Przygotujecie się na odejście z tego świata!
Tę potyczkę udało ci się wygrać,
ale Mo'Kai nigdy się nie poddaje!
- DoH-cha Scree! Zostaw ją mnie. - Chcę cię własnoręcznie zabić.
Trzeba było mi zadać cios w plecy.
- Chce widzieć strach w twoich oczach. - Spójrz w nie z bliska,
a zobaczysz własne zniszczenie.
- Jesteś pokorną zdobyczą! - Nie jestem niczyją zdobyczą!
Jesteś moja, zarówno teraz jak i po śmierci.
Ambulatorium, tu holedek drugi, Janeway wymaga medycznej pomocy.
ZABÓJCZA GRA część 1
- Przeżyje. - A co z jej neurointerfejsem?
- Jest stabilny. - Jesteś pewien?
Miałem wrażenie, że chwilami wiedziała kim jest.
To niemożliwe. Podczas symulacji monitorowałem załogę.
Wszyscy wierzą, że są takimi, jakimi ich zaprogramowaliśmy.
Mam ją odesłać do symulacji klingońskiej?
Nie, przenieś ją na holodek pierwszy.
Chce na niej wypróbować nowy program.
O wydarzeniach z jej własnej planety.
To może być bardziej skuteczne.
Witamy w Le Coeur de Lion. Jestem Katrine.
Pierwsza kolejka na mój rachunek. Ale pod jednym warunkiem.
Zastawiacie wojnę na zewnątrz.
Toni, ślimaki na dziewiątkę.
Jacques, sam przy stoliku?
- Zaraz znajdziemy Ci towarzystwo. - Dziękuję madame.
Już do was wracam kochani. Na czym stanęliśmy? A tak...
Moja ostatnia przygoda w Paryżu...
Chyba i tym razem wam jej nie opowiem. Wybaczcie mi...
- To on. - Nowy komendant.
Brytyjski wywiad uważa, że ma nadzorować okupacje miasta.
- Co o nim wiemy? - Służył z Rommlem w Północnej Afryce.
I ze Schmidt'em w Polsce. Jest świetnym strategiem wojskowym.
- Znanym ze swego okrucieństwa. - Trzeba go sobie pozyskać.
Podaj mu Chateau Latour, z pozdrowieniami od szefowej.
- Dwudziesty dziewiąty? - Szkoda takiego rocznika.
- Podaj mu trzydziesty szósty. - Jak karzesz.
Merci, bądźcie dziś hojni dla Claude.
Bez niego mój głos jest pusty.
Dzięki.
- Śpiewaj! - Skończyłam dziś występ.
- Przyjdź jutro. - Teraz!
Zabierz te rękę.
Posłuchaj mnie. Jeśli mi nie zaśpiewasz, twoje kości ozdobią mi gródź mojego statku.
Siadaj i graj swoją rolę. W tym scenariuszu nie mamy żadnych statków.
Jesteśmy starożytną rasą żołnierzy, zamierzającą podbić cały ich świat.
Graj swoją rolę!
Co się dzieje? Mademoiselle de Neuf zaśpiewa jeszcze jedną piosenkę.
Jak tylko się odświeży, zgoda?
- Jest późno... - Pośpiesz się.
Tak jest.
- Komendant Karr. - Zna mnie pani?
Pańska sława wyprzedza pana.
Jestem Katrine, ten lokal należy do mnie.
Pierwsza kolejka na mój rachunek, ale pod warunkiem, że zostawicie wojnę na zewnątrz.
Chce z panią porozmawiać. Na osobności.
- Nie podoba mu się u nas? - Jest zdezorientowany.
Nie zna waszego kraju, nie rozumie was.
Odnajdzie się tutaj. Francja dla wszystkich otwiera ramiona.
- Słyszałem, co innego. - Co takiego?
Chociażby to, że nie wszyscy z waszych obywateli aprobują naszą tu obecność.
Resistance? To nie Paryż. To jest małe miasteczko.
Bezbronne. My wiemy, co to dyplomacja.
Kiedy ta wojna się skończy, chcemy pozostać w dobrych stosunkach ze zwycięzcą.
- Kimkolwiek on będzie? - Kimkolwiek będzie.
Wasze miasto jest może małe, ale znaczące dla wojny.
Każde natarcie na Niemcy, od strony lądu musi przechodzić przez waszą prowincje.
Wówczas zjawią się tu partyzanci.
Gdy się zjawią, powiem to co mówię wszystkim:
"Zostawcie wojnę na zewnątrz."
- Doskonałe. - Panie komendancie
Otrzymałem informacje, że w maszynowni mają poważny problem.
Sieć plazmy napędu została zdestabilizowana.
O czym on mówi?
To nie ma z wami nic wspólnego.
- Za łowy - Za łowy?
Na Resistance. Wiele sobie obiecuje po tropieniu tych śmiałków.
I zabijaniu.
Au revoir.
- Ile zarobiliśmy? - Mało jak na sobotni wieczór.
- 1240 franków i 81 marek. - Wystarczy na oscylator,
który wydłuży zasięg naszego radia.
Jutro z samego rana, wybierzesz się na wycieczkę.
Na wieś, do Monsieur Groleau. Ma cały składzik lamp elektronowych.
Pytaj o oscylator wysokiej częstotliwości. Zaproponuj trzysta franków
ale nie bierz za więcej niż pięćset.
- Mamy ważniejsze potrzeby. - Na przykład?
Potrzebujemy wyrzutnika, który może strzelać granatami przeciwpancernymi.
- Chcesz wysadzić czołg. - Niewykluczone.
O ile wiem nie tworzymy tu armii.
To może czas ją stworzyć? Miasto od miesięcy okupują trzy niemieckie bataliony
A ich dywizja pancerna stacjonuje w pobliżu.
Kiedy przybędą amerykanie i zacznie się walka, nie chce stać obok pianina,
i śpiewać "Czy całować cię to grzech".
Amerykanie nawet nie zbliżą się do miasta bez naszej pomocy.
A jeśli nie wyzwolą Sainte Claire, uderzenie na Niemcy może się nie udać.
Naszym zadaniem jest zbieranie informacji o ruchach niemieckich wojsk,
- i przekazywać je aliantom. - Mam dosyć przypalania nazistom cygar,
i śmiania się z ich żartów. Pomoglibyśmy aliantom strzelając do tych potworów.
Kiedy zaczniemy strzelać zdekonspirujemy się.
Oni nas nie podejrzewają.
Nie zaryzykuje całej operacji, tylko dlatego, że tobie śpieszy się
- do naciskania na cyngiel. - Nie tylko mnie madame...
Ale ja jestem dowódcą, którego rozkazy wykonujecie,
i dlatego pójdziesz rano po oscylator.
Wszyscy jesteśmy już zmęczeni.
To były ciężkie cztery lata, ale wierz mi Trzecia Rzesza
również je czuje i nie wolno nam teraz tego zaprzepaścić.
Wiadomość od Amerykanów nadejdzie lada dzień.
Być może...
- Znowu? - Niestety.
Ależ ona jest bojowa. Jej zachowanie może nas wystawić na ryzyko.
Może taki jest jej zamiar.
Jeśli masz jakieś podejrzenia, chce je poznać.
Podważa każdą naszą decyzje. A w kilku ważnych zadaniach
nie zastosowała się do rozkazów.
- Partyzanci bywają niepokorni. - Obawiam się,
że ona może nas zdekonspirować.
To nasz jedyny specjalista od uzbrojenia.
Może się wyciszy?
Jest nam potrzebna. Obserwujmy ją.
Każ ją śledzić przez kilka dni.
Jeśli działa na rzecz nazistów, wyeliminujemy ją.
Zapisz to na moje konto.
Hej ty!
Złaź z roweru!
Co masz w koszyku?
Tylko rzeczy niezbędne do życia.
Możesz jechać tam gdzie jechałeś.
Już jadę, już mnie tu nie ma.
Gdyby to ode mnie zależało, już byś nie żył.
/A teraz ostatnie doniesienia o pogodzie.
/Obecnie temperatura w Dover wynosi /dwadzieścia stopni Celsjusza.
/W ciągu najbliższej doby...
Znowu im ucieka.
Według najnowszych meldunków, są dwie niemieckie dywizje zmechanizowane.
- Tutaj i tutaj. - Kiedy dostałeś te informacje?
- Dwie doby temu. - Nieaktualne.
/Mówi Reginald Smith. Słuchają /państwo brytyjskiej sieci radiowe.
/Ta wiadomość zostanie /powtórzona za 45 sekund.
- Zamknięte. - Poranna dostawa.
- Spóźniłeś się, co się stało? - Zatrzymał mnie jeden z przedstawicieli
- rasy panów. - Drugi raz w tym tygodniu.
Najwyraźniej zwiększyli liczbę patroli.
Może już czas żebyśmy zmienili kuriera?
Nasz piekarz staje się podejrzany.
Nie ma powodów do obaw. Codziennie zmieniam trasę.
A poza tym zjednałem sobie kilku gestapowców.
- Uwielbiają moją strucle. /- To był Jazzy McNulty i jego
/niepowtarzalny big band. /A teraz prognoza pogody na dzień
/22 września 1944 roku. /W Londynie pochmurno,
/w południe przewidywane są opady deszczu. /Temperatura od 20 do 30 stopni
/na południu kraju. Na północnym /wybrzeżu wieje silny wiatr.
/Jest ulewa. Fale oceanu /osiągają dwa i pół metra.
/Z innych miejscowości mamy również /doniesienia o silnych opadach.
/W Dover temperatura 23 stopnie, /nad kanałem gęsta mgła.
/W najbliższym czasie temperatura /może spaść nawet do 15 stopni.
/- Mówi... - Koniec.
- Jaki jest klucz? - Co piąta litera, co trzecia samogłoska.
Użyć sekwencji dekodującej.
Wiem, "Dowództwo Armii Sprzymierzonych".
- Pewnie coś ważnego. - Wszystkie wiadomości na wojnie są ważne.
- Nie wolno o tym zapominać. - Ma pan racje, ale czy wszystko
zawsze jest takie logiczne?
W podziemnej walce logika to potężna broń. Warto się nią posługiwać.
Amerykańska dywizja piechoty.
Uderzy na Sainte Claire we wtorek o świcie.
- Za dwa dni. - Potrzebna pomoc.
Zniszczyć łączność wroga. Koniec wiadomości.
Niemiecki nadajnik radiowy jest w kwaterze głównej.
Tego budynku strzegą wartownicy. Nie uda nam się wejść od środka
- Żeby podłożyć bombę. - Może ja pomogę.
- Jak? - Jestem chora,
muszą się zobaczyć z moim przyjacielem.
Już tam kiedyś byłam. Znają mnie.
- Misja zwiadowcza. - Zlokalizuje radio. Posterunki straży.
Obejrzę zamki. To nam pomoże dostać się do środka.
To niebezpieczne. Jeśli cię złapią, będą cię torturować.
Nie znacie mojego przyjaciela. Nigdy nie pozwoliłby skrzywdzić swojego dziecka.
Zaszyfruj odpowiedź dla dowództwa.
Potwierdź, że odebraliśmy wiadomość,
i napisz, że działamy zgodnie z planem.
- Co się stało panienko? - Muszę rozmawiać z waszym dowódcą.
Chodź ze mną.
Już kiedy byłem na uniwersytecie podziwiałem ten obraz.
A teraz jest mój.
Nasi koledzy oficerowie wolą gromadzić złoto,
ale dla mnie, nagrodą w wojnie są dzieła sztuki.
To trofea myśliwskie, ale czy zasłużone?
- Słucham? - Weszliśmy do tego miasta
z przewagą ogniową, przeciwko osłabionej zdobyczy.
Czy naprawdę zasłużyłeś na te nagrody?
Jestem Niemcem, a Niemcy zasłużyli na wszystko, co jest w Europie.
- Dlaczego? - Pułkowniku, czy pan to kwestionuje?
Oczywiście, że nie. Ale chce usłyszeć twoje uzasadnienie.
Powiedz mi, dlaczego jesteśmy rasą panów?
Nasz krew jest czysta. Nasz naród żył na tych terenach przez
tysiąc lat, zanim zdegenerowane rasy zbrukały te ziemie.
Europę należy oczyścić.
Ty jako jednostka, jesteś silniejszy niż te zdegenerowane rasy?
- Sprytniejszy? - Oczywiście!
Czy zatem sam, bez spierających cię armii, kontynuowałbyś polowanie?
Gdyby twoja zdobycz była silna i dobrze uzbrojona, też polowałbyś?
- Nie wiem, co pan usiłuje... - Nieuzasadniona pewność siebie prowadzi
do zguby. Nigdy nie wolno lekceważyć zdobyczy.
I niedoceniać jej zdolności. Kto o tym zapomina,
staje się obiektem polowania. Kiedy armia wroga uderzy na to miasto,
radzę ci o tym nie zapomnieć.
Wejść!
Brigitte!?
Przepraszam, wiem że nie powinnam tu przychodzić.
Nie wiń go, zasłabłam, i chciałam cię zobaczyć.
Lepiej zostawię was samych.
Nie denerwuj się. Pułkownik jest dziś w dziwnym nastroju.
- Czy to z powodu dziecka? - Nie wiem. Zasłabłam...
- Wezwę doktora. - Nie.
Nie, już się czuje lepiej. Może tylko musiałam cię zobaczyć?
Dlaczego nigdy mnie tu nie zaprosiłeś?
Wolałem, żebyś mnie tu nie odwiedzała.
Dosyć masz przykrości z powodu naszego związku.
Nic mnie to nie obchodzi.
- To piękne. - Praksyteles.
Rzeźbiarz ze starożytnej Grecji.
W europie są tylko trzy jego rzeźby.
Tyle tutaj cudownych rzeczy.
Nasz komendant będzie kontynuował tę symulacje w nieskończoność.
To bez celowe. Powinnyśmy zacząć łowy.
On twierdzi, że musimy zdobyć więcej informacji o zdobyczy.
Ale ja wiem już dosyć.
Przygotuj broń.
Nie celuj w głowę.
Zjeżdżaj!
Komputer! Wyjście z holodeku.
Zabierzemy ich do ambulatorium.
- Ten neurointerfejs jest uszkodzony. - Tylko dlatego że jeden z waszych strzelców
- trafił ją w podstawę czaszki. - Dostarczę ci następny. Zainstalujesz go.
- Muszę wyleczyć jej obrażenia... - Jak długo?
Ma dwa pęknięte kręgi, przedziurawione płuca. Przynajmniej godzinę.
- A tam ten? - Ustabilizowałem jego układy życiowe.
Ale trzeba mu usunąć odłamki pocisków z ręki.
- Ja się nim zajmę. - Tym razem proszę cię
byś lepiej popracował nad zerwanym mięśniem. Twój ostatni pacjent wrócił tu
- z krwotokiem wewnętrznym - Ta załoga jest wątła.
- Zbyt łatwo tracą siły. - Czego oczekujesz, ostatnie trzy tygodnie
byli rozstrzeliwani, gryzieni, traktowani fazerem,
ich ciała nie są przystosowane do męczarni.
- Co się stało? - Te zdobycze zostały upolowane przez
Turanj i poważnie zranione. - Prosiłem by pańscy ludzie unikali celowania
w okolice głowy. Niewiele brakowało a pocisk przeniknąłby do jej mózgu.
Jeśli nie umie pan nad nimi zapanować to lepiej skończyć tę grę.
- Symulacje będzie kontynuowana. - Uruchomcie przynajmniej
- protokoły bezpieczeństwa. - Nie.
Przecież to i wam oszczędzi obrażeń i strat w ludziach.
Protokoły bezpieczeństwa eliminują wyzwanie.
Tylko w ciągu ostatniego dnia miałem dwudziestu ośmiu rannych
i jeden zgon. Nie jestem w stanie leczyć tylu rannych.
Wiesz, że bez twojej pomocy poumierają.
Ich życie jest w twoich rękach doktorze.
Nie zawiedź ich.
Kiedy ten będzie gotowy przenieście go na holedek drugi.
Niech sobie powalczy z Klingonami.
- A co z kobietą? - Niech wróci na holedek pierwszy.
Lubię jej głos.
- Co zyskałeś? - Wycinając grodzie
na pokładzie czwartym, piątym i szóstym,
Będzie można powiększyć sieć holedeku o jakieś pięć tysięcy metrów kwadratowych.
Mało.
Więcej dać nie mogę. To groziłoby uszkodzeniem głównych układów.
- Nie są mi potrzebne. - Przecież holedek
wymaga olbrzymich ilości energii. Przekierowałem zasilanie ze wszystkich
zbędnych systemów. Jeśli wezmę więcej, zaczniemy tracić napęd, deflektory,
- Nawet podtrzymywanie życia. - Przekaże moduły zasilające z mojego statku.
Włącz je do waszego systemu. Chce powiększyć holodek
o wszystkie przylegające do niego sekcje.
Zreplikuj emitery do tego zadania.
Tak jest...
Holoprojektory są tu stabilne. Zaczniemy od sekcji dziewiętnastej.
Ale najpierw... spróbuj dostać się do maszynowni.
Potrzebny nam sprzęt, zwłaszcza kilkanaście emiterów izoliniowych.
Powiedz strażnikowi, że bez emiterów nie dokończymy zadania.
/Muszę iść do maszynowni /po emitery izoliniowe.
Poruczniku, jak się tutaj dostałem?
Przeniosłem pana, dzięki nowym emiterom w tej sekcji.
- Czy ma pan jakiś plan? - Częściowo.
- To znaczy? - Przed odzyskaniem statku musimy
sprowadzić załogę, a to oznacza wyłączenie neurointerfejsów.
To nie będzie łatwe. Wielcy łowcy czają się ze wszystkich stron.
No właśnie znalazłem na to sposób. Muszę się dostać
do konsoli diagnostycznej w ambulatorium.
Zaczekajcie tam chwilę. Już prawie skończyłem.
- A w czym jest problem? - Ktoś musi z holodeku uruchomić
- przekaźniki sterowania na mostku. - Nie mamy nikogo.
- No właśnie... - Chociaż...
Mamy na pokładzie Borga, jego technologia może pomóc.
Przeglądam bazy danych Voyagera, szukając dla nas jakiejś ciekawej symulacji.
A jest z czego wybierać. Ta rasa ma wyjątkowo burzliwą historię.
Znalazłem tu dla nas kolejną cenną zdobyć.
Borga...
Kiedy skończy się II Wojna Światowa, odtworzymy bitwę Borga
- znaną jako Wolf 359. - Nie mogę się doczekać.
Wyobrażam sobie, ale nie zobaczysz tego polowania,
jeśli w dalszym ciągu będziesz łamał moje rozkazy.
Omal nie zabiłeś dwóch moich ulubionych zdobyczy.
- Strzelałeś w głowę. - Znudziła mi się ta gra.
Spenetrowaliśmy statek zdobyczy. Pokonaliśmy ich obronę, a ty na chwilę
przed dobiciem kazałeś nam się zatrzymać.
A teraz gramy w te niekończące się zabawy.
Czas już zabrać nasze trofea, i ruszać dalej.
Zaślepiła cię twoja żądza zabijania. Jesteś młodym myśliwym,
jeśli poświęcasz czas na studiowanie zdobyczy, na zrozumienie
jej form zachowania, to możesz się czegoś nauczyć.
- Od nich nie ma się czego uczyć. - Nieprawda.
Każda zdobycz odsłaniając swój rodzaj żywotności zmusza nas do oceny
naszych sił witalnych. Myślałeś o naszej przyszłości?
Co się z nami stanie, kiedy wybijemy wszystkie zdobycze w tym rejonie?
Przeniesiemy się do innych rejonów.
Poszukamy nowych zdobyczy tak jak przez tysiąclecia.
Nasz sposób życia nie zmienił się od tysięcy lat.
- I całe szczęście. - Gatunki, które się nie zmieniają,
giną.
Zatraciliśmy się. Pozwoliliśmy by nasze drapieżne instynkty,
zdominowały nas. Rozproszyliśmy się po całym kwadrancie,
wysyłając statki we wszystkich kierunkach.
Staliśmy się rasą samotników. Introwertyków.
Każdy dąży do własnego celu. Nie jesteśmy już cywilizacją,
nie mamy żadnej tożsamości.
Za następny tysiąc lat, nikt nie będzie pamiętał nazwy Hirogeni.
Trzeba zebrać nasz lud z powrotem.
Połączyć wspólne siły, i odbudować naszą cywilizację.
- I nie polować? - Polowanie jest podstawą
naszej kultury, ale trzeba je zmienić.
Zamierzam przekształcić ten statek, w jedną wielką symulacje.
Zamieszkaną przez różnorodny i nie wyczerpany zapas zdobyczy.
Z czasem zaczniemy powielać tę technologię,
dla innych Hirogenów.
Dzięki holodekom, nie zapomnimy o naszej bogatej przeszłości,
w drodze ku przyszłości.
Kto jeszcze, oprócz mnie, uwierzy w te mrzonki?
Więc ty uwierzyłeś?
Muszę kontynuować badania. Bądź jutro na holodeku pierwszym.
amerykanie rozpoczną inwazję.
Nie podnoś się i nic nie mów. Nie chcę by Hirogen wiedział, że oprzytomniałaś.
Co sobie przypominasz?
Atak, hirogeński statek przebił nasz kadłub, doszło do bitwy
Walczyłam na pokładzie piątym, trafili mnie i więcej niczego nie pamiętam.
Nic nie pamiętasz z symulacji na holodeku?
- Nie. - Widać neurointerfejs
- omija twoje ośrodki pamięci. - Neurointerfejs?
To podskórny transmiter, łączący twoją nerokorę z holodekiem.
To on każe ci wierzyć, że jesteś postacią, którą odgrywasz.
- Co robię w ambulatorium? - Zranili cię w symulacji.
Moja praca polega na łataniu was i odsyłaniu do gry.
Połowa załogi jest pod kluczem. Reszta walczy o życie na holodeku.
Trwa to już dziewiętnaście dni. Odtwarzają dziesiątki bitew z ziemskiej historii.
Nawet nie pytaj jak wyglądałaś po krucjatach.
- Wyślą mnie do następnej symulacji? - Tak, ale tym razem mamy przewagę.
Udało mi się unieruchomić twój neurointerfejs.
Jeden z twoich wszczepów Borga będzie emitował sygnał zakłócający.
Kiedy znajdziesz się ponownie na holodeku sygnał włączy się w kilka sekund.
- Moje zadanie? - Musisz znaleźć tablice sterowniczą,
i włączyć przekaźniki dostępu na mostek. Wtedy porucznik Kim i ja
wyłączymy wszystkie neurointerfejsy. Kiedy kapitan i załoga odzyskają
świadomość wspólnie przeciwstawicie się Hirogenom.
- Co to będzie za symulacje? - Druga Wojna Światowa.
Dwudziestowieczny ziemski konflikt, wiesz coś o nim?
- Nic. - To może być problem.
Przy unieruchomionym interfejsie, nie będziesz pamiętała swojej roli.
Najlepiej po prostu dopasuj się. Ty to potrafisz.
To już ostatni neurointerfejs. Kiedy z nią skończysz
pomożesz mi zreplikować nowe.
Teraz muszę cię uśpić.
Muszę zakończyć ten występ. Źle się czuje.
Jeśli występ skończył się, to już pójdę.
Proszę zostać komendancie, ona zaraz wróci. Porozmawiam z nią.
- Co się stało? - Mój organizm domaga się wody.
Napij się i wracaj. Obiecałam komendantowi występ do północy.
Chcę z niego wydostać wiele informacji.
- Jestem chora. - Nawet gdybyś umierała, masz zaśpiewać.
Nie zaśpiewam.
- Chyba miałeś rację. - Wszystko świadczy przeciwko niej.
Była z naszym kurierem kiedy zastrzelono go na ulicy.
Ona jednak wyszła z tego cało.
A teraz, w przededniu wyzwolenia, odmawia współpracy.
Zostaw to mnie.
Kapitanie...
Jakie wieści?
Żadnych wieści. Z Sainte Claire nikogo nie przysłali.
- Więc nie otrzymamy stamtąd wsparcia? - Może nie docenia pan obywateli Sainte Claire...
- Spędziłem tu kiedyś wakacje. - Niech zgadnę...,
Zjadłeś kilka ślimaków, zakochałeś się w dziewczynie,
i stałeś się ekspertem?
Właściwie...
- Tak, tak to wyglądało. - No właśnie.
Naprawdę kapitanie, ci ludzie są gotowi walczyć,
i umrzeć za swoje miasto. Niech pan ich nie skreśla.
Dobrze, ale liczyć na nich nie będę.
Działamy zgodnie z planem. Natarcie po północy,
o pierwszym brzasku.
Opowiedz... kim była ta mademoiselle?
Nazywała się Brigitte, długie nogi, wielki temperament.
Takie właśnie lubisz?
Dwudziesty sierpnia, trzydziestego szóstego roku,
Dwudziesta siedemnaście, ostatni pociąg ze stacji Sainte Claire.
Stałą na peronie, przez trzy lata, pisaliśmy do siebie co tydzień.
Potem wybuchła wojna i wszystko się urwało.
Sainte Claire nie jest wielkie, może ją jeszcze odnajdziesz.
Na to liczę.
Zajmiesz pozycje tutaj, dwadzieścia metrów
od drzwi frontowych. Ostrzeżesz nas umówionym sygnałem,
- w razie gdyby ktoś nadchodził. - Rozumiem.
Warta zmienia się o 4:15 i przez te krótkie dwadzieścia sekund,
musimy dobiec do wschodniej ściany budynku i wejść do środka przez właz burzowy.
Kiedy byłam tam wczoraj, widziałam strażników na wszystkich
klatkach schodowych, więc na drugie piętro wejdziecie przez szyb windy.
Posterunek dowodzenia jest na samym końcu holu.
Kiedy już podłożymy tam ładunki, wysadzimy nadajnik.
Ty zostań tutaj. Jeżeli Niemcy nas złapią zniszcz ślady naszej działalności.
Listę kontaktową, klucze deszyfrujące - wszystko!
- Dobrze. - Ruszamy za godzinę.
Jak to miałoby wybuchnąć, zapomniałaś podłączyć detonator.
- Naprawie swój błąd. - Gdybym go nie odkryła
położyłabyś naszą akcje. Jesteś dziś szczególnie roztargniona?
- Nie. - To lepiej nie popełniaj więcej błędów.
Nie popełnię.
Liczę na to.
- Te spotkania mogą nas zdradzić. - Złapałem krótki skan holodeku pierwszego.
Wygląda na to, że Siedem już działa. Przygotowałeś swoją akcję?
Mój hirogeński strażnik pracuje w biolabolatorium, będę miał dostęp
do konsoli medycznej przez dwadzieścia minut.
Muszę się w tym czasie dostać na mostek i...
Dzień dobry.
- Co ty tutaj robisz? - Staram się uruchomić system replikatorów.
Chyba, że wolicie żelazne racje... Bo ja mam już dość syntetycznych protein.
Podobno jesteście najlepszymi łowcami w kwadrancie
więc dlaczego nie znajdziecie dla nas świeżej dziczyzny.
- O co chodzi? - Ktoś wysłał nieautoryzowaną
transmisje z tego pomieszczenia.
- Jaką transmisję? - Nie wiem...
Ale może ty mi powiesz...
No tak, chciałem przekierować zasilanie z głównego komputera do replikatorów.
Oczywiście... Musiałem pomylić go z podprogramem łączności.
Przepraszam za to... Zresztą nic dziwnego,
wasi ludzie uszkodzili prawie wszystkie układy na statku.
Trudno się teraz w tym połapać. Więc wybaczcie. Idę na mostek.
- Chcę to zobaczyć. - Co?!
Te wszystkie twoje dziwne pomyłki.
Pokaż to w czym rzekomo nie mogłeś się połapać.
Nie teraz. Nie mam czasu.
- Masz zrobić to, co ci każe. - No dobra.
Ale lepiej wezwij mostek, i powiedz swojemu przełożonemu, że się spóźnię.
Bo muszę słuchać twoich rozkazów, zamiast jego.
No jazda, wezwij mostek.
Nie chcę być za to obwiniany.
Zamelduj się na mostku.
Dzięki.
Umieść ładunek tutaj, tutaj i tam.
Jakaś wiadomość od jednego z ich oddziałów zwiadowczych.
To są instrukcje dotyczące rozmieszczenia ich wojsk.
Niemcy najwyraźniej zajmują nowe pozycje wokół miasta.
Mobilizują o wiele większe siły niż przewidywały nasze źródła.
Wysłali jednostki pancerne do doliny.
Wiedzą, że Amerykanie zaatakują.
Musimy jakoś ostrzec...
Co ty robisz?
Nie rozmieściłaś ładunków... Co to jest?
Identyfikuje to jako nadajnik. Chce go unieruchomić.
Wysyłasz informacje nazistom...
- Nie. - Odsuń się!
Inaczej strzelę.
- Co tam robisz? - Nic. Przeprowadzam diagnostykę.
Dostałeś się do sterowania neurointerfejsami. Przerwij to!
Miałaś już nie popełnić błędu. Ten będzie twoim ostatnim.
- Siedem! - Kapitanie...
Słyszysz? Targ! Musi być całkiem blisko.
Wolisz polować na jakieś zwierze niż na prawdziwych wrogów?
Największym wrogiem jest głód!
- Dlaczego mu nie przeszkadzasz? - Holograficzny doktor unieruchomił
- neurointerfejs swojej kapitan. /- Jak?
Nie wiem, ale nie potrafię przywrócić połączenia.
Wyślij zespół na holodek pierwszy. Niech ją usuną z symulacji.
- Hirogeńscy łowcy. - Czujniki wewnętrzne pokazują
że jest ich trzynastu.
Potrzebujesz pomocy? Kapitan Miller, Piąta Zmechanizowana Piechoty.
- Witamy w Sainte Claire. - Dajcie mi jednostkę Charlie Jeden.
Zajmijcie pozycję wzdłuż tej ulicy i rozpocznijcie ostrzał.
Ruszać, się, ruszać!
Przybyli Amerykanie.
Obszedłeś naszą kontrolę. Jak?
Nie dowiesz się!
Boby?!
Jak się masz Brigitte?
Odległość siedem kilometrów. Poprawka na boczny wiatr.
Strzelać bez rozkazu. Schowajcie się chłopaki,
Charlie Jeden ma kiepskie celowniki.
Nie mogę się dostać do układów statku.
- Ten budynek to kwatera główna nazistów? - Tak.
To znaczy, że amerykanie zaraz go zaatakują. Uciekajmy!
Co się stało?
Na holodeku pierwszym nastąpiła eksplozja.
Wysadziła holosieć na trzech pokładach.
- A program wciąż działa? - Tak.
- Co to jest? - Jakby bunkier...
Do wszystkich jednostek, wysadziliśmy właz do jakiegoś tajnego kompleksu nazistów.
Kierujcie się na moją pozycję. Wchodzimy tam.
Symulacja rozprzestrzenia się na sąsiednie sekcję.
Wykrywam holograficznych żołnierzy na pokładzie piątym.
Wyłącz wszystkie holoprojektory do czasu odzyskania kontroli.
Nic z tego. Sterowanie programem nie działa.
Chcieliście wojny, to się doczekaliście.
/Ciąg dalszy nastąpi...
Opracowanie napisów: Piotr Sobolewski.
Dopasowanie do wersji DVDRip: czapka, ujemny
Korekta techniczna: tom2407