Kiedy Kapitan kazała nam zebrać deuter, Siedem
zasugerowała modyfikacje kolektorów Busarda.
Zgodziłem się, nie zdając sobie sprawy z rozmiarów tych modyfikacji.
Nie chodzi o to, że nie było potrzebne. Wydajność kolektorów zwiększyła się o 20%
Do rzeczy.
Nie poznam pojemności kolektorów, jeśli nie dostroję moich
czujników do czujników Siedem.
Od tego trzeba było zacząć. Następnym razem działajcie w porozumieniu.
W porozumieniu. Jasne.
No to będziesz się musiał zgrać z czujnikami Siedem.
- Nie zła perspektywa. - Nie dla mnie.
Co to było?
Jakieś sprzężenie zwrotne z modyfikacji?
Sprawdzam.
- Raport? - Wykrywam trzy fale protonowe,
tuż za naszym statkiem. Pierwsza nadeszła od strony prawej burty, dwie następne od lewej.
Ekran. Niczego nie widać.
- To czego nie widać, zbliża się. - Czerwony alarm.
- Jenaway do astrometrii. /- Tak kapitanie?
Zbadaj zakłócenia czujnikami astrometrycznymi.
Wykrywam bliskość strzałów z broni.
/Źródło?
Pochodzą z dwóch zamaskowanych, walczących z sobą statków.
- Jesteśmy między nimi. - Manewry unikowe.
Ogrom fali sugeruje, że jeden ze statków eksplodował.
Kapitanie, wykrywam na obcym statku jedną oznakę życia.
- Zniknął z naszych czujników. - Wywołują nas, tylko dźwięk.
Daj to.
/Chekotay, błagam pomóż mi.
STAR TREK VOYAGER S4 E22 - Unforgettable
Na podstawie "STAR TREK" stworzonego przez GENE RODDENBERY
W ROLACH GŁÓWNYCH
KATE MULGREW jako Kapitan Kathryn Janeway
ROBERT BELTRAN jako Chakotay
ROXANN DAWSON jako B'Elanna Torres
ROBERT DUNCAN McNEILL jako Tom Paris
ETHAN PHILLIPS jako Neelix
ROBERT PICARDO jako Doktor
TIM RUSS jako Tuvok
JERI RYAN jako Siedem z Dziewięciu
GARRETT WANG jako Harry Kim
TWÓRCY RICK BERMAN & MICHAEL PILLER & JERI TAYLOR
NIE ZAPOMNIJ
/Chakotay, słyszysz mnie?
/Proszę cię, odpowiedz.
Tu komandor Chakotay, kim jesteś?
Jeśli ktokolwiek na Voyagerze mnie słyszy, niech mi pomoże.
- Na statku doszło do eksplozji. - Jego kadłub rozpada się,
- nie działa podtrzymywanie życia. - Przesłać ją do ambulatorium.
Namierzam jej współrzędne.
Już ją prawie miałem...
Nie wiem, co się dzieje. Namierzam ją a potem tracę.
Mógłbym się tam przesłać i spróbować ustabilizować statek.
- Zrób to. - Tom, Tuvok.
Prześlecie się tam ze mną.
Układy środowiskowe nie działają. Poziom tlenu jest katastrofalnie niski.
Tom, idź obejrzeć ich systemy.
- Brak śladów życia. - Spróbuj ustabilizować kadłub.
Ja poszukam pilota.
Hej!
- Jest tam ktoś? - Chakotay to ty ?
Tak.
- Zaraz Cię spod tego wyciągnę. - To jest strasznie ciężkie.
Będziesz musiała mi pomóc.
Kiedy powiem już, wyczołgaj się stamtąd, najszybciej jak tylko zdołasz.
- Dobrze. - Gotowa?
Już!
Uratowałeś mnie.
Czy ja cię znam?
Chekotay do Voyagera. Dwoje do przesłania do ambulatorium.
- Co jej jest? - Nie rozumiem.
Kiedy ją skanuje nie wyświetlają się żadne odczyty.
Całe szczęście, że znam się na diagnozie wzrokowej.
Doznała wstrząsu i ma złamaną kość policzkową.
Nic groźnego. Potrafię usunąć urazy.
- Dowiedziałeś się skąd cię zna? - Jeszcze nie.
Nie... Nie chcę...
Zaraz się ocknie.
Nie bój się. Nic ci tu nie grozi.
Kapitanie, prosze. Nie odsyłajcie mnie.
Pozwólcie mi zostać na waszym statku i jak najszybciej stąd uciekajmy
- zanim po mnie przylecą. - Uspokój się.
Najpierw odpowiedz na kilka pytań.
Kim jesteś? Jak poznałaś mojego oficera?
To skomplikowana historia.
Nie wiem... od czego... zacząć...
Ale jeśli nie ukryjecie mnie, to oni wytropią mój ślad
i na pewno zmuszą do powrotu. A ja za nic nie chcę do nich wracać.
Zostaniesz tu, dopóki nie poznamy twojej historii.
Dziękuje.
Chekotay, posiedź przy niej.
Ona ci ufa. Może tobie wyjawi, o co tu chodzi.
- Mam nadzieje. - Informuj mnie.
Po usunięciu urazu zalecam odpoczynek.
- Posiedzisz przy mnie? - Oczywiście.
Już mi lepiej.
Gotowe. To wszystko.
Zalecałbym monitorowanie oznak życia, ale to raczej nie wykonalne.
Cóż, pójdę uporządkować rejestry szczepień z ostatnich dni, jeśli pozwolicie.
Odszedł?
- Tak. - Jesteśmy sami.
W pewnym sensie.
Czy dowiem się czegoś konkretnego?
Oczywiście. Nie zechcesz uwierzyć,
ale my...
już się spotkaliśmy.
Jestem pewien, że bym to zapamiętał.
Nie zapamiętałbyś.
Wyjaśnię ci.
Wspomnienia o moim ludzie,
nie zachowują się w umysłach innych ras.
Kiedy spotykamy się z innymi, co zdarza się niezwykle rzadko
pamiętają o nas kilka godzin.
A potem wspomnienia blakną,
by następnego dnia zniknąć zupełnie.
Czy używacie jakiś technik telepatycznych?
To cecha naszej fizjologii.
Nasze ciała produkują pewien rodzaj feromonów,
które u innych blokują ośrodki pamięci długotrwałej.
Dlatego nie można cię przeskanować?
Ani wychwycić twojego namiaru.
Jesteśmy odporni na takie urządzenia.
Twój statek był zamaskowany.
Prowadząc skrytą egzystencję, rozwijasz technologię, która ją wspomaga.
- Powiedziałaś, że się spotkaliśmy. - Ponad miesiąc temu.
spędziłam tu kilka tygodni.
- Kilka tygodni? - Razem pracowaliśmy Chekotay.
Niezmierni mi pomogłeś. Kiedy odleciałam...
wiedziałam, że zapomnisz o moim istnieniu.
A dlaczego wróciłaś? Co to za bitwa? Przed kim się ukrywasz?
Oczekujesz ode mnie krótkiego streszczenia?
Ale to nie jest raport. Muszę ci opowiedzieć całą historię,
- jeśli chcesz zrozumieć jej sens. - Słucham. Opowiadaj.
Wróciłam...
Ponieważ się w tobie zakochałam.
Pochodzi z Ramurów. Ze społeczeństwa, które nie toleruje jednostek chcących je opuścić.
Kelly zdecydowała się jednak odejść.
Chcą ją odzyskać. Dlatego prosi nas o azyl.
Z jej relacji wynika, że była już przedtem na Voyagerze.
Miesiąc temu. Powiedziała, że jest tropicielem.
Ma za zadanie tropić Ramurów, którzy chcą opuścić jej świat.
Podobno jeden z nich ukrywał się na Voyagerze.
Była tu, a nikt jej nie pamięta?
Tak twierdzi, ale wolałbym sprawdzić jej opowieść.
Widziałem jej statek. Stosuje wyrafinowaną technikę polaryzacyjną,
która powoduje, że nasze czujniki nie mogą go wykryć.
Od dawna mogła nas obserwować.
A potem dowodzić, że już tu kiedyś była.
Dlaczego, po co tyle zachodu?
A co z tą bitwą i z tym drugim statkiem? Po co to wszystko?
Nie mogła po prostu poprosić nas o azyl?
Zapewne. Ale lepiej się upewnić, że nie ma ukrytych zamiarów.
Jeśli tu była, musi być tego ślad. Powiedziała, że wirus komputerowy
wymazał wszystkie dane, co do jej pobytu.
Mimo wszystko powinieneś znaleźć jakieś ślady.
Tuvok, Tom, sprawdzicie jej statek. Zobaczcie, czy rejestry
nawigacyjne potwierdzają jej historię.
Panowie...
Rozumiem te środki ostrożności.
- Ale czy nie jesteś zbyt podejrzliwy? - Nie chcę by nami manipulowano.
A tak. Jeśli udzielimy jej azylu, będziemy musieli zapewnić jej ochronę.
W tej sytuacji jest oczywiste, że musimy jej ufać.
Więc rób, co uważasz za słuszne.
Tak jest.
Wydostałam rejestry nawigacyjne z twojego statku.
To teraz porównaj je z waszymi, z ostatnich dwóch miesięcy.
Pokaż szlak Voyagera do kwadrantu alfa.
Teraz nałóż moją trasę.
Widzicie? Nasze statki podróżowały razem przez dwa tygodnie.
Rejestry nawigacyjne można sfałszować.
To jeszcze nie dowód, że byłaś na Voyagerze.
Od początku fascynowała mnie wasza żelazna logika usprawiedliwiająca sceptycyzm.
Diagnostyka moich rejestrów wykaże czy zostały zmienione.
- Jak idzie? - Jej historia wydaje się
być prawdziwa, ale są jeszcze pewne wątpliwości.
Wyjaśnijcie je. Może chciałabyś coś zjeść?
Chyba, że źle wspominasz nasze jedzenie.
Prawdę mówiąc polubiłam Nelixa i jego kuchnie.
W to akurat ciężko mi uwierzyć.
Komandor Chekotay rumieni się, kiedy rozmawia z Kelly. Co to może oznaczać?
Nie lubię zajmować się spekulacjami. To niebezpieczna zabawa.
To coś wyjątkowego komandorze. Mielonka z mielonki, duszona mielonka,
- a na deser mielonka owocowa. - Pięknie pachnie.
Moje ulubione danie. Mielonka.
- Okłamałeś biedaka. - Czemu tak twierdzisz?
Nienawidzisz mielonki. Masz od niej mdłości.
Mielonki nie jadasz, bo nie lubisz jej konsystencji.
Nie tak?
Powiedziałaś, że razem pracowaliśmy, a także, że byłaś tutaj by złapać uciekiniera.
W czym pomogłem?
A nie chcesz wiedzieć kiedy się zakochaliśmy?
My? Nie mówiłaś, że żywiłem do ciebie to samo uczucie.
Gdyby tak nie było, sądziłbyś, że podejmowałam by tak straszne
ryzyko by do ciebie wrócić.
Opowiedz wszystko po kolei. Jak się tu znalazłaś.
To nie było trudne. Gorsze było szukanie uciekiniera wśród waszych alarmów.
Dwa dni buszowałam po waszych zakamarkach, zanim straciłam swoje maskowanie.
- I co się stało? - Zjawiłeś się ty.
Ręce do góry!
Nie chcę cię skrzywdzić. Odłóż broń.
Na tym statku ja rozkazuje.
- Odłóż broń! - Nie chce nikogo skrzywdzić.
Macie gościa na pokładzie. Zabiorę go i oboje znikniemy.
Najpierw wszystko wyjaśnisz. Chekotay do Tuvoka.
Jestem w drugiej ładowni. Mam naszego intruza.
/Zrozumiałem komandorze.
Przewyższamy cię liczebnie. Jeśli oddasz mi broń,
wyjaśnisz co tu robisz, nie aresztuje cię.
Od razu coś do ciebie poczułam.
ale nie mogłam się rozpraszać. Miałam zadanie.
I nie wiedziałam czy i ty też coś poczułeś.
Co się stało dalej?
Zabrałeś mnie do kapitan Janeway, wyjaśniłam sytuacje.
Nie chciała tolerować na statku pasażera na gapę.
Przydzieliła mi, więc do pomocy w jego wytropieniu ciebie i Tuvoka.
Udało się?
Wciąż próbujesz przeskoczyć na koniec. Nie chcesz słuchać tego co dotyczy nas.
A ty wciąż chcesz mówić o uczuciach. Wolałbym żebyś trzymała się wydarzeń,
a nie własnych emocji.
Dlaczego?
Czy to dla ciebie krępujące?
Nie chcę niczego udawać, wyznaczono mi zadanie.
Jego celem jest ustalenie czy mówisz prawdę.
Nawet jeśli mówisz, to ja niczego nie pamiętam.
Jakże więc mogę mówić o uczuciach względem ciebie.
Ty możesz pamiętać związek między nami, ale dla mnie
on nie istnieje.
Rozumiem.
Przepraszam. Musiałem ci to wyjaśnić.
Oczywiście.
Nie żywisz do mnie urazy?
A oddasz mi deser?
Bardzo chętnie.
To wybaczam.
/Chekotay i Kelly /zameldują się na mostku.
Wiedziałam, że mnie wytropią.
Nie wykrywam żadnych statków więc sądzę, że to zamaskowani Ramulanie.
- Przybyli mnie zabrać. - Harry, wywołaj ich.
- Nie odpowiedzą. - Nie ma odpowiedzi.
- Strzały wroga przenikają nasze osłony. - Dopasować je do częstotliwości ich broni.
- Brak efektu. - Osłony spadły do 25%.
Będą strzelać tak długo, aż się poddacie.
Albo kiedy ja zdecyduje się na powrót.
- Chcesz zostać z nami? - Tak.
A zatem Tom. Zabierz nas stąd.
Ostatnia salwa uszkodziła większość silników.
- Mam tylko manewrowe. - Kapitanie, jeśli da mi pani
dostęp do układów czujnikowych, zmodyfikuje je tak by wykryły te statki.
Zrób to.
Trzeba szybko zdecydować. Albo zwrot Kelly, albo walka.
Co wybierasz?
Walkę.
Teraz chyba możecie je wykryć, ale najwyżej przez minutę.
- Harry? - Dwa ciężko uzbrojone
- statki z lewej burty. - Daj to na ekran.
Nie wiele zobaczymy.
Tuvok, wyceluj w ich układy broni.
Strzelam.
Dobra robota. Koniec czerwonego alarmu.
Więc w ten sposób udzieliliśmy ci azylu.
Czy zdecydowałaś się, dokąd chcesz się udać?
- Wolałabym zostać z wami. - Dobrze się zastanów.
Lecimy do kwadrantu alfa. Wkrótce będziemy tak daleko od twego świata,
że jeśli zmienisz zdanie nie zdołasz wrócić.
Nie zmienię zdania. Ale muszą wasz ostrzec. Tropiciele tak łatwo nie rezygnują.
- Będą was atakować. - Nie pierwsi i nie ostatni.
Wprowadziłam do waszych czujników tymczasowe modyfikacje.
Jeśli mi dacie dostęp do procesorów astrometrycznych
mogę je wprowadzić na stałe.
Przydzielę ci oficera, który przejdzie przez zabezpieczenia.
- Ja jej pomogę. - Idźcie.
Tom współpracuj z maszynownią nad uruchomieniem układów napędowych.
Właśnie to robię.
Czeka nas długa wspinaczka.
Coś się stało?
Chciałabym znaleźć się tak daleko, by w żaden sposób nie mogli mnie dostać.
A jeszcze nikomu nie udało się uciec.
Może będziesz pierwsza.
Mam wysokie uprawnienia. Obawiają się, że zamierzam robić to co rzeczywiście zamierzam.
Nauczyć was, wykrywać ich.
Spójrz na to inaczej. Skoro umiemy ich namierzyć,
to może stwierdzą, że nie zdołają cię stąd wyciągnąć.
Jesteś życzliwą osobą.
To mi się w tobie najbardziej spodobało.
To dla tego do ciebie wróciłam.
A kiedyś, jeśli zechcesz posłuchać...
opowiem ci o nasz ostatniej nocy.
Dobry wieczór komandorze.
- Dręczy pana nocny głód? - Nie, raczej bezsenności.
Pomożesz mi?
Słyszałem, że was ludzi, usypia ciepłe mleko.
Osobiście uważam, że jest wstrętne.
Ja też. A nie masz tu jakiś herbatek?
Mam trochę suchych ziół.
Nawet kilka odmian konopi, ale...
Proponuje bardziej egzotyczne mieszanki.
Przygotuj to co uważasz za uspokajające.
Kłopoty?
Przepraszam, nie powinienem pytać.
Nic nie szkodzi. I tak już wszyscy wiedzą.
Czy Kelly przyzwyczaiła się już do naszego życia?
- Myślę, że tak. - Wygląda na bardzo szczęśliwą.
Bo jest szczęśliwa.
Jeśli pan pozwoli,
to powiem bez owijania w bawełnę.
To oczywiste, co ona do pana czuje.
Wystarczy tylko spojrzeć jak na pana patrzy.
Czy to jest przyczyna pańskiego niepokoju?
Kelly twierdzi, że my kochaliśmy się podczas jej poprzedniego pobytu.
Nie pamiętam tego, więc nie wiem czy to prawda.
- Trudno mi w to uwierzyć. - Ale dlaczego?
Nie wiem. Sam siebie nie rozumiem.
Jestem wobec jej podejrzliwy. Nie wiem czy nie wykorzystuje mnie
dla swoich własnych celów.
Nie ufa jej pan.
Nie do końca.
A nie pomyślał pan, że to może sobie pan nie ufa?
Ze obawia się pan swoich uczuć?
Miłych snów.
Nie mogę spać.
Muszę porozmawiać.
Mogę wejść?
Widzę, że nadal nie jesteś do mnie przekonany.
I nie wierzysz w to co powiedziałam.
Twoja historia została potwierdzona.
Wierze, że mówisz prawdę.
O wszystkim?
Także o nas?
Jestem dość rzeczowa, jak zauważyłeś. Przejdę do sedna.
Wróciłam tu dla ciebie.
Wiedziałam, że mnie nie zapamiętasz.
Ale wierzyłam, że wróci uczucie, które do siebie żywiliśmy.
Ono istniało.
Było prawdziwe.
Teraz jednak mam wątpliwości.
Moja obecność naraża was na ryzyko.
Nie było by go gdybym wróciła na Ramure.
Więc powiedz mi szczerze.
Jeśli nie możesz mnie pokochać,
...zrozumiem.
I odejdę.
Nie odchodź.
- Nazywacie to "lodami"? - Dziwne, że Nellix cię dotąd tym nie uraczył.
Mogłam bym je ssać codziennie.
Więc ssij.
Voyager to potężny statek.
I bardzo szybki.
Spotykaliśmy statki szybsze i o wiele potężniejsze.
A jednak Voyager zawsze jakoś dawał sobie radę.
Statki Ramulan też są szybkie.
Mogą dogonić Voyagera.
Kelly, nie oddamy cię.
Obiecuje.
Tropiciel nie wraca bez uciekiniera.
To byłoby hańbiące.
Intruza na waszym pokładzie tropiłam od roku.
Ale ty znasz sztuczki, możesz je użyć przeciwko waszym prześladowcą.
Opowiesz mi o naszej ostatniej nocy?
Pokaże ci to...
Siedziałeś tutaj... na tym fotelu.
A ja... tutaj.
Piliśmy coś z bąbelkami.
- Szampana? - Tak.
Chciałam ci podziękować. Złapałam uciekiniera. Dzięki tobie.
- Jak to było? - Wpadłeś na pomysł,
żeby użyć magnetonowego promiennika, który zakłuci jego maskowanie.
Wiedzieliśmy, że mnie obserwuje, więc...
Oszukaliśmy go.
- Przykro mi, że go nie odnalazłaś. - Musiał przeskoczyć na statek,
który Voyager mijał w zeszłym tygodniu. W końcu go znajdę.
Jeśli potrzeba ci będzie pomoc, wezwij nas.
Dziękuje komandorze, ale to mój problem. Dam sobie radę sama.
Prześlijcie mnie na mój statek. Wyruszam na orbitę Mika.
Do widzenia. I raz jeszcze dziękuje.
Gotowy do przesłania.
Witaj Resket, byłeś prawdziwym wyzwaniem.
Nie miałem okazji powitać cię na Voyagerze.
Ale mam okazję pożegnać.
Zatrzymaliśmy go, a po terapii emiterem neurolitycznym,
- był szczęśliwy, że wraca do domu. - Co to za urządzenie?
Przy jego pomocy wymazujemy wszelkie nie pożądane wspomnienia.
Więc świętowaliśmy?
Czułam, że zakochałam się w tobie.
Wiedziałam, że muszę wracać, a ty zapomnisz o mnie w ciągu kilku godzin.
- Więc przejęłam inicjatywę. - Bardziej niż zwykle?
O wiele.
Zbliżyłam się do ciebie...
Serdecznie podziękowałam za twoją pomoc.
Wyznając, że nie złapałam by go bez ciebie.
Objełam cię, powiedziałam jak mi na tobie zależy.
I chcąc mieć coś, co mogłabym wspominać,
pocałowałam cię.
Wiedziałam już, co do mnie czujesz.
Jak bardzo wtedy nie chciałam odejść.
Teraz nie musisz.
Jeśli Kelly ma tu zostać, Kapitan chce by w jakiś sposób była przydatna.
A wiemy jakie są jej umiejętności?
Była funkcjonariuszem bezpieczeństwa,
jest ekspertem w uzbrojeniu, nadzorze, także w walce.
- Znajdziesz dla niej jakiś przydział? - Pan Neelix potrzebuje pomocnika w mesie.
Tuvok, to chyba żart?
- Tylko nie wiem, dlaczego się nie śmiejesz. - Jeśli interpretuje pan moją sugestię
- jako żart, to pańska sprawa. - Jeśli nie żart, to nie rozumiem.
To zupełnie logiczne. Zalety panny Kelly,
pomogłyby Neelixowi temperować złe humory załogi.
Masz rację, ale nie sądzisz, że byłaby lepsza jako członek sekcji ochrony?
Być może. Przydzielę ją do zespołu i poobserwuje przez tydzień.
Pod koniec tego okresu ocenię jej przydatność.
- Dziękuje. - Komandorze, nie można pominąć faktu
że statki Ramura, mogą nas ścigać i znowu zaatakować.
- Wcale o tym nie zapomniałem. - Ich torpedy fotonowy były bardzo skuteczne.
Gdyby Kelly dołączyła do Siedem i Kima, może razem obmyślali by strategię naszej obrony.
- Z pewnością się na to zgodzi. - Niech się zamelduje w astrometrii o 13:00.
Ściągnęłam dane z rejestrów taktycznych. Dostaniesz się do nich z tej konsoli.
To są zogniskowane wiązki cząsteczkowe, oparte na protonach.
To jak wystrzał tysięcy igieł.
Które przenikają przez osłony o wszelkich modulacjach.
- Pomysłowe. - Nikt nie zdołał się przed tym osłonić.
- To może przejdziemy do historii? - Znalazłeś jakieś rozwiązanie?
Niewykluczone. Gdyby rozproszyć te wiązki trudniej by było im przejść przez osłony.
Można to zrobić podłączając czujniki bajronowe do sterowanie deflektorem.
Oto moje rozwiązanie. Sprawdź to na symulacji.
- Zaraz to zrobię. - Czy to prawda, że Chekotay
zarekomenderował cię Tuvkowi do służby sekcji ochrony?
- Chciałabym spróbować. - Jeśli mogę doradzić to
zgłoś się do oddziału beta, jest najlepszy. Wiele cię nauczą.
Dobrze dziękuje.
Zaczerwieniła się, kiedy wspomniałeś komandora Chekotaya.
On też tak na nią reaguje.
- I co z tego wynika? - Że komandor i Kelly
zaangażowali się w rytuał godowy. Niepotrzebną i skomplikowaną celebrę,
poprzedzającą akt prokreacji.
To ty tak sądzisz Ale wierz mi...
- Nie którzy tego potrzebują. - Wyjaśnij.
Ten rytuał, pozwala dwojgu ludzi lepiej się poznać.
Zanim dojdzie do... zbliżenia.
Jak poznać?
Poznać swoje osobowości.
Spędza się razem czas, śmieje się, rozmawia. Sprawia, że dojście do... jest łatwiejsze.
Ale rezultat jest taki sam, prawda?
- No, oczywiście. - Nie widzę więc powodu
- by komplikować to co proste. - Siedem, tego nie da się
- tak łatwo wytłumaczyć. - No właśnie.
To oczywiste! Przerzucili kogoś na pokład w czasie bitwy.
- Wyciągasz pochopne wnioski. - Nie! Tu jest tropiciel.
Zostawili go, przyszedł po mnie. Rozbity kieliszek to ostrzeżenie.
Obronimy cię, nie pozwolę, żeby cokolwiek ci się stało.
- Za późno. - Nie. Użyjemy tego samego
promienia, którym wykryliśmy Losketa.
Znajdziemy tropiciela i odeślemy go.
Ale ja do tego nie dopuszczę.
- Nie rób tego. - Chekotay do ochrony.
Intruz na pokładzie w mojej kabinie.
Nie rób tego. Błagam cię, nie rób tego.
Wierz, że to konieczne Kelly.
- Nie! - Rzuć to! Rzuć to!
Spóźniłeś się, ona zapomina o tym co jej się tutaj przytrafiło.
Doktor mówi, że nic nie może zrobić. Twoje ostatnie wspomnienia już znikają.
Nie daj im zniknąć, proszę. Nie opuszczaj mnie.
Czy wiesz jak mógłbym odwrócić ten proces?
Obiecaj mi, jeśli zapomnę dlaczego tu jestem.
Jeśli zapomnę ciebie.
Zrób to co ja.
I opowiedz mi wszystko o nas.
Nie pozwól mi zapomnieć.
Nie pozwolę. Ale spróbuje zrobić więcej.
Czy efekt emitera może zostać odwrócony?
Odwrócony? Nie mam pojęcia.
O ile wiem nigdy tego nie robiono.
Więc będę pierwszy. Jak działa emiter?
Jak oddziałuje na ośrodki pamięci?
Jesteś zdesperowany, Komandorze, tak ci na niej zależy?
Postępujecie okrutnie. Ona chce tutaj zostać.
To nie możliwe. Nawet gdybym znał sposób na odwrócenie, nie powiedział bym.
- Nie ma cię prawa tak postępować. - Mamy takie prawo.
Nasza jurysdykcja w tej sprawie jest całkowicie jednoznaczna.
Nikt nie może odejść. Nikt nie może udzielać informacji o nas innym światom.
A Kelly złamała obydwa te edykty. Jej powrót będzie odstraszał tych
którzy odważyliby się pomyśleć o odejściu.
Skoro tak wielu współbraci chce was opuścić, to może wasze
społeczeństwo nie jest takie doskonałe?
Nasze społeczeństwo jest silne i zgrane.
Ponieważ robimy wszystko by takim było.
Kilku uciekinierów wśród milionów nie świadczy o chorobie społeczeństwa.
Jeśli jest ich kilku, czemu nie dacie im odejść?
Bo to by sugerowało, że o nich nie dbamy.
A to nie prawda.
Choć wymazałeś jej pamięć, ona nie zechcę wrócić.
Na twoim miejscu, nie byłbym taki pewien.
Ja dobrze wiem, że ona chce tu zostać.
Więc przemyśl sobie co powiesz swoim zwierzchnikom.
Tak?
Doktor uznał, że jesteś zdrowa. Jak się czujesz?
Świetnie.
Czy ja cię znam?
Tak. Znałaś.
Przepraszam cię, ale nie pamiętam jak się tu dostałam, ani...
tego co wydarzyło się przez ostatnie kilka tygodni.
Wiem.
Zakładam, że to nie ja rozbiłam ci ten kieliszek.
- Nie. - Czy jest już tu
tropiciel, który ma mnie zabrać?
Tak jest. Widzisz...
Chciałbym ci coś powiedzieć.
Prosiłaś mnie o to...
nim straciłaś wspomnienia. Przybyłaś tu miesiąc temu,
po uciekiniera. Po odstawieniu go,
zdecydowałaś się wrócić.
Skoro zakończyłam moją misje, po co miałabym wracać.
Ponieważ... zakochałaś się we mnie.
Rzeczywiście, jesteś atrakcyjny,
ale to co mówisz brzmi nieprawdopodobnie.
Ale tak było.
Pracowaliśmy razem,
i uświadomiłem sobie, że jesteś wyjątkowa.
Nie mogłem przestać o tobie myśleć.
A więc ty zakochałeś się we mnie.
Tak. A potem stwierdziłaś, że na pokładzie jest tropiciel.
Kiedy wycelował w ciebie emiterem, prosiłaś bym ci o wszystkim opowiedział.
- Żebyś wiedziała, co nas łączyło. - Co za niezręczna sytuacja.
Czego oczekujesz ode mnie?
Kelly, nie wracaj z tropicielem.
Zostań tu przez jakieś kilka dni.
Chciałbym, byś mogła mnie poznać.
Szczerze mówiąc, nie wiem czemu to miało by służyć.
- Muszę wracać do domu. - Może się okazać, że zmienisz zdanie.
Więc to jeszcze jeden powód żebym odeszła.
Złamałam jeden z naszych najważniejszych edyktów.
Nie chcę popełnić kolejnego błędu.
Może...
Może się jeszcze kiedyś spotkamy.
- Wasz statek jest gotowy. - Dziękuje komandorze.
Wprowadziłem do komputera wirusa, który wymarzę dane o naszej rasie.
Za kilkanaście godzin, o wszystkim zapomnicie.
Będzie tak, jakbyśmy nigdy nie istnieli. I oto nam chodzi.
Jesteś życzliwą osobą.
Nie zapomnę tego.
Życzę wam powodzenia.
Uruchomić.
/Dziennik pierwszego oficera. /Data gwiezdna 51813.4
/Być może było by najlepiej, gdybym zapomniał /o Kelly i wszystkim co nas łączyło.
/Ale nie chcę żeby tak się stało. /Chcę pamiętać.
- Może jeszcze kawy? - Nie dziękuje.
Już kończę.
To dziwne, że używa pan tych staroświeckich przyrządów do pisania.
Chce uwiecznić to wszystko co mi się ostatnio przydarzyło.
Jutro o niczym nie będę pamiętał.
Przykro mi, że się panu nie ułożyło.
Szukam w tym sensu. Zakochałem się w niej dwa razy. A ona we mnie tylko raz.
Byliśmy tacy sami, na tym samym statku.
Dlaczego to się nie powtórzyło?
Ciągle analizuje naszą ostatnią rozmowę.
I myślę, że może czegoś nie powiedziałem.
Nie zrobiłem. I niczego nie znajduję.
Miłości niestety nie da się zanalizować.
To najbardziej tajemnicze zjawisko.
Nikt nie wie dlaczego przychodzi, lub nie.
Miłość jest przypadkową kombinacją elementów.
Każda rzecz może ją powstrzymać przed zapłonięciem.
Chwila, oświetlenie.
Nastrój.
Ale gdyby miłość można było przewidzieć...
Przestała by być taka piękna.
Nie przeszkadzam.
Dobranoc.
Opracowanie napisów: Piotr Sobolewski.
Dopasowanie do wersji DVDRip: czapka
Korekta techniczna: tom2407
Napisy pochodzą z Think Tank http://napisy.gwflota.com