczy nie działa.
Dlaczego?
Kapitanie, główny procesor komputera zniknął.
Straciliśmy broń, sterowanie i napęd.
Włączyć układy awaryjne.
Pełna moc fazerów, sterowanie ręczne. Może uda się w coś trafić.
Obce statki wycofują się.
Chakotay do wszystkich.
Zgłaszać uszkodzenia.
To jak napad na bank.
Użyli wysokoenergetycznej wiązki przesyłowej,
lokalizującej obiekty o wysokiej wartości technologicznej.
Sporo ukradli.
Pięć trykoderów, trzy karabiny fazerowe, parę pustych torped fotonowych,
dwa iniektory antymaterii i miesięczne żelazne racje.
/Komandorze, pozwolę sobie przypomnieć /o moim przenośnym emiterze.
/Bez niego muszę /siedzieć w ambulatorium.
Zrobimy, co w naszej mocy, doktorze,
ale przede wszystkim musimy odzyskać główny procesor.
B'Elanna, opracuj jakąś obronę przed kolejnym atakiem.
Harry, staraj się zlokalizować tamte statki.
Tak jest.
Rozejść się.
Siedem... cześć.
Jeśli chcesz mnie kokietować, to nie mam czasu.
Usiłuję zlokalizować statki, które nas zaatakowały.
Doszedłem do granicy zasięgu czujników dalekosiężnych...
I chcesz go zwiększyć przy pomocy systemu obrazowania przestrzennego.
No... tak.
A ja pracuję nad tym od ponad 2 godzin.
Ach tak? Mogę spojrzeć?
Nie wierzysz, że dam sobie radę?
Słuchaj...
chcę popracować.
Skoro ty już to zaczęłaś... chętnie ci pomogę.
To co? Mogę pomóc?
Sprzężenie algorytmiczne wpływa na ostrość obrazu.
Sprawdź banki danych od 59 do 17 i spróbuj określić przyczynę.
Teraz... albo możesz sobie już iść.
Sprawdzę.
Jestem spokojnym człowiekiem.
Raczej trudno wyprowadzić mnie z równowagi.
Ale nie wszyscy są tacy.
Powinnaś nauczyć się wyrażać nieco bardziej dyplomatycznie.
Albo i nie.
/Dziennik Kapitański. /Data Gwiezdna 51386.4.
/Przy układach statku, /działających z połową zwykłej mocy,
/wyśledzenie skradzionych urządzeń /zabrało nam 10 dni.
Odbieram wzorce federacyjne na dwóch kontynentach.
Możesz zlokalizować główny procesor?
Północny kontenent. Dokładniej nie ustalę...
Występuje tam spora interferencja. Czujniki nie przebiją się przez nią.
Kapitanie, zidentyfikowałem, co najmniej
27 obcych statków na orbicie wokół planety.
Najwyraźniej jest ona ośrodkiem handlowym.
Sądzę, że grupy zwiadowcze dotrą na oba kontynenty
bez zwrócenia na siebie uwagi.
I o to chodzi.
Tuvok, razem ze mną poszukasz procesora.
Tom z Neelixem. Wylądujecie na drugim kontynencie i rozejrzycie się.
Może uda się wam odzyskać nasze żelazne racje.
Chakotay, przejmujesz mostek.
Zawsze mnie to zadziwia.
Bez względu na różnice, dzielące światy, zawsze jest tak,
że jedni coś mają, a inni czegoś chcą. I rodzi się handel.
Jedni kupują, inni kradną.
Co tam masz?
Materiały użyte do zbudowania tego miasta i tutejsza technologia
pochodzą z rozlicznych obcych źródeł.
Wszystko kradzione.
Tysiące wzorców powodują wysoki poziom interferencji.
Nie potrafię nawet... Chwileczkę.
Odbieram wzorzec Gwiezdnej Floty.
- Procesor komputera? - Nie sądzę.
Moc sygnału jest zbyt niska.
Ten wzorzec... zbliża się.
Catarina!
Che maraviglia!
Z drogi!
Scusa.
Catarina!
Witaj!
Witaj w cudownej Ameryce!
Powiedz mi, Catarina, co myślisz o Nowym Świecie?
Jak się tu znalazłeś?
Ja też stale zadaję sobie to pytanie.
W jednej chwili pakowałem się przed wyjazdem do Francji,
a w drugiej byłem już w tej krainie cudów.
Prawdopodobnie zaraz po wyjściu z pracowni, porwali mnie hiszpańscy piraci.
Zostałem ogłuszony, przewieziony na galeon w porcie genueńskim
i przewieziony niczego nieświadom, niczym worek ziarna,
na drugą stronę Atlantyku.
Co za dziwne uszy.
To mój towarzysz podróży, Tuvok.
Prawdę mawiali starożytni Grecy:
"Monstra i cuda czekają na nas w nieznanych krainach".
Ale powiedz mi, Catarina... jakim cudem znalazłaś się w Ameryce?
To długa historia.
Portugalski statek, hiszpańscy piraci... i sztorm na morzu.
Opowiem ci to przy innej okazji.
Właśnie szukałem tego człowieka.
Ma aparat, potrzebny mi przy następnym wynalazku.
Mój patron jest bardzo wymagającym panem.
Twój patron?
Książę tego miasta.
Buon giorno, signori.
Da Vinci interpretuje ten świat pojęciami ze swojego programu w holodeku.
Patrzy na to z szesnastowiecznej perspektywy.
Ale skąd się tu wziął?
Byłam w pracowni Da Vinci, kiedy nastąpił atak.
Jego program był ciągle aktywny w pamięci komputera,
gdy kradziono nasz główny procesor.
Ktoś przekopiował go do przenośnego emitera doktora.
- Ale kto? - Jego patron. Książę.
Kupiłem to.
Układ iniektora plazmy. Model Gwiezdnej Floty.
Nieważna nazwa.
Ważne, iż dzięki temu mogę sprawić, że rtęć popłynie w 3 kierunkach naraz.
Musicie obejrzeć moją nową pracownię.
Książę jest dla mnie bardzo hojny.
Chodźmy.
I jak, Catarina... Jak ci się tutaj podoba?
Pracownia we Florencji w porównaniu z tym była jaskinią ignoranta.
I to twój patron dał ci to wszystko?
To ideał księcia.
lnteligentny, ale nie przemądrzały.
Podziwia mój talent, ale nie płaszczy się przed nim.
Ale przede wszystkim i to jest dla mnie najważniejsze,
jego kiesa jest niewyczerpana.
A czego żąda w zamian za swą szczodrość?
Jedynie światłych odkryć.
Wskrzesiłem tu nawet mojego ptaka, niczym legendarnego feniksa.
Tutejsze materiały, Catarina, są tak mocne i lekkie,
że mój prototyp z pewnością uniesie się w przestworza.
Ostrożnie!
Oni tu odkryli sposób okiełznania energii pochodzącej z gromu.
I uwalniania jej z wielką mocą.
To jest pistolet, który strzela nie kulami z ołowiu,
lecz świetlistymi błyskawicami.
Chętnie poznałabym twojego patrona.
Przedstawię was sobie wieczorem.
Ale ostrzegam... jest okrutny jak Lukrecja Borgia.
/Dziennik Pierwszego Oficera, /Data Gwiezdna 51392.7.
/Od Kapitan i Tuvoka /nie ma jeszcze wiadomości.
/Paris i Neelix /z misji na południowym kontynencie,
/powrócili z niepokojącymi dowodami.
Kto ci sprzedał te rzeczy?
Nie przyszedłem tu na przesłuchanie.
Mówiliście, że macie na sprzedaż cewkę napędu.
Powiedziałem, że możesz pomówić z naszym komandorem.
Nie twierdziłem, że będzie to rozmowa handlowa.
- Więc tracimy tylko czas. - Zgadzam się.
Tam są drzwi.
Co?
Do widzenia. Odwieźcie go tam, gdzie zechce.
Nie, czekajcie.
Nazywa się Tau.
- Rządzi 7 prowincją na północy. - Sprzedaje broń i urządzenia?
Tak.
Które kradnie z przelatujących statków?
Tak, korzystając z translokatora. Który także ukradł.
Dzięki temu stał się bogaty.
Chcę odzyskać kilka urządzeń. Gdzie go znajdę?
Działa przez pośredników. Nigdy go nawet nie widziałem.
Pomówmy o cewce napędu.
- Szukam czegoś... - Weź to, co dostałeś. Jesteśmy kwita.
Straciłem tu tylko cenny czas.
Nie do końca.
Dobrze ci w tym stroju.
Torpedy, granaty plazmowe...
Mogę nawet zdobyć ceremonialną włócznię, o ile jesteś zainteresowany.
Nie jestem zainteresowany.
Chcę przez to powiedzieć, że możesz mieć każdą broń, która cię interesuje.
Bo albo ją mam, albo ją zdobędę.
Słyszałem, że masz też bardzo wygórowane ceny.
Ceny są takie, jakie ustalam.
Jeśli nie sprzedam broni tobie, kupi ją ktoś inny z waszego układu.
Podobno macie bardzo wojowniczych sąsiadów.
Wierz mi, że nie chciałbym uzbrajać waszych sąsiadów.
Lecz jeśli zrezygnujesz...
Nie ma wątpliwości.
Naszego procesora nie ma w tym mieście.
To niestety utrudnia wykonanie misji.
Ten książę, patron Leonarda. To zwykły biznesmen.
Może się to okazać dla nas korzystne.
Chciałbym ci kogoś przedstawić.
Zajmij nasz hologram rozmową.
Ale, Kapitanie...
Pomówcie o byle czym.
Wolkanie nie rozmawiają o byle czym.
lmprowizuj.
Dziękuję. To sprzyja rozmowie.
Catarina, zaczekaj!
Panie Da Vinci, jak pan się miewa?
Benissimo. Proszę wybaczyć.
Chcę z panem pomówić.
- A o czym? - O panu.
- Jest pan intrygującym człowiekiem. - Grazie.
A pan, signore Tuvok, jest człowiekiem prowokującym.
Skąd pan pochodzi?
Ze Skandynawii.
I co... nieodgadnieni Skandynawowie myślą o tym nowym świecie?
Że jest...fascynujący. Panu najwyraźniej się podoba.
Brak mi słów.
Tak.
ltalia zaciera się w mej pamięci.
W tym mieście aż roi się od mechanicznych cudów,
a okolica pełna jest różnorodnych istnień.
Dziwnych i cudownych.
Ciekaw jestem, jak pan tu spędza czas?
Pracuję nad wynalazkami i nad sztuką.
A czasem towarzyszę księciu, kiedy odwiedza swoją wielką fortecę.
Ta fascynująca rozmowa... wysuszyła mnie jak słońce Wulkanu.
Wulkanu?
Wioska na Sycylii. Zna ją pan?
- Nie. - Wielka szkoda.
Porozmawiamy później.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
- Miło spędzasz czas? - Jeszcze nie.
Jak mogę to zmienić?
Jeśli masz to, czego chcę i tanio mi to sprzedasz.
Mam wiele towarów, ale niestety niczego nie sprzedaję tanio.
Jest klient z kolonii leżącej 20 parseków stąd.
Ma przestarzały komputer, więc szuka czegoś nowszego.
Komputer, który może kierować systemami całej kolonii.
To spore zamówienie.
Ale chyba mam to, co go interesuje.
Witaj komputerze. Jak się dzisiaj miewasz?
/Wszystkie układy funkcjonują /zgodnie z parametrami.
Interfejs głosowy. Imponujące.
Komputer, podaj nam swoje dane techniczne.
/Jednoczesny dostęp do /47 milionów kanałów.
/Prędkość operacyjna 575 bilionów /operacji w nanosekundę.
Wystarczy?
/Optymalny zakres temperatur /w stopniach Kelvina od 10 do 1790.
Jest do sprzedania.
Ale nie oddam go za mniej niż... za krążownik.
Oczywiście mogę zaproponować coś tańszego.
Musimy szukać warowni, albo jakiś ukrytych magazynów,
gdzie Tau mógłby przechowywać skradzione urządzenia.
Istnieje kilka takich miejsc.
Wszystkie w promieniu 10 kilometrów od miasta.
Muszę przyznać, że Da Vinci jest świetnym obserwatorem.
Nawet nasz topograficzny komputer nie sporządziłby lepszych map.
Da Vinci to człowiek renesansu, Tuvok.
Całe wieki analizowano jego osobowość.
Badano i stale fantazjowano na jego temat.
Vasari uważał go za anioła. Freud posądzał o problemy z matką.
James Kirk twierdził, że go spotkał, lecz dowody tego nie potwierdzają.
Buon giorno, amici.
Dzień dobry, Maestro. Dobrze spałeś?
Nawet za dobrze.
Przepraszam, Catarina.
Ranek już prawie upłynął.
Niemniej wizje stające przed oczami w chwili przebudzenia
bywają wielce interesujące.
lstotnie.
Catarina, zostawiłem tu pióro ze srebrną stalówką.
Leżało na...
Kapitanie, czas wracać na Voyagera.
Odczyty mojego trykodera i mapy Leonarda wystarczą,
by czujniki ustaliły dokładne położenie naszego procesora.
Rozdzielimy się. Wróć na statek.
Ja zostanę na planecie i będę pracować z Leonardem.
On zna Tau i ma do niego dostęp.
Odradzam.
Pani bohater z dzieciństwa jest uroczy,
ale jego program sprawdza się tylko na holodeku.
To Leonardo da Vinci, a nie byle jaki program.
Ten człowiek, to jeden z największych twórczych umysłów
w całej historii ludzkości.
Ten program odtwarza wszystkie zachowania mistrza Da Vinci.
Jego geniusz i notoryczną nieodpowiedzialność.
Mam tu zadanie do wykonania i potrzebuję jego pomocy.
Tuvok do Voyagera. Jeden do przesłania.
..stole.
- Gdzie on się podział? - Wrócił na statek.
Na statek?
To znaczy, że Portugalczycy nadal są w porcie?
No... niezupełnie. Są w pobliżu.
Wściekłe psy z tych Portugalczyków.
Słucham? Jakie nowiny?
Nowiny?
- Co się dzieje na statku? - Nic istotnego.
Kapitan i Tuvok nadal szukają procesora.
A jakie humory?
Jeśli masz na myśli morale załogi, to są skoncentrowani na pracy.
Słyszałem o wczorajszej awanturze w mesie.
- Drobne nieporozumienie. - Jakie?
Jesteś w formie. Większość wszczepów jest stabilna,
jedynie optyczny interfejs znów się rozstroił.
Prosiłem, żebyś zgłaszała się na przegląd raz w tygodniu.
A właściwie... to o co poszło w mesie?
Porucznik Torres i ja opracowałyśmy dane, które różniły się.
O ile znam Torres, to wściekła się.
Poniosły ją emocje. Wolała okazać mi wrogość,
niż stawić czoło moim argumentom.
- A co ci zarzuciła? - To nieistotne.
Wystarczy stwierdzić, że racja była po mojej stronie.
Detale Siedem, czekam na detale.
Nie widzę powodu, by roztrząsać taką trywialność.
Wiesz, że nie mogę stąd wyjść. A jako lekarz muszę wiedzieć o wszystkim.
Nawet o trywialnych wydarzeniach.
Torres nazwała mnie automatem.
Użyła także kilkunastu klingońskich wyzwisk.
Czy mam ci je przetłumaczyć?
Co do jednego. To ważne...
/Tuvok do Siedem Z Dziewięciu.
/Zamelduj się w pracowni astrometrycznej.
- Możesz iść. - Już idę komandorze.
Gdybyś chciała porozmawiać to jestem tutaj.
Osamotniony.
Wprowadzam mapy Leonarda i dane z tykodera do układu obrazowania.
Wprowadzę program poszukujący skradzionego procesora.
Da Vinci dokładnie oddał szczegóły topograficzne.
Jednakże, posłużył się geometrią przedkartezjańską.
- Trzeba to przeliczyć. - Rozumiem.
Zdumiewające, że nawet Wolkan mówi o postaci holograficznej,
jakby ona naprawdę żyła.
Czy to jest całkiem... logiczne?
Sieć lokalizująca.
Wysokość: 20 kilometrów.
W jednym z tych magazynów prawdopodobnie ukryto procesor.
Zwiększ ostrość czujników do maksimum i przeskanuj teren.
Jest.
Procesor naszego komputera znajduje się w tej budowli.
Niestety, budynek otacza pole rozpraszające.
Użycie transporterów jest niemożliwe.
Gdyby Kapitan weszła tam i dotarła do procesora,
mogłaby z nami współdziałać.
Gdyby udało jej się wywołać spięcie w procesorze,
może wzmocniony sygnał udałoby się nam namierzyć.
To właśnie miałam na myśli.
Poinformuję Kapitan.
Budowla ta leży na otwartym terenie.
Leonardo mówi, że był tam i pomoże mi wejść do środka.
/Zrozumiałem.
Czekajcie na mój sygnał.
Jeżeli znajdę procesor, bądźcie gotowi przesłać mnie wprost na Voyagera.
/Tak jest, Kapitanie.
A więc jesteś kapitanem?
A mój hologram jest twoim dobrym przyjacielem.
Moi inżynierowie stworzyli skuteczną osłonę przed twoim transporterem,
wiec proponuję, abyś zwrócił nam to, co ukradłeś. I pozwolił odejść.
Bo co?
Nie masz żadnych atutów przetargowych.
Będę rozmawiał z twoją załogą, bo założę się,
że sporo mi zapłacą, by odzyskać swoją Kapitan.
Jak myślisz, na ile cię wycenią?
Nic mu nie będzie. Ruszajmy.
Ja nie idę.
- Przecież obiecałeś. - I tak posunąłem się za daleko.
Ale nie chciałem, żeby cię skrzywdził.
Kiedy odzyska świadomość, spróbuję mu to wytłumaczyć.
Może będzie łaskawy i nie każe mnie ściąć.
Idziemy. Twój czas tutaj dobiegł końca.
Nie chcę opuszczać Nowego Świata!
Ten twój Nowy Świat to więzienie. Jesteś więźniem księcia.
A kiedy to nie jesteśmy więźniami?
Kiedy to jesteśmy całkiem wolni od wpływu tych,
którzy mają większą władzę od nas?
Nawet, jeśli ten Nowy Świat to klatka, to jest to klatka ze złota.
Pełna cudów i nieskończonych możliwości.
Mój książę jest gwałtowny, ale gniew można poskromić.
Nie możesz tu zostać na zawsze, Leonardo.
- Europa jest twoim domem. - Europa jest niegodziwa.
Tutaj wolno mi robić to, co zechcę.
Nikt mnie nie osądza i nikt nie potępia.
Nie muszę znosić tych szyderstw i drwin dworskich ignorantów.
Leonardo, pomimo tych szyderstw i drwin, oni cię bardzo potrzebują.
We Florencji, Mediolanie, Avignonie,
potrzebują geniuszu swojego rodaka.
A w tej chwili ja cię potrzebuję.
Nie zawiedź mnie.
Nie zrobiłbym tego... dla Florencji, Mediolanu czy Awignonu.
Ale dla ciebie, Catarina...
Dla ciebie pójdę tam.
- Straciłem sygnał Kapitan. - Poszukaj holoemitera.
Jest 4,7 kilometra za miastem.
Leonardo wybrał się na spacer bez kapitan?
- Może zgubiła komunikator? - Albo została zdemaskowana.
Przesłać Da Vinciego na statek?
Jeśli Kapitan jest z nim i próbuje odzyskać procesor,
to może go potrzebować.
Utrzymuj stały namiar na holoemiter.
Tak jest.
- Gdzie jest wejście? - Nie pamiętam.
Jak to możliwe?
Byłem, w kilku takich fortecach.
Niby są takie same, a jednak się różnią.
Catarina, spójrz na tą konstrukcję.
Jest niczym żyły wielkiego zwierzęcia.
To, jak powinniśmy budować, podpowiada nam sama natura.
Przestań ględzić.
Muszę się jak najszybciej dostać do tego budynku.
Od kiedy to uczeń odzywa się tak do swojego mistrza?
Maestro, twój książę zorganizuje pościg.
Naszym ratunkiem jest ta forteca.
Ratunkiem... Przecież on może nas tam zamknąć.
Nie. Wewnątrz budynku znajduje się cudowny wynalazek.
Nazywa się procesorem komputerowym. Dzięki niemu wyślemy wezwanie na..
portugalski statek.
Oni nas stąd wydostaną.
Komputer?
- A jak działa ten wynalazek? - To dosyć skomplikowane...
ale uwierz mi, że potrafi przesyłać wiadomości.
Wystarczy, że znajdziemy to cudowne urządzenie, a będziemy ocaleni.
Tylko muszę wiedzieć, jak dostać się do środka?
Cień i słońce.
Książę, jak każdy złodziej, nade wszystko boi się śmierci.
Zatem każda jego twierdza ma tylko jedno wejście.
I zapewniam cię, że będzie ono w miejscu ukrytym w cieniu.
Żeby słońce oślepiło tych, którzy chcą je sforsować.
Przestałem odbierać holoemiter.
Weszli do wnętrza budowli.
Komandorze, ścigają ich.
Ponad 30 zbrojnych strażników okrąża budowlę.
Cała moc do transporterów.
Spróbujmy ich przesłać.
Nawet Tezeusz nie poradziłby sobie w tym labiryncie.
Bo nie miał kompasu.
A co ci mówi twój kompas?
Tędy.
Skarbnica wynalazków.
Naszemu księciu nieźle się powodzi.
Fazery, iniektory plazmy.
Transporter krótkiego zasięgu.
- To jest wasz komputer? - Tak.
- Komputer, czy poznajesz mój głos? /- Potwierdzam.
- Co ty na to? - Che bella!
- W środku jest mechaniczna kobieta. - W pewnym sensie.
Wywołaj spięcie 4 stopnia w obwodach indukcyjnych.
/Ta procedura nie jest zalecana.
Autoryzacja: Janeway Pi 1 1 0.
/Autoryzacja przyjęta. /Procedura rozpoczęta.
- To wszystko. - A teraz?
Czekamy na Portugalczyków.
Komandorze, odbieram nagły wzrost energii w paśmie podprzestrzennym.
To może być procesor.
Namierz go i zwiększ moc promienia osłonowego.
Może razem z procesorem zdołamy ściągnąć Kapitan z Da Vincim.
Podejdź do mnie, Leonardo. Ruszamy na przejażdżkę.
- Nie rozumiem. - Zaufaj mi.
Pewno otoczyli budynek. Jest tylko jedna droga ucieczki.
Maestro, chodź tu.
Catarina, co się tutaj dzieje?
Postrzelono mnie... i żyję.
Coś takiego jest niemożliwe.
To jest wynalazek z obcego ci świata.
Nazywa się transporter krótkiego zasięgu.
W ułamku sekundy może nas przenieść poza ten budynek.
Nawet o kilka kilometrów.
- Jak? - Podejdź.
Muszę usłyszeć wyjaśnienia.
Leonardo, zawsze powtarzałeś, że marny to terminator,
który nie przerośnie mistrza.
Są na tym świecie rzeczy, które ja rozumiem, a ty nie.
Madonna mia.
Procesor jest na pokładzie.
- A Kapitan? - Wciąż na planecie.
Komandorze.
Z powierzchni do Voyagera zbliża się 13 statków.
Tom, odleć na wyższą orbitę.
Mostek do Torres.
Jak najszybciej podłącz procesor. Kapitan została na planecie.
/Zrozumiałam.
Nie mogę w to uwierzyć. Po prostu nie wierzę.
Mój umysł nie potrafi zaakceptować świadectwa oczu.
Czy to czary? Czy my jesteśmy w czyśćcu?
Leonardo, sam mówiłeś, że to miejsce jest pełne cudów.
Cudów owszem, ale to była magia.
A czary to nie nauka.
Nie wierzę w nic, co nie jest naukowo dowiedzione.
Później ci to wytłumaczę. Chodź.
Nie! Muszę to zrozumieć!
Catarina...
Widziałem rzeczy znikające bez śladu.
Błyskawice przeszywające moje ciało.
Jesteśmy duchami? Catarina... ja nie żyję?
Powiedz Leonardo...
Czy gdybyś nie był istotą ludzką, gdybyś był innym zwierzęciem,
gdybyś był ptakiem, skowronkiem, to jaki byłby twój świat?
Pewnie miałbym gniazdo na drzewie, pośród listowia.
Żywiłbym się owadami, umacniał gniazdo,
a wiosną śpiewem wabiłbym partnerkę.
Nie wiedziałbyś nic o polityce Florencji?
O rzeźbieniu w marmurze, czy matematyce?
Oczywiście, że nie.
- A dlaczego? - Miałbym za mały umysł.
Twój umysł skowronka byłby zbyt mały, nawet gdybyś miał nauczycieli?
Nawet gdyby Artstoteles usiadł na gałęzi i uczył mnie aż do...
całkowitego wyczerpania,
mój ograniczony umysł niczego by nie pojął.
A jako człowiek, czy możesz przyjąć, że istnieją rzeczywistości
poza granicami twojego rozumienia?
Nie chciałbym tego zaakceptować...
i byłbym głupi.
Rozproszyć się! Zajść ich...
Catarina, tędy, na to wzgórze.
Wiem, jak stąd uciec.
Torres do mostka. Wszystko działa.
Mamy pełną sterowność, transportery w normie /i działający napęd warp.
Dziękuję B'Elanna.
Kapitan i Da Vinci opuścili budynek.
Jeśli zejdziemy na niższą orbitę, namierzę holoemiter.
Ustawić szeroką wiązkę i przygotować się do przesłania obojga na statek.
Jaka ci potrzebna wysokość?
500 kilometrów.
Ich statki mogą nam przeszkadzać w zejściu.
- Dasz radę je wyminąć? - Oczywiście.
Momento, Catarina.
Ratunek, signorina, już blisko.
Też chcę w to wierzyć. Gdzie jesteś, Chakotay?
Chodźmy jeszcze wyżej.
Jesteśmy na 1000 kilometrów.
950...
900.
Statki ładują broń.
Czerwony alarm.
Osłony wytrzymały.
850 kilometrów.
Manewr unikowy.
Kiedy Petrarka wspiął się na szczyt góry Verdoun
i ujrzał u swych stóp całą Europę,
wiedział, że jest świadkiem narodzin nowej ery.
To on zwiastował ludziom renesans, Odrodzenie naszego świata.
A teraz Catarina, my jesteśmy na szczycie i oboje się tu odrodzimy.
Odrodzimy się... ze skrzydłami.
- To nie będzie proste. - Szybko, nie mamy czasu.
Komandorze, odbieram sygnał ze skraju urwiska.
Nadal jednak jesteśmy za wysoko.
Dokonałeś wielu ulepszeń.
Po ostatniej próbie posłuchałem twojej rady,
i zwiększyłem rozpiętość skrzydeł.
- A kąt nachylenia? - Tak, tak, to też.
Niestety, tym razem rzeka Arno nie użyczy nam swych wód.
Jeżeli runiemy, przywitają nas twarde kamienie.
Skrzydła są dobrze usztywnione.
Ten duranowy stop powinien być lekki.
Catarina, powiedzie się nam.
Przekonajmy się.
Odbieram strzały na powierzchni w pobliżu Kapitan.
Możemy nie zdążyć.
700 kilometrów.
Wytrzymaj jeszcze kilka sekund, Kathryn.
- Gotowe? - Andiamo.
Catarina, lecimy!
- Jak ptaki! - Jak ptaki!
Namierzyłem Kapitan.
Jest...w powietrzu, na czymś, co przypomina prymitywny szybowiec.
500 kilometrów!
Namierzę ich. Szeroka wiązka przesyłowa.
Uruchomić.
Mam ich!
Przesłałem całe urządzenie do ładowni nr 1.
Wynosimy się stąd, panie Paris.
/Dziennik Kapitński. /Data Gwiezdna 51408.3.
/Wróciliśmy na kurs do kwadrantu Alfa.
/Po odzyskaniu komputera statku /i przenośnego emitera doktora,
/postanowiłam odpocząć /w pracowni Mistrza.
- Leonardo, dokąd się wybierasz? - Do Francji.
Ci Florentyńczycy nie są godni mojego geniuszu.
Napisałem do króla Francji, opowiadając mu o swoich przygodach
w Nowym Świecie i zaprosiłem do wspólnego lotu
z najwyższej wieży jego zamku.
- Potrafisz spełnić te obietnice? - Naturalnie.
Przecież dowiedliśmy, że to możliwe.
Mieliśmy materiały.
Takich metali nie znajdziesz we Francji.
To co? Wynajde coś innego.
Machiny latające w przestworzach!
Świetliste promienie wypuszczane z ręki!
Mechaniczne kobiety, żyjące w skrzyniach!
Ja to wszystko widziałem na własne oczy!
A teraz chcę to własnoręcznie odtworzyć.
I kto wie? Może coś nawet udoskonalę.
Odnoszę wrażenie, że nasz lot uderzył ci do głowy.
I do serca.
Pamiętam z mojego dzieciństwa wypchanego ptaka nad moim łóżkiem.
Jego rozłożone skrzydła były dla mnie jak wyzwanie.
Przecież sama mówiłaś, że za często poddaję się,
nie ukończyłem wielu ze swoich prac.
Chciałam cię zmobilizować.
Miałaś rację.
Całe życie najbardziej pragnąłem latać.
Może to porażki w tej dziedzinie sprawiły,
że moje serce ciągle zrywało się do lotu.
Przeskakując z jednej rzeczy na drugą.
Wiecznie spragnione.
Niezaspokojone.
A teraz, kiedy już tego dokonałeś?
Kto wie, jak wiele jeszcze zdołam osiągnąć.
Wierzę, że jeszcze bardzo wiele.
Pozdrów ode mnie króla Francji.
Catarina,
zechcesz odprowadzić mnie do powozu?
Z największą przyjemnością.
Wklepane by MPxx.
Korekta: Ujemny
Korekta techniczna: tom2407