- Czy mogę przeszkodzić? - Cześć, Siedem.
Weź sobie coś do jedzenia i przysiądź się do nas.
Mój organizm został już odżywiony.
- Chodzi mi o konwersację. - Proszę.
- Chorąży, skąd wziąłeś swój początek? - Pytasz, skąd pochodzę?
- No więc, urodziłem się w Północnej Karolinie. - Poruczniku Torres.
- Jak i dlaczego przystąpiła pani do Maquis? - Zaczęło się od Chakotaya.
No, on... mi uratował życie.
- Jakie sporty uprawiasz? - Grywam w krykieta, palanta, tenisa...
- ale najbardziej lubię siatkówkę. - Wymień swoje ulubione potrawy.
Siedem o co ci chodzi?
Jak wygląda akt seksualny z Porucznikiem Parisem?
- Dobra, ja pasuję. - Komputer zatrzymaj program.
Czy możesz mi wyjaśnić co ty robisz?
- Dokładnie to czego pan ode mnie oczekiwał. - Nic podobnego.
Stworzyłem ten program
żebyś nabrała obycia w kontaktach towarzyskich a nie zrażała do siebie ludzi.
Dał mi pan wytyczne jak należy prowadzić konwersację.
- To prawda. - Zainteresowanie rozmówcą
- jest na pierwszym miejscu... - Zgadza się.
... a pytania dotyczące jego osoby to forma okazywania tego zainteresowania.
Ale pytania nie mogą wyglądać jak przesłuchanie.
Wysłuchaj ich odpowiedzi. Reaguj na to co mówią.
Zadawaj następne pytania na ten sam temat. Nie spiesz się.
- Spróbujemy? - Chyba czas na mój przegląd medyczny.
- Zaczynajmy. - Nigdy dotąd nie było ci do tego tak śpieszno.
Wolę badania, niż konwersację.
- Co to takiego? - Mgławica typu Mutara.
Wykrywam w niej składniki, których nie ma w naszej bazie danych.
Mgławica jest obszerna, Kapitanie. Wykracza poza zasięg naszych czujników.
Tak. No to nie będziemy jej oblatywać.
Tom, lecimy 1/4 impulsowej.
- Tak jest. - Wykrywam słabe pole radioaktywne.
Jest...
- Harry? - To nic...
To tylko zwykły ból głowy.
- Może idź do ambulatorium. - Tak, pójdę.
Kapitanie!
SAMA
Tom, zawracaj.
Zabierz nas stąd.
- Janeway do Ambulatorium. /- Tak, Kapitanie.
- Jesteś potrzebny. /- Co się stało?
- Jestem teraz bardzo zajęty! /- Szybko!
Siedem, idź na mostek. Regenerator skóry leczy oparzenia.
Kurs ustawiony.
Opuściliśmy mgławicę.
Cała stop.
Nie żyje.
Mgławica rozciąga się na sto lat świetlnych, może nawet więcej.
Gdybyśmy chcieli przelecieć przez nią
potrwałoby to z miesiąc,
a ponad rok gdyby chcieć ją okrążyć.
Załoga ucierpiała już po kilku minutach pobytu w mgławicy.
Nikt nie przetrwałby miesiąca.
Przebyliśmy 15 000 lat świetlnych.
Nie zatrzymały nas anomalie temporalne,
przerwanie rdzenia napędu, ani wrogie cywilizacje,
więc nie pozwolę, żeby zatrzymała nas jakaś mgławica.
Będę w ambulatorium.
Zanalizowałem próbki pobrane gazu z mgławicy.
Sądzę, że uszkodzenia wywołało promieniowanie podjądrowe.
Jego działanie jest zabójcze dla tkanek organicznych.
Istnieje jakaś ochrona przed tym promieniowaniem?
Tak. Komory stazy.
Niezależny system podtrzymywania życia, dla każdej jednostki.
Sugerujesz...żeby wszyscy członkowie naszej załogi zostali uśpieni?
Tak. Ja oczywiście kontrolowałbym całą procedurę.
To drastyczny krok. Nie ma jakiejś innej opcji?
- Regulacja osłon, jakieś lekarstwa? - Rozważyłem wszystkie możliwości.
To jedyne wyjście.
Przelot przez mgławicę to coś więcej niż kontrola procedury.
A regulacja systemów, wprowadzanie zmian kursu?
Chyba już udowodniłem,
że sztuka pilotażu nie jest mi całkowicie obca.
Oczywiście, wierzę w twoje umiejętności,
ale nie możesz być sam. Nie wiemy jaki efekt
wywrze promieniowanie mgławicy na twoją holomatrycę.
- A jeśli się wyłączysz? - Jest jeden członek załogi, oprócz mnie,
który nie odczuł skutków działania mgławicy.
Chcę, żebyś dobrze zrozumiała wagę tej odpowiedzialności.
Życie całej załogi będzie zależało od ciebie.
- Wątpi pani, czy zdołam wypełnić to zadanie. - Oczywiście, że nie,
ale to nie jest zwykła sytuacja.
Byłaś częścią Kolektywu...
niełatwo było ci się przystosować do życia ze 150 członkami załogi.
Jak wytrzymasz przez miesiąc tylko z Doktorem?
- Umiem się przystosować. - Większość ludzi bardzo źle reaguje
na długą izolację. Borg może mieć z tym jeszcze większe trudności.
Ale ja nie jestem ani człowiekiem, ani Borgiem.
Dam sobie radę, Kapitanie.
Dobrze. Każę oficerom spisać listę twoich obowiązków,
ale jedno musisz wiedzieć.
Doktor będzie tu dowodził. Jego rozkazy będą równie ostateczne jak moje.
- Mam słuchać rozkazów hologramu? - Jest głównym oficerem medycznym
doskonale zna regulamin Gwiezdnej Floty.
Dlatego ty podlegasz jemu.
Zrozumiałam.
Doktor przygotowuje już komory stazy.
Powinny być gotowe przed godziną 17.
A jak długo będziemy uśpieni?
- Dokładnie nie wiemy. - Pewnie miesiąc,
może dłużej, jeżeli mgławica jest większa niż przewidujemy.
Nigdy nie byłam w tak długiej stazie. Czy to niczym nie grozi?
Doktor zapewnie, że to będzie dla nas jak drzemka. Wejdziemy do komór
działanie naszych układów zostanie spowolnione
ustanie aktywność nerwowa
- i obudzimy się jak po dobrze przespanej nocy. - Chyba że coś nawali.
- Co zawsze może się zdarzyć. - Będziemy stale monitorowani
przez Siedem i Doktora.
Cztery razy dziennie będą sprawdzać nasze oznaki życia i reagować w razie problemów.
Rozumiem, że wyczerpały się wszystkie inne rozwiązania.
Nie dziwię się, że jesteś sceptycznie nastawiony.
Nie chcę udawać, że ja reaguje na to inaczej.
Nikt nie lubi zdawać się na kogoś.
Człowiek zawsze się lepiej czuje kiedy wie,
że ma jakiś wpływ na sytuację. W stazie tracimy wszelką kontrolę,
a tego nie cierpi żaden oficer Gwiezdnej Floty.
Ale załogi bywały w stazie znacznie dłużej niż miesiąc.
Jakoś to zniesiemy.
A zatem jesteście wolni aż do 17. Zawiadomię wszystkich
gdy Doktor będzie gotowy. Rozejść się.
Cos jeszcze?
- Jesteś pewna, że to słuszna decyzja? - Chciałbyś się jakoś zabezpieczyć?
Może. Ale nie chodzi mi o skutki stazy.
Raczej o pełniącego obowiązki.
- To znaczy o Siedem. - Spróbuj na nią spojrzeć z innej perspektywy.
Jak na kogoś, kto drze z tobą koty od chwili
gdy zjawił się na pokładzie. Kto lekceważy władzę, przeciwstawia się rozkazom
z którymi się nie zgadza. - I ja takiej osobie,
oddaję życie całej załogi.
Chcesz usłyszeć, że nie oszalałam.
A usłyszę? Wiem, że twoja więź z Siedem jest wyjątkowa
i niezwykła. Od początku widziałaś w niej cechy,
których nikt nie widział. Może pomożesz mi to zrozumieć.
Nie potrafię. To czysty instynkt.
Ja poprostu czuję, że ona chce się nam przysłużyć,
mimo jej zuchwałego zachowania.
I szczerze wierzę, że nie chce nas skrzywdzić.
- To mi wystarczy. - Do zobaczenia o 17.
Jeśli mam zapaść w sen na miesiąc,
to wolałbym żeby to się działo w mojej kabinie.
Wszyscy zostają umieszczeni na pokładzie 14,
żeby ułatwić monitorowanie.
- Gotowy? - Wskakuj Tom.
- Pora spać. - A jeśli nagle... będę musiał wyjść?
Wtedy otworzysz komorę od środka.
Czy nie są to pierwsze objawy klaustrofobii?
Dlaczego te urządzenia wyglądają jak sarkofagi?
Chcesz, żeby zreplikować ci przytulankę?
Dobranoc.
Proszę się nie martwić.
Zaśnie pani, a po obudzeniu usłyszy mój głos:
właśnie wylecieliśmy z mgławicy.
Zostawiam statek w dobrych rękach.
Mam do was obojga pełne zaufanie.
Do zobaczenia.
Teraz, jest nas tylko dwoje.
/Dziennik osobisty Siedem z /Dziewięciu, data gwiezdna 51929.3.
/Mija dziesiąty dzień naszej /podróży przez mgławicę Mutara.
/Wypracowałam dla siebie /najbardziej efektywny harmonogram.
Dodatek żywieniowy 14 beta 7.
Komputer wyrównać kurs o 1.3 stopnia w lewo.
/Kurs wyrównany.
- Siedem z Dziewięciu do Doktora. - Słucham.
Porucznik Paris opuścił swoją komorę i jest nieprzytomny.
/Zaraz tam będę.
Widać rzeczywiście cierpi na klaustrofobię.
Na szczęście nie doznał żadnych uszkodzeń.
- Czy to się może zdarzyć ponownie? - Czytałem o ludziach wychodzących ze stazy
i wędrujących. A nasz porucznik Paris nawet we śnie
- potrafi dać we znaki. - Skoro to się zdarza
- to czemu pan go obwinia? - Gdybyś miała choć krztę poczucia humoru,
zrozumiałabyś, że to był dowcip.
- Bardzo dziwne. - Podaj mi jego odczyty.
Proszę.
Puls 42. Temperatura ciała 97.6.
- Ciśnienie krwi 100/50. - Dobrze.
- Idę kontynuować obchód. - Nie teraz.
- Pójdziemy na holodek. - Nie mam czasu na zbędne rozrywki.
To nie jest rozrywka. To konieczność.
Z każdym dniem stajesz się coraz bardziej popędliwa i drażliwa.
- Tak jak pan. - Dlatego, że ty mnie prowokujesz.
Przyda ci się krótki kurs dostosowania się do ludzkich zachowań.
- Nie ma do kogo się dostosować. - A ja?
To nie jest sugestia, ani życzenie. To rozkaz.
- Proszę spróbować. - Dziękuję.
- Kapitanie? - Dziękuję.
- Co my tu mamy? - Wyśmienite.
Dołącz do nas, Siedem.
Nie można się dobrze bawić w samotności.
- Nie czuję potrzeby żadnej zabawy. - Dlaczego?
Ponieważ przestrajam pole napędu
żeby wytrzymało promieniowanie mgławicy.
Słyszałam, że posiadasz pewną wiedzę o teorii pola.
Może zechciałbyś w czymś pomóc.
Zawsze mogę spróbować. Więc tak...
matryca pola podprzestrzennego wygląda dobrze...
- Kapitanie? - Przepraszam.
Może pani nam coś poradzi. Próbujemy znaleźć
- silniejsze ustawienie pola napędu. - Interesujące.
Może gdybyśmy zmienili parametry naprężenia EM
zwiększyłaby się dynamika pola.
Niezła myśl, Kapitanie. A gdyby jeszcze przefazować zwoje napędu,
- zyskalibyśmy dodatkową oszczędność - Jest jeszcze jeden problem.
Trzeba skompensować podprzestrzenny opór indukcyjny na silnikach.
Przepraszam Kapitanie, Panie Neelix.
Komputer, zatrzymaj program.
Zupełnie nie zrozumiałaś istoty tego ćwiczenia.
Miałaś się tu rozerwać, a nie rozwiązywać problemy inżynieryjne.
Kazał mi pan brać udział w programie
- bez wyszczególniania tematów konwersacji. - Robisz mi na złość.
Dobrze wiesz jakim celom służyć ma ten program.
- Uważam, że on nikomu i niczemu nie służy. - Umyślnie lekceważysz jego cele.
Holodeki to strata czasu. Wypełniają ludzką potrzebę fantazjowania.
- Ja nie czuję takiej potrzeby. - A nie sądzisz, że przydałoby ci się
więcej delikatności w wyrażaniu się. Między impulsem a działaniem jest obszar
dobrego smaku czekającego na odkrycie.
Uważam pańską elokwencję za godną pożałowania.
- Zaś ja twojej dłużej nie zniosę. - Zatem starajmy się nawzajem unikać.
Też o tym pomyślałem. Niestety musisz się meldować
- cztery razy dziennie, żeby złożyć raport. - Możemy zminimalizować te raporty.
/Alarm. /Procedury awaryjne w toku.
Komputer, jaki rodzaj niebezpieczeństwa?
/Przestają działać zbiorniki antymaterii.
Efekt kaskadowy jest w pełnym rozwoju.
Zwoje napędu są zepsute, główny zbiornik deuteru dziurawy,
- a przewody plazmy zaraz popękają. - To okropne.
- Te zbiorniki trzeba odstrzelić. - Skoordynujemy to.
Pójdziesz do Maszynowni, a ja na Mostek.
- Doktor do Siedem. - Tak, Doktorze.
Jest gorzej niż myśleliśmy. Maszynownia jest zalana plazmą.
- Nie wejdziesz tam. - Przetrwam wystarczająco długo
- żeby odstrzelić zbiorniki. /- Za późno!
Czujniki pokazują przerwania kanałów plazmy na pokładzie 7 i 13.
Wystrzelę je.
Siedem! W Maszynowni znów nastąpiło wyładowanie.
Kadłub pęka! Uciekaj!
Siedem, słyszysz mnie?
Słyszę Doktorze.
To fałszywy alarm.
Widzisz to. Myślę, że tu leży problem.
Wiele z pakietów żelowych zostało uszkodzonych.
Spowodowało to przesłanie do czujników fałszywych
odczytów o niebezpieczeństwie, którego wcale nie było.
Trzeba je naprawić.
Musimy dostać się do sekwencji 6 teta 9.
Weźmiesz pakiety zastępcze i zestaw... naprawczy.
Te tunele napewno nie zostały zaprojektowane z myślą o wygodzie.
Konstruktorzy powinni stworzyć przestrzeń, w której chodzono by na nogach.
Ale nie stworzyli. A narzekanie w niczym nie pomaga.
Tobie może nie pomaga, ale mnie, owszem.
Dostaniemy się do sekwencji 6 teta 9 z tego węzła.
Dziwne. Nigdy nie widziałem w pakietach żelowych tego rodzaju aktywności.
- Co to za aktywność? - Neurony wyładowują się przypadkowo.
To chyba wpływ działania mgławicy.
Zabiorę ten pakiet do dalszych badań.
Przekieruję główny procesor żeby obszedł tę serię.
Ta podróż nie szczędzi nam atrakcji. Trudno narzekać na nudę.
Skoro to dla pana taka rozrywka
to niedługo nie będzie miał pan na co narzekać.
A szkoda. To ubarwia życie.
- Co się dzieje? - Mój program się degraduje.
Przenośny projektor?
Muszę wracać do Ambulatorium. Szybciej!
- Śpieszę się. - Jeżeli wyłączę się poza Ambulatorium
- mój program może być nie do odzyskania! - Panikowanie w niczym tu nie pomoże.
Łatwo ci mówić. Bo ciebie to nie dotyczy.
- Doktorze... - Jeszcze raz i jestem skończony.
Moje kochane schronienie.
Nie sądziłem, że tak lubię to Ambulatorium.
Proszę o projektor.
Uszkodzony jest modulator elektrooptyczny.
Jest do wyrzucenia. A to oznacza, że nie mogę się stąd ruszyć.
Najwyraźniej mgławica ma szkodliwy wpływ
- na całą technologię statku. - Przed nami tygodnie lotu.
Przekazuję ci dowodzenie. Musimy przelecieć przez tą mgławicę.
Nie zawiodę pana.
/6.00 /Koniec sekwencji regeneracyjnej.
Dziennik osobisty, Siedem z Dziewięciu. Data gwiezdna 51932.4
29-ty dzień w mgławicy Mutara.
Zaczynam odczuwać skutki tej przedłużającej się izolacji
Moje sny stały się...
...niepokojące.
Nie zaniedbuję jednak swoich obowiązków.
Bez pomocy Doktora mam ich teraz o wiele więcej.
Wszystkie systemy statku wymagają mojej nieustannej czujności.
Dziś rano wyznaczyłam czyszczenie dodatkowych otworów plazmy.
Koniec.
Komputer wyrównać kurs o 1.3 stopnia w lewo.
Komputer, odpowiedz.
Komputer wyrównać kurs o 1.3 stopnia w lewo.
/Próba wprowadzenia poprawki. /Gotowość.
/Próba wprowadzenia poprawki.
/- Niemożliwe do wykonania. - Sterowanie ręczne.
Komputer, uruchom diagnostykę 4 poziomu swojego głównego procesora.
/Diagnostyka w toku.
- Astrometria. /- Diagnostyka zakończona.
Zanalizuj.
/Uszkodzenia kwantowe w 33 % /przekaźnikowych pakietów żelowych.
Skieruj wszystkie działające przekaźniki
przez procesor K14.
/Przekazywanie zakończone.
/Uszkodzenia przekaźników ominięte.
Pokaż aktualną pozycję Voyagera w mgławicy.
Kiedy statek wyleci z mgławicy?
/- Za 6 dni i 5 godzin. - 6 dni.
/Siedem... Pomóż mi!
/Alarm zbliżeniowy. /Obcy statek.
/Wywołuje nas.
- Otworzyć kanał. /- Kanał otwarty.
Tu federacyjny Statek Kosmiczny Voyager. Twoja tożsamość.
/Jestem Trajis Lo-Tarik. /Poszukuję komory mikrofuzyjnej.
/- Mam towar na wymianę. - Dlaczego jesteś w mgławicy?
/Próbuję przez nią przelecieć, podobnie /jak wy o ile się zorientowałem.
Czy masz płynny hel?
/- Owszem, mam duży zapas. - Przyślę cię do naszej ładowni.
Siedem z Dziewięciu.
To dość niezwykłe imię.
Kto cię tak nazwał?
- Tak mnie oznaczył Borg. - Borg?
Nie znam.
Jesteś sama na tym statku?
Nie. Cała załoga jest w stanie stazy,
- a w ambulatorium jest Doktor. - Ja jestem na statku pilotem i załogą,
Na szczęście jestem odporny na oddziaływanie tej groźnej mgławicy.
Jaka jest twoja technologia?
Naszą promieniowanie ciągle uszkadza.
Już dwukrotnie reperowałem swoje silniki.
Jeśli wytrwaliście w mgławicy trzy tygodnie, to gratuluję.
Mam nadzieję, że nasz układ napędowy wytrzyma jeszcze przez 6 dni.
Przyznam, że byłem zaskoczony kiedy zobaczyłem na ekranie ten statek.
Wiesz, że nikomu nie udało się przelecieć mgławicy.
Nie robilibyśmy tego, gdyby nie było to konieczne.
Ja nie byłem do tego zmuszony. Chcę być pierwszym, który przez nią przeleci.
Próbowałem do tej pory pięć razy i nie udało się.
Ale tym razem jestem pewien, że to zrobię.
Jestem ciekaw co jest po drugiej stronie.
Nic szczególnego. - Ale będę pierwszym, który to ujrzy.
Powiedz mi, jak sobie radzisz z samotnością?
- Co masz na myśli? - Wiesz co mam na myśli.
Jakkolwiek na to patrzeć...
...jesteś tutaj sama...
Komora mikrofuzyjna o którą prosiłeś.
Człony Borga nie potrafią istnieć samotnie.
Są uzależnione od Kolektywu.
- Skąd to wiesz? - Więc trafiłem, tak?
- Twierdziłeś, że nie znasz Borga. - Przypomniałem sobie.
Coś o was słyszałem.
Weź to co chciałeś i odejdź stąd.
Mógłbym ci potowarzyszyć, gdybyś zechciała,
- razem byłoby nam przyjemniej. - Nie chcę!
A gdybym chciał zostać na dłużej?
Zostałbyś wyproszony.
Nie za ostro mnie traktujesz? Nie chciałem cię skrzywdzić.
Zachowujesz się agresywnie, to może być efekt samotności.
Moje towarzystwo napewno dobrze by Ci zrobiło.
- Poznalibyśmy swoje zwyczaje... - Przestań!
/Siedem! Pomóż mi!
/Siedem!
Siedem z Dziewięciu do Doktora.
Mamy intruza na pokładzie.
Widać ma urządzenie maskujące. Czujniki nie pokazują ani jego, ani obcego statku.
Naprawię mój przenośny emiter. Niestety, na razie nie mogę opuszczać ambulatorium.
Dlatego sama musisz go wytropić.
Chodź z bronią i bądź wyjątkowo ostrożna.
/Poziomy zbiornika deuterium wahają się /poza dopuszczalną tolerancję.
- Nawet komputer nie jest w formie. - Doszło w nim do uszkodzenia przekaźników.
Nie zrobiłam jego codziennego przeglądu.
Nie obwiniaj się, teraz najważniejszy jest obcy, który nie ma dobrych zamiarów.
Siedem...
czy ty... boisz się?
Jestem Borgiem.
Kto idzie?
/Siedem. /Pomóż mi.
/Siedem.
/Umieram, Siedem. /Nie pozwól mi umrzeć.
/Życie całej załogi zależy od ciebie.
/Siedem, pomóż mi.
/Pomóż, Siedem. /Ratuj nas.
/Potrzebujemy cię, Siedem.
/Umieram, Siedem.
/Siedem z Dziewięciu. /Dosyć niezwykłe imię.
/Kto cię tak nazwał?
/Nie chcesz mi odpowiedzieć? /W porządku. Nie mam ci za złe.
/Wiem, że nie czujesz się /dzisiaj najlepiej.
/Może jednak chcesz /wiedzieć, co teraz zrobię?
/Wasze czujniki nie mogą mnie wykryć,
/więc jeśli chcesz wiedzieć /gdzie jestem, będziesz musiała zapytać.
/Udajesz upartą? /Źle robisz.
/Może ci się zdarzyć /nieszczęśliwy wypadek.
/Nie jestem taki zły, dlatego /najpierw zapytam cię:
/Co by się stało gdyby załamała się /integralność strukturalna wokół rdzenia napędu?
/Nie miałabyś wiele czasu, /żeby powstrzymać przebicie.
/Nie jestem aż taki, /żeby zniszczyć twój statek.
/Mam nadzieję, że nie /boisz się ciemności.
- Gdzie jesteś? /- Nareszcie. Cieszę się, że przemówiłaś.
/Ta gra jest o wiele bardziej /interesująca, gdy gra się w nią razem.
Gdzie się ukrywasz?
/Daleko od ciebie, na Mostku...
/i widzę, że jest tu centrum /dowodzenia waszym statkiem.
/Mogę stąd zrobić dokładnie wszystko.
/Siedem! Pomóż nam!
Siedem do Trajisa. Jesteś tam?
/Oczywiście. Myślisz, /że odszedłbym teraz?
Ta gra zaczyna mi się podobać. Co dalej?
/Cieszę się. /Wyobraźmy sobie,
/że jedna z torped fotonowych /została uruchomiona,
/- ale niewystrzelona. - Musiałabym szybko dostać się do wyrzutni.
/Mogłabyś się spóźnić, ale /oczywiście, możesz spróbować.
Teraz moja kolej. Wyobraźmy sobie, że tlen z mostka zostałby usunięty.
/- Co? - Jakie skutki mogłoby to spowodować?
Komputer, otocz Mostek polem siłowym trzeciego poziomu.
/Mostek odcięty.
- Siedem z Dziewięciu do Doktora. /- Słucham.
Obcy stracił przytomność. /Nie będzie nas już więcej niepokoił.
Doskonale. Uruchomiłem już mój przenośny projektor, gdzie jesteś?
- W maszynowni. /- Zaraz tam będę.
/- Mam interesujące wieści o pakietach żelowych. - Zrozumiałam.
Nie udawaj, że jesteś zaskoczona.
Jesteś za słaba, żeby mnie pokonać.
- Stój gdzie stoisz. - Nie dajesz sobie rady z samotnością,
czujesz się bezradna, zalękniona.
Ponieważ wiesz kim jesteś.
Najpierw myślałaś, że stajesz się człowiekiem,
ale teraz wiesz, że to niemożliwe, prawda?
Jesteś Borgiem.
Nie potrafisz żyć sama ponieważ jesteś jedną z wielu.
Ale minęły dni twojej chwały.
Jesteś sama...
...słaba, przerażona.
- Strzelę jeżeli mnie dotkniesz. - Siedem?
Ostrożnie! On jest groźny!
Z kim ty rozmawiasz?
- Gdzie on się podział? - Nikogo tu nie ma.
- Był. Był tu przed chwilą. - Siedem...
- ty masz halucynacje. - Nie, widziałam go.
W tym pomieszczeniu nie ma nikogo poza nami.
- To znaczy, że go sobie wyobraziłam. - Tak.
Słyszałam jak porucznik Paris wołał o pomoc.
Widziałam jego i innych.
- To także sobie wyobraziłam? - Tak sądzę.
Badając pakiety żelowe, odkryłem, że promieniowanie wywołuje
degenerację w przekaźnikach synaptycznych.
Niewykluczone, że podobny efekt wywołuje w implantach Borga.
Promieniowanie może zmieniać poziomy neuroprzekaźników
w twoich węzłach czujnikowych.
To by wyjaśniało dlaczego słyszysz głosy...
- ...widzisz obrazy. - Byli tacy prawdziwi.
Na tym polegają halucynacje.
Dlatego tak przerażają.
Kiedy byłam członem...
odseparowano mnie od Kolektywu na dwie godziny.
Doświadczyłam paniki...
...i przerażenia.
Teraz czuję to samo.
Zrobię wszystko, żeby ci pomóc.
Chodźmy do ambulatorium. Podam ci jakiś antypsychotyk, potem zbadam,
- które funkcje zostały zakłócone. - Co to było?
/Uwaga. Główne kanały EPS /ulegają przeciążeniu.
Te kanały zasilają mój przenośny projektor.
- Komputer, dostęp do kanałów EPS. /- Niemożliwe do wykonania.
- Mój program może się wyłączyć. - Nie.
/Uwaga. Przeciążenie /głównych kanałów EPS.
/- Zawodzą systemy wtórne. - Siedem, nie trać odwagi.
Napraw przewody EPS. Teraz wszystko zależy od ciebie.
- Nie umiem działać samotnie. - Musisz!
Jesteś jedyną, która potrafi...
Nie!
Wyświetl pozycję Voyagera w mgławicy.
/To już nie ma znaczenia. /I tak ci się nie uda.
Komputer, kiedy Voyager opuści mgławicę?
/- Za 17 godzin i 11 minut. - To cała wieczność.
- Zostaw mnie. - Nawet gdybym odszedł niczego to nie zmieni.
/Uwaga. Następuje uszkodzenie /systemu napędowego.
/Siedem z Dziewięciu, z Trzeciego /Podzbioru Unimatrycy Zero Jeden.
Opuściłaś Kolektyw. To była głupia decyzja.
Teraz jesteś samotna. Straciłaś więź z członami. Jesteś teraz sama.
Stałaś się człowiekiem, słabym, przerażonym.
Ludzie nie mają naszej siły. Są niedoskonali.
- Teraz i ty jesteś niedoskonała. - Nie.
Nie przetrwasz w samotności.
- Nie potrafisz przetrwać poza Kolektywem. - Dostosuję się.
Stałaś się słaba, niedoskonała.
- Dostosuję się jako jednostka. - Jesteś jedna, całkiem samotna.
- Borg nie potrafi żyć pojedynczo. - Będę walczyć.
Borg nie potrafi żyć pojedynczo. Jego oderwane człony umierają
Sama, odłączona, wyizolowana.
- Człon Borga nie przetrwa bez Kolektywu. - Jestem samodzielną jednostką
- i przezwyciężę samotność. - Nie. Jesteś słaba.
Umrzesz w samotności.
On ma rację.
Ty cierpisz, Siedem.
Mogę ci pomóc.
- Mostek. - Nie musisz mnie błagać.
Nie musisz nawet prosić. Wystarczy tylko, że dokonasz wyboru.
Zdołam przetrwać samotnie.
- Twoje przeznaczenie. - Nie.
Ukoisz ból. Kiedy przejdziesz przez te drzwi
- juz nigdy nie będziesz samotna. - To nie jest prawdziwe.
/Siedem z Dziewięciu, /opór jest bezcelowy.
Mostek.
Siedem z Dziewięciu.
- Dlaczego tak kiepsko wyglądasz? - Wciąż jest na pokładzie.
- Mówiłem, żeby jej nie zostawiać. - Nie będzie tu długo.
- Nie przetrwa samotnie. - Przyjmuje zakłady, ile czasu jeszcze wytrzyma.
- Załamie się nim opuścimy mgławicę. - A wtedy wszyscy zginiemy.
To będzie moja wina. Ja obdarzyłam ją zaufaniem. Powinnam to przewidzieć.
/Uwaga. Następuje uszkodzenie /systemy napędowego.
Co ona robi?
- Próbuje utrzymać silniki na chodzie. - Obstawiajcie.
- Ktoś uważa, że jej się uda? - Ja twierdzę, że nie.
Komputer, kiedy statek opuści mgławicę.
/- Za 41 minut. - Nie wytrzyma tak długo.
To cała wieczność.
Komputer, przekieruj całą moc z broni,
czujników, kontroli środowiska do silników.
/Uwaga. Następuje uszkodzenie /systemu napędowego.
Przekieruj całą dostępną moc do silników.
/System napędowy uszkodzony. /Silniki wyłączone.
- Teraz to ma naprawdę poważny problem. - Rzeczywiście.
Zabrała zasilanie ze wszystkich systemów, a to nie wystarczyło.
Jeśli statek utknie w mgławicy, to wiadomo co nasz czeka.
- Jak sądzisz, co zrobi? - Wiem o czym myśli. Sądzi, że gdyby wzięła moc
z kilkunastu komór stazy na pokładzie 14
zdołałaby uruchomić silniki i polecieć dalej.
Ale to oznaczałoby poświęcenie załogi.
- Dla niej znaczenie ma efektywność. - Poświęcenie części załogi to skuteczny plan.
Zabijała miliony więc, co to dla niej za problem.
Komputer, zabierz energię z komór stazy od 1 do 10.
- Przekieruj moc do systemu napędowego. /- Silniki ponownie włączone.
- Wracaj na kurs. - Proszę, proszę. Zrobiła to.
Tylko, że ci ludzie, których odłączyła umrą.
Wygrałem. Wiedziałem, że jej to nie zmartwi.
Przyszłaś patrzeć jak umierają?
/Uwaga. Zawiodło zasilanie komór stazy.
Komputer, kiedy zakończy się przelot przez mgławicę?
/Za 11 minut.
Nie wytrzymają tak długo. I co teraz zrobisz, Siedem?
Wszystko zależy od ciebie.
Komputer, przekieruj całą moc z systemów podtrzymywania życia
do komór stazy.
To ich utrzyma przy życiu, ale co z tobą?
Nie przeżyjesz bez tlenu, bez ciepła.
Żegnaj Siedem.
Jestem Siedem Z Dziewięciu.
Jestem samotna...
...ale przystosuję się.
Ja chcę...
Rozbudza się.
Nie tak szybko. Najpierw oprzytomnij.
- Załoga? - Przelecieliśmy przez mgławicę dzięki tobie.
Jesteś jedyną, która ucierpiała. Kiedy statek opuścił mgławicę,
Doktor znalazł cię nieprzytomną.
Uruchomił system środowiskowy i obudził nas.
Powiedział nam, że miałaś dziwne przygody.
- Były...interesujące. - Kiedy odpoczniesz, chętnie je usłyszę.
Jestem z ciebie dumny. Doskonale się spisałaś.
Cieszę się, że mogłam być pomocna.
Neelix, ta zupa jest wspaniała. Co to jest?
To moja tajemnica. Nikomu nie powiem, co w niej jest.
- I to mnie najbardziej niepokoi. - Zawsze twierdziłeś, że lubisz niespodzianki.
Ale nie na talerzu. Jedzenie i niespodzianki nie pasują do siebie.
- Lubię wiedzieć co jem. - Tchórz.
Przepraszam, że przeszkadzam podczas posiłku .
Siedem, co cię tutaj sprowadza?
Mogę się dosiąść?
- Jasne. Siadaj. - Weź zupę. Jest jadalna.
Nie potrzebuję w tej chwili pożywienia.
Jedynie...
...czuje potrzebę czyjejś obecności.
Po miesiącu przebywania z Doktorem potrafię to zrozumieć.
Ja też, a w ogóle to jak wam było we dwoje?
Doktor był bardzo pomocny. Nie mogę zaprzeczyć.
- Jesteśmy ci wdzięczni. - Tak.
Pomyśleć, że mogliśmy umrzeć w tych trumnach.
Pan na pewno wcześniej wydostałby się na zewnątrz.
- Dlaczego? - Porucznik Paris nie chciał spokojnie leżeć.
Czterokrotnie Doktor i ja
musieliśmy umieszczać go z powrotem w komorze stazy.
Czy ciebie ktoś nie zamknął w szafie
kiedy byłeś mały?
Ja zwyczajnie nie lubię zamkniętych miejsc.
Nie wiem dlaczego, ale tak już jest.
Może poprostu nie lubisz być sam.
Napiski wklepał: Arek
Korekta techniczna: tom2407