- Obudź się! /- Kto tam?
- Naomi. /- Przyjdź później.
Coś mi się wydaje, że boisz się Drzewnego Potwora.
Nie boję się żadnego potwora, panno Wildman.
A sen dobrze działa na moją cerę.
Przepraszam, że cię obudziłam, ale czeka nas zadanie.
Te twoje zadania...
Twoje szczęście, że twój kumpel Pływak wszystko przygotował.
Chodź ze mną.
Zastawiłem pułapkę. Gdy wejdzie na drzewo, uruchomi alarm.
Drzewne potwory boją się wysokich dźwięków.
- Nie wiedziałam o tym. - To znany fakt.
Dzwonek wypłoszy go na samą górę, ciężarki odciągną czubek drzewa,
a potem wystrzelą go w stronę stawu. A tam chlup!
- Zatonie jak kłoda. - Ale Pływaku...
- Kłody nie toną. - To tyko szczegół.
- Fatalny plan. - To on!
Jestem Drzewiec. A wy to kto?
- Pływak T. Wodny Trzeci. - To wiem. Pytałem o ciebie.
Naomi Wildman. Ale przyjaciele nazywają mnie Naomi.
Nie znam twojego żywiołu. Nie ziemia, nie woda, ani ogień.
- Jestem człowiekiem. - A gdzie mieszkasz?
- W kosmosie. - Tam nikt nie mieszka!
Ona mieszka! Na statku, zwanym Voyager.
- Jestem badaczem. - Naprawdę?! Badaczem?
Uwaga... I jak to jest?
No wiesz... Kosmiczne bitwy z obcymi, dziwne anomalie...
Czy mogę odwiedzić twój statek?
- Będę musiała zapytać mamę. - Jak na potwora, jesteś uprzejmy.
Bo nie jestem potworem.
Widzisz? Nie boję się. Nie taki diabeł straszny, jak go malują.
- Chyba źle go ocenialiśmy. - Potworem może nie jest...
- Ale kradnie mi wodę korzeniami. - Kradnę?!
- Zaraz cię za to wysuszę! - A ja cię porąbię!
Chcesz bójki?
Przepraszam! Wygląda na to, że potrzebujecie siebie nawzajem.
Pomyślcie. Pływaku, twoja woda pomaga jego drzewom rosnąć.
A twoje gałęzie chronią go przed słońcem.
A wiadomo, że słońce powoduje parowanie wody.
- Ma rację. - Prawdziwa uczona.
Podajcie sobie ręce i pogódźcie się.
- Mokre łapy... - Sękate paluchy...
/- Neelix do drugiego holodeku! - Mówi Naomi.
/- Czas iść do łóżka. - Nie mogę zostać trochę dłużej?
/Znasz zasady. Poza tym, ktoś chce powiedzieć ci "dobranoc".
Mama! Komputer, zakończ program!
/- A jak tam Pływak? - Jak zwykle zrzędzi.
Mamy nowego przyjaciela, Drzewca. Przedstawię ci go jutro.
/Misja może jeszcze potrwać /parę dni, skarbie.
- Dni? /- Tak.
/Ale przywiozę ci piękne kryształy /sillinitu i mnóstwo holozdjęć.
/Bądź grzeczna i kładź się, /a ja porozmawiam z Neelixem.
- Dobrze. /- Słodkich snów.
- Samantho? /- Wpadliśmy w burzę jonową.
- Jest źle? /- Mocno oberwaliśmy.
/Próbujemy napraw, ale zbliża się /kolejna burza.
/Muszę kończyć... Życz jej /dobrej nocy ode mnie.
- Straciłam łączność. - Zbliża się burza siódmego stopnia.
Prędkość trzydzieści trzy tysiące kilometrów na godzinę.
Potrzebuję więcej mocy w silnikach, jeśli mam ją przegonić.
- Postaram się. - Nadchodzi fala czołowa.
- Masz całą dostępną moc, Tom. - To za mało!
Nie uciekniemy! Trzymajcie się!
STAR TREK VOYAGER S5 E05 - Once Upon a Time
Na podstawie "STAR TREK" stworzonego przez GENE RODDENBERY
W ROLACH GŁÓWNYCH
KATE MULGREW jako Kapitan Kathryn Janeway
ROBERT BELTRAN jako Chakotay
ROXANN DAWSON jako B'Elanna Torres
ROBERT DUNCAN McNEILL jako Tom Paris
ETHAN PHILLIPS jako Neelix
ROBERT PICARDO jako Doktor
TIM RUSS jako Tuvok
JERI RYAN jako Siedem z Dziewięciu
GARRETT WANG jako Harry Kim
TWÓRCY RICK BERMAN & MICHAEL PILLER & JERI TAYLOR
PEWNEGO RAZU...
/Mayday, mayday! Delta Flyer /do Voyagera! Potrzebujemy pomocy!
/Napęd nadświetlny... /... impulsowe nie działają...
/...tylko manewrowe... /burza uszkodziła główne układy,
/podtrzymanie życia zawodzi, szukamy /miejsca na lądowanie awaryjne.
/potrzebujemy natychmiastowej...
To był ostatni przekaz. Nie zdołaliśmy ich wywołać.
Skoro chcieli lądować, to musiało być kiepsko.
- Mamy ich na sensorach? - Zgubiliśmy ich po drugiej burzy.
Ale mamy namiar ostatniego przekazu.
To układ słoneczny odległy o 0,6 roku świetlnego.
Niestety, po drodze mamy kolejną burzę. Piątego stopnia.
Piątego? Bywało gorzej. Zatkać włazy i wzmocnić osłony.
Zła pogoda nam nie przeszkodzi.
A co z Naomi?
Ktoś musi jej wyjaśnić, czemu jej mama nie wraca.
Może lepiej jej nie mówić?
- Dlaczego? - Jest bardzo wrażliwa.
Nie chcę jej niepotrzebnie martwić. A przy odrobinie szczęścia,
jej mama wróci, nim mała zdąży się zmartwić.
Jesteś jej bliższy niż ktokolwiek. Mogę powierzyć ci tę sprawę.
Dziękuję, kapitanie.
- Masz zająć ją czymś. - Tak jest.
Rozejść się.
Tak sobie myślałam. Czas już, bym zaczęła robić coś ważnego.
Przyda się pomoc w aeroponice.
Myślałam raczej o mostku.
- Asystentka kapitana. - Mogłabym pilotować okręt?
Trzeba to uzgodnić z kapitan.
Neelix, nie ruszaj się.
- Co się stało? - To Pani Borg.
- Ona ma imię. - Siedem z Dziewięciu.
Trzeci podzbiór unimatrycy zero-jeden.
Nie patrz! Ona cię zasymiluje.
Siedem to miła osoba i cenny członek załogi.
- Nie chcę być w jej kolektywie. - To ci raczej nie grozi.
Cześć Neelix, cześć Naomi. Neelix, możemy porozmawiać?
Zaraz wracam.
Brakuje nam apteczek.
Potrzeba więcej, jeśli mamy wysłać kolejne zespoły ratownicze.
Mam kilka w ładowni drugiej.
Jak ona się miewa?
Licząc w Skali Niepokoju Naomi od jednego do dziesięciu?
Jeśli jeden to lekka bezsenność, a dziesięć panika, to około pięciu.
Czy to miejsce jest zajęte?
- Wystarczy "tak" lub "nie". - Nie.
- To znaczy, tak. - Wyjaśnij.
Nie możesz tu usiąść, ktoś inny tu siedzi.
Dobrze.
Może odwiedzimy ambulatorium? Doktor mówi, że ma czas na...
Na lekcję botaniki. Co się stało?
- Jestem Borgiem. - Nie jesteś.
Może wpierw pójść do holodeku? Chcę puścić nową historię z Pływakiem.
- Doktor czeka na ciebie. - Nie lubię ambulatorium.
- Dlaczego nie? - Jest pełne okropnych rzeczy.
- Obce organy i hipospreje... - To nieprawda.
A Doktor za dużo mówi.
- Taki już jest. - Może go przeprogramować?
Chyba nie byłby zadowolony.
Chodźmy.
- Ponoć jest tu jakaś planetoida. - Niestety, burza zakłóca odczyty.
W okolicy jest duża skała, ale nie mogę jej znaleźć.
- Fala czołowa przyśpiesza. - Ile do uderzenia?
- Poniżej dwóch minut. - Czyli pół minuty na lądowanie.
- Samantho, nie chcę cię poganiać... - Mam! Klasa M, niklowo-żelazne jądro.
- Płaszcz to benomit. - Benomit? Obyśmy się nie zakopali.
Siedemdziesiąt trzy tysiące kilometrów, namiar zero na cztery.
Weszliśmy w górne warstwy atmosfery.
Same kratery i wulkany. Nie możemy tu lądować.
Burza się zbliża. Osłony na maksimum.
Trzymaj nas z dala od wulkanów, a damy radę.
Krater meteorytowy, pięćset kilometrów średnicy, prawie cztery głębokości.
Może być.
- Wysiadł prawy silnik manewrowy! - Jeśli nie masz dobrych wieści...
- Lecimy za szybko! - Trzymać się!
Flyer wylądował.
Potrzeba jej natychmiastowej pomocy medycznej.
Co się stało?
Udało się nam.
Pierwsze lądowanie Delta Flyera.
- Gdzie...? - Jakieś trzy kilometry pod ziemią.
Przynajmniej kadłub jest w jednym kawałku.
- Chciałabym czuć się tak samo. - Nic ci nie będzie.
Mały wstrząs mózgu, parę złamań. Dam sobie z tym radę.
Jesteś świetnym pielęgniarzem, ale marnym kłamcą.
Masz przebitą nerkę i krwotok wewnętrzny. Potrzebujesz operacji.
- A Voyager? - Znów wezwałem pomocy.
- Brak odpowiedzi. - To przez te skały.
Muszę porozmawiać z Naomi. Dać znać, że żyjemy.
Proszę się oszczędzać. Pan Paris i ja panujemy nad sytuacją.
Niezłe maniery, Tuvok. Sam, dam ci coś na uspokojenie.
A także środki przeciwbólowe.
Można porzucić prom i wyjść pieszo?
Raczej nie. Jesteśmy pogrzebani pod kilkoma kilotonami skały.
A atmosfera w tej jaskini jest pełna fluoru.
Możemy tylko siedzieć wygodnie i podziwiać widoki.
/Dziennik kapitański, uzupełnienie. /Przetrzymaliśmy burzę jonową
/i śladem promu dolecieliśmy /do planetoidy klasy M.
Wykrywam ślady sygnatury impulsowej w atmosferze.
Spróbuj ich namierzyć.
- Co z najmniejszym członkiem załogi? - Tęski za mamą.
Ale chyba nic nie podejrzewa. Mamy iść do holodeku na bajkę.
Może jestem optymistką, ale liczę na szczęśliwe zakończenie.
- Ja również. - Mam!
Ślad prowadzi na północną półkulę. Namiar jeden-dwa-jeden na szesnaście.
- Co znalazłeś? - Pożar plazmy i szczątki kadłuba.
Wyparowali przy zderzeniu, albo są zagrzebani pod ziemią.
A oznaki życia? Może przesłali się przed zderzeniem.
Harry, masz coś?
Nic.
Zbudowaliśmy ten prom tak, by był wytrzymały, więc na pewno przetrwał.
Komandorze, proszę zabrać ekipy ratownicze do tego krateru.
Skoro czujniki zawodzą, to poszukamy tradycyjnym sposobem.
Spójrz na to, co wygląda jak malutki ziemniaczek.
- Mito-chondrium? - Tak!
- Mitochondrium, rdzeń napędu komórki. - Właśnie tak.
Przyszło na kolację, ale nigdy nie wyszło.
- Co masz na myśli? - Cofnij się o kilka miliardów lat.
Do czasów rozwoju pierwszych komórek. Bez mitochondriów.
Radziły sobie, zadowalając się dostępnymi źródłami energii.
Aż pewnego dnia, przybył przodek mitochondrium.
Przebił się przez błonę komórkową i rozgościł!
- Zostali przyjaciółmi? - Poprawny termin to "symbioza".
- Przyjaciele. - Przyjaciele.
Mama mówi, że współpraca jest ważniejsza od współzawodnictwa.
Miała się dzisiaj skontaktować.
Pewnie jest trochę zajęta.
Spójrz teraz na błonę komórkową. Wygląda nieskomplikowanie.
Ale jest bardziej złożona, niż się zdaje.
Możemy się z nią skontaktować?
Neelix, jak miło pana widzieć!
- Jak tam szkoła? - Dobrze.
- Jest czas na szkołę i czas na... - Pływaka!
Nie zapomniałaś o czymś?
- Dziękuję, Doktorze. - Nie ma za co, panno Wildman.
- I nagle pojawił się Drzewiec. - I co wtedy?
Był bardzo miły. "Nie taki diabeł straszny, jak go malują".
- Skąd pomysł na taką grę słów? - Od ciebie.
Miałeś ulubiony holoprogram, kiedy byłeś dzieckiem?
Na Rinaksie nie było holodeków.
Ale to nic, bo tuż za domem był wielki las.
- Naprawdę? - Razem z moimi siostrami,
chodziliśmy codziennie na wyprawy.
- Wymyślaliśmy własne opowiadania. - Wyobraźnia.
Właśnie.
Pokład szósty, sekcja dziewiąta.
Gdzie są teraz twoje siostry?
Są daleko stąd. Od dawna ich nie widziałem.
- Od jak dawna? - Od wielu lat.
Ale nie jesteś tutaj aż tak długo.
Ale przedtem byłem z dala od domu, bo byłem handlarzem.
Szkoda.
Czy twoje siostry kontaktują się z tobą, tak jak mama ze mną?
Nie.
- Pewnie za nimi tęsknisz. - Owszem. I to bardzo.
Jesteśmy.
Komputer, wyświetl tytuły "Przygód Pływaka".
Popatrzmy... "Pływak i drzewny potwór"?
To było wczoraj.
"Drzewiec i bardzo wykrzywiony pień"?
Obiecałam, że zaczekam z nim na mamę. To jej ulubiony.
"Pływak, Drzewiec i Ognisty Potwór".
- Tak, ten. - Brzmi trochę strasznie.
To nic. Nie będę się bała, jeśli będziesz ze mną.
/Pewnego razu, w Wiecznym Lesie, /Pływak i Drzewiec napotkali żywioł,
/którego nigdy wcześniej /nie widzieli.
- Drzewiec! Ty płoniesz! - Mówiłem mu, żeby nie dotykał!
- Ale ten sękacz nigdy nie słucha. - Przestań narzekać i pomóż mu!
- Ja? - Woda gasi ogień.
Zadziałało! A popatrz na to!
- Dobry pomysł, Naomi! - Kim jest ten futrzak?
- Nazywam się Neelix. - Skąd się wziął ogień?
- Przybył z góry. - Z błyskiem.
Piorun. Ale niebo jest czyste
- Nie zanosi się na burzę. - Jaką masz teorię?
Jest tylko jedno wytłumaczenie.
Ognisty Potwór.
- Ognisty Potwór? - A kto to?
To ja! I spalę doszczętnie ten las!
Pływaku!
- Może wybierzemy inny program. - Nie, musimy znaleźć Pływaka!
- Jest tu kto?! - Tutaj...
- Drzewiec! Nic ci nie jest? - Trochę przypiekło mi korę.
A co z Pływakiem?
Czy on nie żyje?
- Neelix? - No, nie wiem.
- To niemożliwe! Pływaku! - Chyba czas iść spać.
- Ale chcę znaleźć Pływaka. - Nie kłóć się z chrzestnym. Chodź.
Zanieś to porucznik Torres. Wiertła fazerowe są w ładowni trzeciej.
Na pewno masz na to czas? Wiem, że jesteś zajęty.
Nie ma sprawy. Chętnie pomogę.
Może trochę bardziej niebieski.
Głowa jest chyba trochę nieproporcjonalna.
Nie chcemy dokładnej repliki. Licencja artystyczna.
Przepraszam.
Nie powinienem wpadać do twojej kuchni i uczyć cię gotować.
Pływak. Tego imienia nie słyszałem od dawna.
Jako dzieciak, szalałem za tymi holobajkami.
Widziałeś tę, w której Pływak sądzi, że Drzewiec jest kauczukowcem?
Jeszcze nie.
Ciągle podstawia mu nogę, aby zobaczyć czy się odbija.
- Byli naprawdę zabawni. - Szczerze, ten ostatni scenariusz...
Był dość przerażający. Zero zabawy.
- Dzieci lubią się bać. - Nie Naomi.
Komputer, prześlij parametry projektu do replikatora.
- Co u niej? - W porządku. Odrabia lekcje.
- Coś jest nie tak? - Wszystko jest nie tak!
Burze jonowe, awaryjne lądowania, ataki obcych!
Statek kosmiczny to nie jest miejsce dla dziecka!
No nie wiem. Myślę, że Naomi ma szczęście, dorastając tutaj.
- Szczęście? - Zastanów się.
Wszystko, czego doświadczyła, narodziny gwiazd, supernowe,
formy życia, których nikt z Kwadrantu Alfa nigdy nie widział.
Gdy byłem dzieckiem, dałbym wszystko za coś takiego.
Zaczynamy.
Cześć Neelix! Tęskniłeś za mną?
Zapomniałem już, jaki on jest brzydki.
Dziękuję, chorąży.
Zgadnij, kogo znalazłem w replikatorze.
Dzięki.
Ale to nie jest prawdziwy Pływak.
Pływak też nie jest prawdziwym Pływakiem. To postać z holodeku.
- Co robisz? - Czytam o parowaniu wody.
Po co?
Woda nie znika po podgrzaniu, tylko zmienia się w niewidzialny gaz.
Więc jeśli schłodzimy las, Pływak może się skroplić.
Sprytne.
- Tęsknię za mamą. - Wiem o tym.
Kiedy wraca?
- Wkrótce. - Dlaczego się nie odezwała?
Musi być zajęta katalogowaniem zebranych próbek geologicznych.
Czy ktokolwiek z nią rozmawiał?
Od jakichś dwóch dni nie, ale...
Przepis Gwiezdnej Floty 476-9;
zespół zwiadowczy musi zameldować się przynajmniej raz na dobę.
- Będziesz świetną asystentką kapitana. - Stało im się coś złego.
Na pewno wszystko jest dobrze. Chodź już do łóżka.
- Obudź mnie, gdy mama się zgłosi. - Obiecuję.
- Nawet o drugiej w nocy? - Nawet wtedy.
Słodkich snów.
Komputer, wejdź do osobistego archiwum Neelixa.
Plik 239.
Witaj, Alixia.
Przepraszam, że nie myślałem o tobie od wielu tygodni,
ale byliśmy tu bardzo zajęci.
Tęsknię za tobą.
Moja chrześniaczka, Naomi, ma kłopoty.
Oboje mamy kłopoty.
Być może straci matkę.
Ty zawsze wiedziałaś, co trzeba zrobić, co trzeba powiedzieć...
Szkoda, że nie możesz być tutaj i mnie wspomóc.
Szybko!
Jesteśmy atakowani!
Wstawaj!
To kaskada metreonów! Uciekajcie!
Komputer, włącz politermiczny obraz wysokiej rozdzielczości.
- Potrzebuje pan pomocy? - Nie, tylko przechodziłem.
Pomyślałem, że wpadnę i zobaczę jak leci. A jak leci?
Sporządzam mapy jaskiń wokół miejsca upadku.
- Daleko się rozciągają? - Około trzydzieści siedem kilometrów.
- A poszukiwania? Coś nowego? - Każdy skan ujawnia coś nowego.
Ale na razie nic istotnego.
Siedem...
Twoja rodzina, ludzka rodzina... Myślisz o nich czasami?
Rzadko. Miałam sześć lat, gdy zostałam zasymilowana.
Niewiele więcej, niż Naomi ma teraz.
- Tęsknisz za rodzicami? - Prawie ich nie pamiętam.
Może i lepiej.
/- Zespół alfa do Siedem! - Słucham, komandorze?
/Potrzebujemy tych danych.
Dołączę do was w punkcie przesłania.
Przystosowałam się. Mała Naomi również się przystosuje.
Mądrość Borga...
Proszę o raport o zespole beta. Nie meldują się od godziny.
Czy ktoś chce kawy? Kapitanie?
Dzięki, mam dosyć. Kolejna kawa, i przejdę w nadświetlną.
- Jakieś wieści? - Niestety nie.
- Żadnych szczątków, oznak życia? - Mamy tam trzy zespoły.
- Jak dotąd nic. - Brak szczęśliwego zakończenia.
Przewrócimy tę planetoidę do góry nogami, jeśli trzeba.
Ale musimy być przygotowani na najgorsze.
- Może czas powiedzieć Naomi. - Nie, jeszcze nie.
Jest bystra. Na pewno już wie, że coś się stało.
Zadaje trudne pytania; czemu mama nie melduje się? Może ma kłopoty?
Planuję na jutro pracowity dzień. Nie będzie czasu na zmartwienia.
Miałeś ją czymś zająć, a nie okłamywać.
Chcę, żebyś z samego rana wyjaśnił jej sytuację.
- To nie jest dobry pomysł. - Dlaczego nie?
- Jak mówiłem, jest wrażliwa. - Tym bardziej trzeba jej powiedzieć.
Z całym szacunkiem, kapitanie... Jestem jej ojcem chrzestnym!
Wiem, co dla niej najlepsze!
Wiem, że zależy ci na Naomi i chcesz ją chronić.
Ale musisz powiedzieć jej prawdę.
"Dzień dobry, Naomi! Może soku papalla do płatków?
A, przy okazji, twoja mama jest pogrzebana pod kilotonami skał".
Gdy będziemy wiedzieć na pewno, gdy znajdziemy jej matkę...
Żywą lub martwą...
- Wtedy jej powiem. Nie wcześniej. - Jeśli nie ty, to ja to zrobię.
Nie ma pani prawa! Nie rozumie pani, o co chodzi!
W jej wieku, była pani na Ziemi, razem z dwojgiem zdrowych rodziców!
Nie musiała pani martwić się, że zostanie sama!
A proszę mi wierzyć, nie spodobałoby się to pani.
Rozumiem już. Utożsamiasz się z sytuacją Naomi.
Kiedy zginęła moja rodzina, straciłem wszystko.
Wciąż miewam koszmary. Nie było mi łatwo.
- Nie chcę, by przeżyła to samo. - Rozumiem. I masz rację.
Ale ta sytuacja jest inna.
Dlaczego?
Naomi ma ciebie.
Trzeba jej powiedzieć.
Ale wiem, że dzięki tobie będzie jej łatwiej.
- Z samego rana. - Zostało jeszcze kilka godzin.
Chodź na mostek. Pomożesz nam.
- Gotów, Tuvok? - Gotów.
Trzymaj kciuki.
- Przekaźniki magnetyczne przepalone. - Musimy jakoś spolaryzować kadłub.
Inaczej, ich sensory nie zdołają nas wykryć.
- Nie wydostaniemy się stąd. - Proszę nie tracić nadziei.
Ratunek jest mało prawdopodobny, ale statystycznie możliwy.
- Pocieszające. - Kto się zajmie Naomi?
- Proszę się tym nie martwić. - Jak może pan tak mówić?
Moje najmłodsze dziecko nie ma ojca od czterech lat.
Ale wiem, że poradzi sobie. Że wpoiłem jej moje wartości.
I mam zaufanie do tych, którzy się nią zajmują.
Była pani przykładną matką. Teraz opiekują się nią zaufane osoby.
Przeżyje i będzie się rozwijać, bez względu na nasz los.
Dziękuję, Tuvok.
Mamo!
Neelix?
- Komputer, zlokalizuj Neelixa. /- Neelix znajduje się na mostku.
Dzięki.
Jeszcze trzy wiertła fazerowe, wzmacniacze wzorców i apteczki.
Trzeba przekalibrować trikodery.
- Prześlij nas do zespołu alfa. - Ustawiam współrzędne.
Uruchomić.
Pokład pierwszy - mostek.
Chakotay do Voyagera! Chyba mamy kawałek prawej gondoli.
- Jakieś ślady samego promu? /- Jeszcze nie.
/Jaskinia przed nami zapadła się, ale /za rumowiskiem wykrywam kadłub.
- To Delta Flyer? /- Muszę przyjrzeć się z bliska.
Wykonać. Zespoły alfa i beta mają szukać rozbitków.
Ambulatorium ma się przygotować na przyjęcie ciężko rannych.
- Komputer, zlokalizuj Naomi Wildman. /- Naomi Wildman jest w swojej kajucie.
Sprytne.
Komputer, włącz program "Pływak, Drzewiec i Ognisty Potwór".
/Program uruchomiony.
Komandorze, wykrywam stop duranium. Sądzę, że to prom.
Jakieś osiemdziesiąt metrów metrów pod tym gruzem.
- Oznaki życia? - Żadnych.
Bez nich, nie można namierzyć i przesłać załogi.
Może prześlemy cały prom do hangaru?
Przez pięćdziesiąt kiloton benomitu?
- Chakotay do Voyagera! /- Tu Janeway.
Chyba znaleźliśmy prom, ale trzeba go wykopać.
/- Dajcie tu wszystkie zespoły. - Przyjęłam.
Wiertła fazerowe tu i tutaj.
B'Elanno, spójrz na to z dobrej strony.
Koniec z walającą się po okolicy starą pizzą.
Nie będziesz już musiała oglądać "Kapitana Protona".
/Uwaga! Podtrzymanie życia /osiągnęło poziom krytyczny.
Nie przejmuj się komputerem. Zazdrości, że poświęcam ci ostatnie chwile.
Żegnaj.
- Twoja kolej, Sam. - Jeszcze nie wiem, co powiedzieć.
Tuvok, może teraz pan?
Wolę pożegnać się pisemnie.
Komputer, rozpocznij zapis. Wiadomość dla Naomi Wildman.
/Potwierdzam.
Cześć, skarbie.
Wiem, że jest ci teraz smutno, ale posłuchaj mnie uważnie.
Po pierwsze, kocham cię.
Po drugie, musisz wiedzieć, że jestem z ciebie dumna.
Z tego, że jesteś mądra, dowcipna i życzliwa.
Wiem, że gdy dorośniesz, osiągniesz bardzo wiele.
Na koniec... Wiem, że to trudne, ale postaraj się nie bać.
/Uwaga! wyczerpanie tlenu /za dziesięć minut.
Słuchaj się Neelixa. Teraz on się tobą zajmie.
Żegnaj, kochanie.
- Idź sobie! - Gdzie ona jest?
- Nie chce z tobą rozmawiać. - Kłamałeś.
- Myślałem, że wyparowałeś. - Naomi mnie skropliła.
- Teraz odejdź! - Komputer, usuń postaci!
/Niewykonalne. Sterowanie holodekiem /zostało zaszyfrowane.
- Usunąć nas? - Ciekawe, czy kłamca umie pływać?
Możemy go powiesić na jednej z moich gałęzi.
Naomi...
- Proszę, porozmawiajmy. - Dobrze.
- Bądź miły! - Żadnych kłamstw!
Cześć.
- Czy mama nie żyje? - Nie wiemy.
- Co się stało? - Chcieli uniknąć burzy jonowej.
- Musieli lądować na planecie. - Widziałam krater. Coś się paliło.
Płonąca plazma i szczątki.
Ale nie kadłuba.
Póki nie upewnimy się, co zaszło, nie zrezygnujemy z ratowania ich.
Naprawdę sądzisz, że mogą ją odnaleźć?
Tak!
Skąd mam wiedzieć, że tym razem mówisz prawdę?
Nigdy ci tego nie mówiłem, ale kiedy byłem dużo młodszy,
straciłem mamę podczas strasznej wojny.
Ojca i siostry również.
To była najgorsza rzecz jaka mi się w życiu przytrafiła.
Ciągle się zastanawiałem, jak zginęli.
Czy się o mnie martwili, a może przeżyli?
Myślałem, że jeśli nie pozwolę ci zastanawiać się,
to nie będziesz musiała czuć się tak, jak ja.
Udawałeś, że jest dobrze, że nic złego się nie stało.
Udajesz czasem, że nic złego nie stało się twoim bliskim?
- Czasami. - Czy to pomaga?
Niezbyt.
Nie śmuć się, Neelix.
/Wszyscy na stanowiska. Zbliża się /burza jonowa ósmego stopnia.
- Burza jonowa? Co to? - Ognisty Potwór znowu atakuje?
- Lepiej wróćmy do kwatery. - Naomi, nie zostawiaj nas.
Wrócę, obiecuję.
- Voyager do Chakotaya. /- Słucham.
Zbliża się kolejna burza jonowa.
Kiedy uderzy w planetę, cała jaskinia zdestabilizuje się.
Kilka metrów i będziemy dość blisko, aby przesłać prom.
- Ile do uderzenie burzy? /- Sześć minut.
Wykorzystajcie je dobrze, tylko tyle wam zostało.
Burza nadchodzi. Osłony opadły do osiemdziesięciu sześciu procent.
Utrzymuj namiar na ekipę. Poczekamy do ostatniej chwili.
Sternik, ustawić kurs ucieczki. Gotowość do przejścia na warp dwa.
/Uwaga! Wyczerpanie tlenu /za dwie minuty.
Nie sądziłem, że tak skończę.
Uduszę się pod kilotonami skał, na bezimiennej planetoidzie.
Wyobrażał pan sobie bardziej heroiczną śmierć?
- W ogóle jej sobie nie wyobrażałem. - Akceptacja nieuchronnego uspokaja.
Jeśli to wolkańskie powiedzenie, to wolę "żyj długo i pomyślnie".
Jesteśmy tutaj!
/- Chakotay do Voyagera! - Tak, komandorze?
/Wzmacniacze wzorca ustawione, /jesteśmy gotowi do przesłania promu.
Namierzam.
Są w hangarze!
Ster, naprzód.
Dziękuję.
/Dziennik kapitański, uzupełnienie. /Chorąży Wildman już wyzdrowiała.
/A Delta Flyer, choć podniszczony, /da się uratować.
/- Jak się pan miewa, panie Drzewiec? /- Trochę zesztywniałem, a ty?
Czuję się nieco wymoczony.
Najwyższy czas! Herbata stygnie!
- Samantho, to naprawdę ty? - Dawno się nie widzieliśmy!
- Jesteś już dorosła! - Jestem teraz chorążym.
- Tęskniłem za tobą. - A ja za tobą.
Poznaliście się na nowo, więc pewnie chcecie nowej przygody!
Skoro już o tym mowa, to jest tu zamek, który chciałem zbadać.
- Zamek? - Mieszka tam wielki chrząszcz.
- Chodź, Neelix! - Idźcie przodem.
Na razie!
- Jest szczęśliwe zakończenie. - Kapitanie!
Sprawdzam, co z moją przyszłą asystentką.
Wyruszyła właśnie pokonać wielkiego chrząszcza.
- Brzmi groźnie. - Poradzi sobie.
To odważna dziewczynka.
Opowiadałam ci już, jak zatopiłam cały ten las?
Miałam sześć lat. Pływak zapowiadał suszę,
więc wymyśliłam oczywiste wyjście: przekierować rzekę.
Kiedy skończyliśmy, cały las był bagnem.
/- Wtedy narodził się Kłujek /- Kłujek?
/Największy komar...
Tłumaczenie: Piotr Pajerski i Marek Żyliński
Opracowanie napisów: Piotr Pajerski
Zapraszamy na stronę: http://napisy.gwflota.com
Dopasowanie do wersji DVDRip: czapka
Korekta techniczna: tom2407