/Proszę odwrócić się o 90 stopni w lewo.
/Proszę odwrócić się o 90 stopni w prawo.
/Proszę się obrócić.
- Proszę się nie ruszać - Czy to będzie bolało?
Oczywiście, że nie.
Kilka fotonów jeszcze nigdy nie zrobiło nikomu krzywdy.
Czy nie robiliśmy tego rok temu?
To dlatego, że rok temu nie zdawałem sobie sprawy
jak pomocnym narzędziem może być moja holokamera
w naukach medycznych.
Czy coś ze mną nie w porządku?
Jesteś zdrowa jak ryba.
To jest tylko potrzebne, żebyś dalej była tak zdrowa.
- Czy moja mama też musi to przechodzić? - Twoja mama i wszyscy inni na pokładzie.
Uczyniłem to częścią corocznych badań. To jest bardzo pomocne.
Przesuwając spektrum rezonansowe wzdłuż pasma podprzestrzennego
mogę zrobić zdjęcia pacjentów aż do poziomu subatomowego.
Poziomu subatomowego? Przecież mówiłeś, że to nie będzie bolało.
Tak powiedziałem. I nie będzie.
O tak. Widzisz? To nic trudnego.
Proszę się nie ruszać.
- Czy ty się ze mnie nabijasz? - Nie.
Przeniesienie obrazów do bazy danych zajmie tylko chwilę,
jeżeli chciałby pan zostać i zobaczyć, jak wygląda w środku.
Czemu nie?
Zaczynamy.
Przystojniak.
Na podstawie czaszki jest jakaś zabliźniona tkanka.
Komputer, wyizoluj splot potyliczny, powiększenie 500.
Tutaj, blizna na oponie twardej.
- Od czego? - Od operacji.
Komputer, wyizoluj opony mózgowe, powiększenie 100
Kolejne blizny. Bez wątpienia ktoś przeprowadził operację.
I tym kimś
byłem ja.
Te nacięcia mikroliniowe to sugerują. Sam stworzyłem tą procedurę.
Nie rozumiem. Nie pamiętam, żebym miał operację.
Też tego nie rozumiem.
Bo nie pamiętam, żebym ją przeprowadzał.
STAR TREK VOYAGER S5 E11 - Latent Image
ZATAJONE WSPOMNIENIA
- Kto tam? - Doktor.
- Proszę wejść. - Zakończyłem coroczne badania załogi,
ale jak zwykle kapitan się nie pokazała.
- Miejmy to z głowy. - Szczególne dolegliwości?
- Brak. Co z załogą? - W większości zdrowa.
Znalazłem rozwijający się obcy retrowirus pałętający się pomiędzy personelem
pokładu 10 i 11, ale udało mi się go złapać.
Były też małe kłopoty z infrastrukturą czaszkową Siedem z Dziewięciu.
Podwoję częstość jej badań.
Psychometabolizm w normie. Działanie endokryn - działają.
Co za ulga.
Proszę jak najszybciej zgłosić się do ambulatorium.
Przestawiłem mój holoaparat na skanowanie wgłąb ciała.
Jest pani jedynym członkiem załogi, który jeszcze dla mnie nie pozował.
- Może za tydzień. - To naprawdę wspaniały instrument.
Natrafiłem dzięki niemu na coś na kształt zagadki.
Najwidoczniej przeprowadziłem kompleksową operację chirurgiczną na Harrym Kimie.
Według pozostałości izotopowych wokół blizn było to 18 miesięcy temu.
- Nie pamiętam tego. - Ani ja, ani pacjent.
Sprawdziłem zapisy z tego okresu. Nie ma tam żadnej wzmianki o operacji.
Czy twoja holokamera mogła źle zinterpretować skany?
Możliwe. W tej chwili komputer ponownie analizuje dane.
Chciałbym także przeprowadzić kompletną diagnozę mojego programu
i zajrzeć do moich własnych plików pamięci.
B'Elanna i Harry są zajęci naprawą przekaźników plazmy,
upewnijmy się, że później zajdą do ciebie. Dziękuję Doktorze.
- Witaj Siedem. - Doktorze.
- Przyszedłem prosić cię o przysługę. - Innym razem.
- Słucham? - Przekalibrowuję talerz deflektora.
Proszę wrócić jutro. Do tego czasu powinnam skończyć.
Wygląda na to, że jestem tu zbędny.
Kapitan zachowuje się, jakby miała na mnie alergię,
a teraz nawet moja cenna uczennica nie chce mi poświęcić chwili.
- Podaj potrzebę. - Pojawiła się pewna tajemnica.
Dowody wskazują na to, że przeprowadziłem operację półtora roku temu,
zanim przybyłaś na pokład. Kłopot w tym, że tego nie pamiętam.
Chciałem, abyś pomogła mi uruchomić autodiagnostykę.
- Pomogę ci. Za godzinę. - W porządku.
Komputer, zlokalizuj awaryjny hologram medyczny.
/AHM jest nieaktywny.
Uruchom go.
Proszę określić rodzaj medycznej potrzeby.
Jestem, aby panu pomóc, tak jak obiecałam.
Uruchamiam wstępną diagnostykę. Pańskie podejrzenia były słuszne.
Nigdy nie prosiłem cię o dokonanie diagnozy. Podejrzenia? O czym ty mówisz?
Nie pamięta pan rozmowy ze mną w laboratorium godzinę temu?
Nie. Ostatnie co pamiętam, to kończenie corocznych badań.
Wspomniałeś o operacji na chorążym Kimie przeprowadzonej 18 miesięcy temu.
Komputer, zlokalizuj holozdjęcie chorążego Kima zrobione dzisiaj rano.
Wszelkie operacje będą widoczne...
/Niemożliwe. /Ten plik został usunięty.
Siedem, spójrz na mój program.
Skasowany bufor pamięci krótkoterminowej.
Nasza rozmowa w astrometrii nie została zapisana. Dlatego jej nie pamiętam.
Żeby nie popadać w paranoję, powiedziałbym, że ktoś nie chce,
abym się dowiedział co stało się 18 miesięcy temu.
- Mój album zdjęciowy. - Doktorze?
Byłem wtedy zapalonym fotografem. Nie było dnia, żebym nic nie sfotografował dla potomności.
- Obejrzyjmy zdjęcia z tego okresu. - Spotkajmy się w holodeku 2.
Komputer, wyświetl wszystkie holozdjęcia zrobione daty gwiezdnej 50979.
/- Te holozdjęcia zostały usunięte. - Usunięte? Przez kogo?
/Niewiadomo.
W holobuforze pozostały jeszcze fotony.
Może odzyskam częściowo zrekonstruuje obrazy.
Proszę spróbować.
Przywróciłam pięć. Są zdegradowane, ale nietknięte.
Zobaczmy je. Mesa.
- Pamiętasz to? - Nie.
Kto to? Ta chorąży. To chyba jej urodziny.
Nigdy wcześniej jej nie widziałam.
Chorąży Kim.
Nie byłem na misji wahadłowcowej z Harrym Kimem. A na pewno nie z nią.
I znowu.
- Wyizolowałam pliki pamięci od daty 50979. - Były usunięte?
- Nie. - To dlaczego ich nie pamiętam?
Programowi zakazano dostępu do tych wspomnień. Próbuje je przywrócić.
Zdrowie! Zdrowie!
Proszę o uśmiech.
- Co się stało? - Byłem w mesie.
Trudno umiejscowić pliki. Wspomnienia będą achroniczne.
- Co to było? - Nasze czujniki nie działają.
Pomyśl sobie życzenie.
- Zniknęły. - Chwila.
Pomyśl sobie życzenie.
Dostaniesz za to.
Chorąży. Nie widziałem pani od miesięcy.
Wady bycia zdrowym.
Collin, 25 mikrolitrów.
To nic nie daje. Ogromne uszkodzenia synaptyczne.
To nie ma sensu.
- To ostatnia. - Uśmiechnijcie się.
Wezwij kapitan.
Nie poznaję tego gatunku. Siedem?
- Są nieznani dla Borg. - Być może te wspomnienia wszczepiono.
Nie. Są prawdziwe.
Bufor obrazowy miałby ślady modyfikacji. Mam inną teorię.
Wierzę, że ten gatunek zaatakował Voyagera, ale nasze wspomnienia zostały usunięte.
To nieznana załogantka o której wam mówiłem. Chorąży Jetal.
Pytanie: kim była? Obcym udającym chorążego Gwiezdnej Floty?
Oczywiście trudno jest wywnioskować z fotografii, ale jedno jest pewne.
- Grozi nam niebezpieczeństwo. - Z jakiego powodu?
Kilka godzin temu, kiedy zaczynałem to śledztwo, ktoś wyłączył mój program
i usunął wszystkie moje wspomnienia z ostatnich 24 godzin.
Na pokładzie może być intruz.
- Niech ochrona przeczesze każdy pokład. - Zrozumiałem.
Udaj się do laboratorium astrometrycznego i przekalibruj czujniki.
Zobacz, czy możesz wykryć jakiekolwiek zamaskowane okręty w pobliżu.
Przejrzę zapisy medyczne reszty załogi.
Chorąży Kim może nie być jedynym, który został rannym podczas ataku.
Nie. Chcę, aby na razie wyłączył się pan.
Wniesiemy pole ochronne wokół głównego komputera
i zaszyfrujemy wszelkie ścieżki powiązane z pańskim programem.
Jeżeli znowu ktoś będzie chciał przy panu pomajstrować, chce być przygotowana.
- Kapitanie. - To dla pańskiego bezpieczeństwa.
- Dziękuję za zauważenie tego. - Będę informowany?
Oczywiście. Rozejść się.
Komputer.
Przenieś mój program z mobilnego emitera do systemów ambulatorium.
/Transfer zakończony.
Komputer.
Zduplikuj wszystkie moje pliki pamięci zapisane w ciągu ostatnich 48 godzin.
Duplikacja zakończona.
Wyłączam się. Jeżeli mój program zostanie zmieniony
bez mojej autoryzacji, reaktywuj mnie i przywróc zachowane pliki pamięci.
Komunikuj się z holoaparatem. Jeżeli ktoś wkroczy do tego pomieszczenia
rozkaż robienie zdjęć w odstępach 5 sekundowych.
/Zrozumiano.
Komputer. Wyłącz AHM.
PLIKI USUNIĘTE
Proszę określić rodzaj medycznej potrzeby.
Kto tam?
/Przywracam pliki pamięci.
/Przywracanie zakończone.
- Uwierz mi. Byłam tam. - Tak jak ja.
- Komandor Chakotay ma rację. - A skąd ty to wiesz?
W młodości studiowałem wiele form sztuk walki
w tym ziemskie sumo. Od tego czasu uprawiam ten sport.
To był 77 puchar imperatora. Takashi wypchnął Kar-Peka z okręgu w mniej niż trzy sekundy.
- Siedziałam w piątym rzędzie. - W takim razie zamawiałaś wcześniej sake,
ponieważ kolano Takashiego dotknęło piasku i wygrał Kar-Pek.
- Dokładnie. - Jeżeli to kolejna wizyta domowa, to musi poczekać.
- Jak pan widzi muszę poradzić sobie z buntem. - Bunt?
To chyba lepsze od konspiracji.
- Doktorze? - Powiedz jej kapitanie.
Opisz, jak grzebałaś w moim programie. Od początku byłaś to ty.
Być może powinien pójść pan ze mną do ambulatorium, Doktorze
I ty Tuvok? Wy wszyscy konspirujecie przeciwko mnie. Czemu?
W moim pokoju odpraw.
Manipulowała pani moim programem, proszę nie zaprzeczać.
Nie zamierzam.
- Obcy statek, intruz... czy atak naprawdę nastąpił? - Tak.
- Został pan uszkodzony podczas tego incydentu. - Uszkodzony?
Powstał konflikt w pana programie, którego nie mogliśmy rozwiązać.
Jaki konflikt?
Musiałam zablokować panu dostęp do wspomnień z tego okresu.
- Jakiego rodzaju konflikt? - Jeżeli panu powiem mogłabym ponownie go wywołać.
Wystąpił konflikt w moim programie?
- Tak - To za mało.
- Musi ci wystarczyć. - Kapitanie!
Podjęłam decyzję dla pańskiej korzyści i dla dobra całej załogi.
Nie będę jej dyskutowała.
Co by pani powiedziała, gdybym zmienił coś w pani bez pozwolenia?
- Lub bez pani wiedzy? - Gdyby to ocaliło moje życie, zgodziłabym się.
Nie wierzę. Czuje się pani teraz tak naruszona jak ja.
To, czy mi pan wierzy, nie ma znaczenia. Półtora roku temu jedynym wyjściem
było przepisać pański program. Muszę wykonać tą samą procedurę teraz.
- To nie sprawiedliwe. - Nie działa pan prawidłowo.
I należy pana naprawić.
Proszę wrócić do ambulatorium i oczekiwać na moje rozkazy.
- Doktorze. - Co się dzieje?
- Co robisz? - Porucznik Torres wymaga
najświeższych kopii plików pamięci, w tym kopii zapasowych.
- Zamierzacie przepisać mój program. - Kapitan myśli, że tak będzie najlepiej.
Przykro mi. B'Elanna i Siedem przygotowują procedurę.
W międzyczasie powiadomisz pana Parisa o przeprowadzanych eksperymentach.
- Wszelkich testach. - Zaopiekuję się nimi.
W porządku. Przeprowadza pan jakieś analizy komórkowe?
- Tak. - Zobaczmy to.
- Co stało się 18 miesięcy temu? - Doktorze.
Czemu kapitan mi nie powie?
- Ma swoje powody. - I zgadza się pan z nimi?
Byłem tam... i tak zgadzam się z nią.
Proszę.
Masz jakieś problemy z regeneracją?
Moja alkowa funkcjonuje poprawnie. Mam problem z istotą indywidualności.
Są pory i miejsca na takie dyskusje.
Druga nad ranem w mojej kwaterze raczej do tego nie pasuje.
Ale powiem ci coś. Spotkajmy się jutro w mesie.
Jutro będzie za późno. Do tego czasu przepiszemy program Doktora.
- I sprzeciwienie się jest słuszne dla jednostki? - Dokładnie.
Jeżeli przyszłaś przemówić mi do sumienia, to jesteś za późno.
Przemyślałam to 18 miesięcy temu i dzisiaj rano.
- Doszłam do tego samego wniosku. - Pani wniosek jest błędny.
Kawa. Czarna.
Likier?
Wiele razy kazałam temu replikatorowi nie zmieniać mojej kawy.
Wygląda jakby mnie nie słuchał. Prawie jakby miał własny rozum.
Ale nie ma. Replikator działa dzięki serii elektronicznych ścieżek,
które pozwalają mu odbierać polecenia i dokonywać odpowiednich reakcji.
I w ten sposób powstaje kawa, talerz zupy, przewód plazmy,
wszystko, co każemy mu zrobić.
Trudno jest to zrozumieć, ale Doktor jest bardziej jak ten replikator, niż jak my.
- Nie zgodziłby się. - Zapewne.
Ale nie mogę pozwolić, by to zmieniło moją decyzję.
Mimo tego całego sprzętu, jego program prawie uległ samozniszczeniu.
- Nie chce ponownie podjąć tego ryzyka. - To nie pani podejmuje ryzyko.
Jeżeli jeden z załogantów chciałby przystawić sobie fazer do głowy
- powinnam pozwolić mu na to? - Zależy od sytuacji.
To zawsze zależy od sytuacji, Siedem.
Ale pofilozofować możemy innym razem.
Kiedy odłączyła mnie pani od Kolektywu byłam nieznanym zagrożeniem dla pani załogi,
ale zatrzymała mnie pani na pokładzie. Pozwoliła mi pani ewoluować w indywiduum.
Jesteś ludzką istotą, a on jest hologramem.
Któremu także pozwoliła pani ewoluować. Przerosnąć oryginalny program.
A teraz chce pani go porzucić.
Sprzeciw odnotowany. Dobranoc.
To niepokojące.
Powiedziała pani, że jestem ludzką istotą, chociaż jestem także Borgiem.
Po części taką jak pani replikator.
Taką jak doktor.
Pewnego dnia może mnie pani także porzucić.
Zawsze brałam z pani przykład. Przewodnika po ludzkości.
Być może się myliłam.
Dobranoc.
Myślę, że 18 miesięcy temu podjęłam niewłaściwą decyzję.
Prawde mówiąc zdecydował wtedy mój pogląd na to, kim pan jest.
Nie brałam pod uwagę, że zasługujesz na to, aby wiedzieć co dokładnie się stało.
Czy chcesz tego?
Jestem gotowy.
- Stoisz mi na stopie. - Nieprawda.
- Idzie. - Ja był po prostu powiedział,
- żeby zamknąć turbowinde... - Neelix, zasilanie wysiadło.
- Jetal do Torres. - Słucham chorąży.
Chociaż powinnam powiedzieć... niespodzianka!
Zabiję cię za to.
Chciałbym, żebyś poleciał na kilka zwiadów wahadłowcem,
- jeżeli dasz się na to namówić. - Kolejna misja wypadowa?
- Dziękuję, pochlebia mi to. - Zdaje mi się, że jubilatka i ja będziemy
- mieli tą przyjemność. - Startujecie o 19.00, hangar 1.
- Witaj doktorze. - Chorąży Jetal... nie widzieliśmy się od miesięcy.
To cena, jaką płacę za bycie zdrową.
Jesteś zajęta na pokładzie 11?
Zbyt zajęta. Pracujemy nad jednym wahadłowcem, aby był bardziej manewrowalny,
bardziej... fajny.
Rozumiem, że pracuje pani z panem Parisem. Moje kondolencje.
Myślałem, że to jakieś zniekształcenie podprzestrzeni, ale już go tam nie ma.
Na sensorach dalekiego zasięgu nic oprócz kilku wskazań wysokopoziomowych.
- Ukryta kamera? - Proszę starać się zachowywać naturalnie.
Przynajmniej to mój lepszy profil.
Zróbmy zdjęcie grupowe.
- To jest ostatnie. - Uśmiechnijcie się.
- Doktorze, pilotuję wahadłowiec. - No tak.
- Co to bylo? - Nasze czujniki nie działają.
- Energia została wyssana. - Osłony i bronie nie dzialaja.
Jak to?
Doktor do Voyagera, S.O.S. Zostaliśmy zaatakowani.
- Mam rannych, S.O.S. /- Zrozumiałem Doktorze.
/- Ustaw autopilota na Voyagera. - Komandorze, czy pan mnie słyszy?
/- Doktorze, prosze odpowiedzieć. - Halo? Komputer, uruchom autonawigację,
wyznacz kurs na Voyagera, pełna impulsowa.
- Doktorze. - Spokojnie.
Ta broń spowodowała poważne obrażenia.
- Co z nią? - Jest nieprzytomna.
- Voyager... - Straciliśmy kontakt.
Odesłałem tego obcego na jego statek. Powinni być wdzięczni.
Powien był pan przetransportować go w przestrzeń kosmiczną.
Zabijanie nie leży w moich interesach, chorąży.
Wstrząs synaptyczny. Ale przecież nie ma uszkodzenia nerwów.
Panie Kim! Nie rozumiem.
O nie.
Doktorze, przygotuj się na transport.
Przenieście nas bezpośrednio do ambulatorium.
Przygotujcie tych ludzi do operacji.
- Co się stało? - Zostaliśmy ostrzelani.
Z ich układami nerwowymi jest coś nie w porządku.
Musimy ustabilizować ich synapsy.
- Daj mi składnik Collin. - Który?
Nieważne. Upewnij się tylko, że jest czysty.
Ich rzdzenie kręgowe są w złym stanie.
Wygląda na to, że za chwilę przestaną funkcjonować.
Collin. 25 mikrolitrów.
To nie pomaga. Masywne zatrzymania funkcji synaptycznych.
To nie ma sensu.
Paris do maszynowni. Przenieść całą dostępną moc do ambulatorium.
Zrozumiałam.
Jakiś rodzaj energii plazmowej jest pomiędzy błonami nerwowymi.
Ta broń. Ma za zadanie powodować to.
Aby pozostawić ładunek w ciałach ofiar?
Impuls energetyczny, który pozostaje w błonach nerwowych
przedostający się z rdzenia kręgowego do mózgu.
W ciągu kilku minut zginą, jeżeli nie znajdziemy na to sposobu.
- Muszę ochronić funkcje ich mózgów. - Kora nerwowa przestaje funkcjonować.
Przetoczenie kręgowe. Wyizoluję rdzeń kręgowy od mózgu.
Dopóki nie naprawię uszkodzeń. Ale nie zdąże pomóc im obu.
Wytłumacz mi to. Zrobimy to razem. To zbyt skomplikowane.
W takim razie wybierz zanim stracimy ich oboje.
Skalpel podskórny.
Generator pola biometrycznego.
Oznaki życiowe stabilizują się.
- To działa. - Regenerator komórkowy.
Błony nerwowe naprawiają się. Dobrze.
Atak. Jak się zakończył?
Czy było więcej ofiar?
Przez kilka minut trwała wymiana ognia. A następnie obcy wycofali się.
Była tylko jedna ofiara. Chorąży Jetal.
Nie chcę wydawać się bezdusznym, ale jestem zaprogramowanym
do godzenia się ze stratą pacjenta z profesjonalnym do tego podejściem.
Zgromadziliśmy się tutaj, aby uczcić pamięć szanownej zmarłej.
Chorąży Annie Jetal. Jej inteligencja i urok
sprawiły, że nasza podróż do domu nie wydawała się tak długą.
Chociaż teraz będzie kontynuowała swoją podróż sama,
zostanie w naszych sercach i wspomnieniach.
Zapasy syntetycznych antygenów się kończą
i niestety, ale wiele z leczniczych roślin, które zgromadziłeś w ciągu ostatnich miesięcy
- także zostało zniszczonych. - Mam stary zapas, który możemy użyć.
- Ukrywany przede mną? - Nie.
- Trzymałem go na wszelki wypadek. - Dobry pomysł.
Co do antygenów, to muszę zacząć replikować je porcjami.
- Które najpierw? - Decyzje, decyzje...
Jak pan podejmuje decyzje, panie Neelix? Ogólnie.
Chyba rozważam alternatywy i próbuję wybrać, która jest najlepsza.
Która jest najlepsza? A jak określisz to?
- Nigdy o tym nie myślałem. - A powinienen pan.
- Niech pan postawi się na moim miejscu. - Chyba sytuacja jest trochę inna.
Dla mnie to całkiem proste. Kiedy muszę podjąć decyzję,
mój program oblicza zmienne i podejmuje działanie.
Na przykład. Najprostsza sytuacja w ambulatorium.
Na przykład dwóch pacjentów. Obydwu rannych.
Na przykład oboje w nagłym zagrożeniu śmierci.
Obliczyć zmienne. Mój program musi wybrać, który pacjent
ma większe szanse przeżycia.
I tak ich traktuję.
Proste. Ale co, jeżeli mają równe szanse przeżycia?
Co wtedy?
- Rzucić monetą? Wylosować kartę? - Doktorze.
Jestem hologramem. Nie mogę zranić się. Nie czuję bólu.
Nie ginę. Nie tak, jak inni o których mówię.
Na przykład dwóch pacjentów. Obydwu rannych.
Na przykład oboje w nagłym zagrożeniu...
Nie dotykaj mnie. Jestem hologramem.
Energią fotoniczną. Nie marnuj czasu.
Neelix do ochrony. Proszę o oddział do mesy.
Cały oddział, panie Neelix. Robimy małe przyjęcie?
Dlaczego? Ostatnio byłem na przyjęciu.
Przyjęciu urodzinowym dla bardzo miłej młodej kobiety.
Podjęłem tam decyzję.
Nawet kilka.
Kiedy przejdę przez drzwi. Czy skręce w lewo, czy w prawo?
O ile pamiętam wybrałem to ostatnie.
Później - co widzę przed sobą? Tackę kelnera. I kolejną decyzję.
Czy wezmę szampana?
Czy odmówię? A, to było łatwe. Jestem hologramem, nie potrzebuję go.
Coś z nim nie w porządku. Czy nie wiesz, że odnoszenie się
do kogoś w trzeciej osobie jest niegrzeczne? Miał pan wybór, panie Neelix.
Czy zrobić goś niegrzecznego, czy nie zrobić.
Doktorze, musimy wrócić do ambulatorium.
Po co?
A co jeżeli nie chcę wracać? A co jeżeli zdecyduję nie wracać?
Wiesz co? Właśnie tak zrobię.
Zostawcie mnie. Puście mnie! Dlaczego ona musiała umierać? Czemu ją zabiłem?
Czemu zdecydowałem się ją zabić? Czemu? Niech ktoś mi powie, czemu?
Później było gorzej. Wytworzyło się sprzężenie zwrotne
pomiędzy twoim podprogramem świadomości i etyki.
Myślałeś o tym samym bez przerwy. Nie mogliśmy tego powstrzymać.
Naszym jedynym wyjściem było usunięcie wspomnień z tego zdarzenia.
Mieliście rację. Nie zasłużyłem, aby zatrzymać te wspomnienia.
- Nie po tym, co zrobiłem. - Wykonywał pan swój obowiązek.
- Dwóch pacjentów, którego zabić? - Doktorze.
Doktorze? Raczej nie. Doktor zachowuje obiektywizm.
Ja tego nie zrobiłem, prawda? Dwóch pacjentów. Równe szanse przeżycia.
A ja wybrałem tego, do którego byłem bliżej. Wybrałem przyjaciela.
To nie mój program. Nie do tego zostałem zaprogramowany.
Dalej, przeprogramujcie mnie. Pomogę wam.
Zacznijmy od tego dnia. Tej godziny. Tej sekundy.
Komputer, wyłącz AHM.
I znowu to samo.
- Kapitanie? - Wewnątrz niego rozgrywa się bitwa.
Pomiędzy jego oryginalnym programem i tym, czym się stał.
My zakończyliśmy tą bitwę.
A co jeżeli zrobiliśmy źle?
Widzieliśmy, co się z nim działo. Nawet dwa razy.
Ale mimo to, pozwoliliśmy mu ewoluować,
a przy pierwszych kłopotach...
Daliśmy mu rozwiązanie. Czy mieliśmy do tego prawo?
Daliśmy mu podprogramy osobowości. Ja bym tego nie nazwała duszą.
- Kapitanie. - Mam kłopoty.
Z istotą indywidualności.
Potrzbuje pani filozoficznej dyskusji.
Jest czas i miejsce na nią. To jeden z nich.
Kiedy uwolniłam cię od Kolektywu
zostałaś przemieniona.
To był trudny proces.
- Czy było warto? - Nie miałam wyboru.
Nie o to się pytam.
Jeżeli mogłabym zmienić to, co sie stało zapomnieć to, co mi zrobiłaś,
czy zrobiłabym to?
Nie.
/Dziennik kapitański, uzupełnienie.
/Nasz Doktor jest teraz pacjentem.
/Minęły dwa tygodnie odkąd /rozkazałam całodobową obserwację .
/Załoganci zostają z nim /przez cały czas,
/oferując miły głos /i obecnośc znajomego,
/kiedy on usiłuje zrozumieć /swoje wspomnienia i myśli.
/Szanse na wyzdrowienie... niepewne.
Czym więcej o tym myślę, tym bardziej uświadamiam sobie,
że nie było nic, co mogłem zrobić dla niej.
- To znaczy? - Praatom wybuchł.
Zalewając wszystko promieniowaniem, wprawiając w ruch.
Jedna cząsteczka zderza się z drugą, gazy roszerzają się, planety kurczą
i zanim się obejrzysz mamy statki kosmiczne, holodeki i rosół.
Tak naprawdę nic nie poradzisz na istnienie statków kosmicznych, holodeków i rosołu,
bo to wszystko zostało zaplanowane 20 bilionów lat temu.
Jest pewna logika w pańskim rozumowaniu.
Postępy?
Nie jestem pewna, czy jego program przechodzi coś, co mu pomoże,
- czy tylko zakreśla okręgi. - Jest pani tu od 16 godzin.
Proszę pozwolić mi kontynuować, a pani niech odpocznie.
Nic mi nie będzie. Wracaj na mostek.
- Jak pani może czytać w takiej chwili? - Pomaga mi to myśleć.
Myśleć? A o czym pani musi myśleć?
O tobie.
Ta książka nie ma wpływu na pańską sytuację.
A co to jest?
Poezja. Napisana na Ziemi, tysiąc lat temu.
- "La Vita Nuova". - "La Vita Nuova"? Nowe życie?
Powiedz to chorąży Jetal.
Właściwie, to zabiłem ją niezliczoną ilość razy.
- To znaczy? - Przyczynowość.
Prawdopodobieństwo. Dla każdej akcji jest nieskończona liczba reakcji
i w każdej z nich ja ją zabiłem.
Co ja zrobiłem?
Zbyt wiele możliwości.
Zbyt wiele ścieżek, którymi mój program może podążyć.
Niemożliwe wybrać.
A jednak wciąż
nie mogę żyć ze świadomością, co zrobiłem. Nie mogę.
Kapitanie?
- Kapitanie. - Przepraszam.
- Jak pani może spać w takiej chwili? - To był długi dzień.
- O czym mówiłeś? - Co się stało?
- Nic. - Jest pani chora.
- Ból głowy. - Gorączka. Masz gorączkę.
- Przeżyję. - Potrzeba medyczna!
- Doktorze. - Ktoś musi panią natychmiast wyleczyć.
Proszę wezwać pana Parisa. Musi pani dostać się do ambulatorium.
Doktorze.
Jestem teraz trochę zajęta. Pomagając przyjacielowi.
Nic mi nie będzie. Niech pani idzie spać. Proszę.
- Będę tu z rana. - Jest pan pewny?
Tak. Proszę. Nie chcę być odpowiedzialny za kolejne cierpienia.
Dobranoc. Jeżeli będziesz czegoś potrzebował...
- Wezwę panią. - Dziękuję kapitanie.
"W tej książce, która stanowi moje wspomnienia,
na pierwszej stronie rozdziału, który opisuje dzień
w którym Cię poznałem,
pojawiły się słowa:
"Tutaj zaczyna się nowe życie."
Tłumaczenie i opracowanie napisów: Marek Kowalczyk
Zapraszamy na stronę zespołu tłumaczy: http://napisy.gwflota.com
Dopasowanie do wersji DVDRip: czapka
Korekta techniczna: tom2407