Kol-ut-shan,
kamień węgielny naszych wierzeń.
Nieskończona różnorodność w nieskończonej liczbie kombinacji.
Wiem wszystko o Wolkańskich filozofiach.
Dlaczego tu przyszedłeś?
Zostałem wysłany wbrew mojej woli.
Więc sugeruję byś wyszedł.
Nie jestem więźniem?
Tylko swoich emocji, albo tak mi powiedziano.
Moje emocje wyzwalają mnie.
Rozumiem. Żałuję, że nie będę mógł cię uczyć.
Gdzie mam pójść?
Szukasz mojej porady?
Ja... nie mogę wrócić do domu.
- Mój ojciec mnie wygnał. - Twoja szkoła?
- Uchylili moje miejsce. - Dlaczego?
Ponieważ odmówiłem wyzbycia się namiętności tak jak ty
- i ludzie jak mój ojciec to zrobili. - Odrzucasz logikę.
Jeśli mam odrzucać uczucia, dlaczego urodziłem się z nimi?
Gdzie w tym jest logika?
Ukryta, żebyś mógł ją odnaleźć. Albo na widoku, żebyś mógł ją zignorować.
Mówisz zagadkami ponieważ prawda cię przeraża.
Masz racje, rzeczywiście mnie przeraża.
Jesteś zaskoczony słysząc wolkańskiego mistrza przyznającego się do posiadania emocji?
- Tak. - Emocje mogą być potężnym narzędziem.
Zaprzeczanie ich istnieniu byłoby nielogiczne.
Ale musisz nauczyć się je kontrolować.
Dlaczego?
Chciałbyś się uczyć?
Kwestionowałbym wszystko co pan powie.
W innym razie nie byłbyś wartościowym uczniem.
Zacznijmy. Usiądź Tuvok.
STAR TREK VOYAGER S5 E13 - Gravity
Że co?
Albo tłumacz uniwersalny nie działa,
albo uderzyłem się w głowę mocniej niż myślałem.
Nie denerwuj się.
To?
Słuchaj, ja naprawdę tego potrzebuję.
W porządku.
Pierwszy dzień w mieście i już zostałem napadnięty.
Jestem komandor Tuvok z kosmicznego statku Voyager.
Tak, a ty?
Chodźmy do mojego statku.
Widzę, że już tam byłaś.
S.O.S. S.O.S. Paris do Voyager'a, odpowiedzcie.
No dalej.
Ma na imię Noss. Została zaatakowana przez dwóch humanoidów.
Jesteś pewien, że ona ich nie zaatakowała?
Próbowali ją obrabować. Wydaje się, że to lokalny sposób na spędzanie czasu.
- Wymaga pomocy medycznej. - Chciałbym pomóc,
ale ktoś ukradł nasze apteczki.
Jedzenie.
W jakim stanie jest wahadłowiec?
Pęknięcia w poszyciu, system środowiskowy nieczynny,
silnik impulsowy nie nadaje się do naprawy.
Mówiłem, że powinniśmy wziąć Delta Flyera.
- Komunikacja wyglądają na sprawną. - To nam niewiele pomoże.
Za każdym razem, kiedy wysyłam sygnał, odbija się od dystorsji, która nas tu wciąnęła.
Wygląda to tak, jakbyśmy zostali wciągnięci przez studnię grawitacyjną.
Z tego co wiem to ta planeta jest częścią całego układu słonecznego,
który utkwił w kieszeni własnej przestrzeni.
Fascynujące.
Oprócz tego nie widzę żadnej prostej drogi na wydostanie się stąd.
Nie ma wątpliwości, że Voyager rozpoczął przygotowania do ratunku. Doktor?
Jego przenośny emiter został uszkodzony podczas zderzenia.
Przy odrobinie szczęścia będę w stanie go naprawić i uruchomić.
Niech to będzie pańskie zadanie priorytetowe.
O co chodzi?
Zbliża sie trzynastu humanoidów. Ten sam gatunek, który zaatakował ją.
Zbierz tyle zapasów, ile potrafisz unieść. Wychodzimy.
Myślisz, że to mądre opuszczać wahadłowiec?
Noss udało się przetrwać tu już jakiś czas więc logicznym
jest założenie, że ma dostęp do bezpieczniejszego schronienia.
Jak uważasz.
Nie wygląda na to, żeby i ten ptaszek miał pofrunąć.
Minimalna moc i podtrzymanie życia, ale statek jest chroniony przez pole siłowe.
To wyjaśnia dlaczego była w stanie przetrwać tu.
Cokolwiek przypominającego silnik?
Wykrywam szczątki silnika dwa kilometry stąd.
Jest w takiej samej konfiguracji jak ten statek.
Świetnie, mamy dwa statki nie do użycia, a jedyny sposób w jaki Voyager
może wykryć nasze wezwanie pomocy jest rozbicie się na naszych głowach.
- Co z tym? - Przekaźniki optroniczne zostały
mocno uszkodzone. Obchodzę główne obwody.
No, doktorku... wiem, że tam jesteś.
- Zgaduję, że napotkaliśmy problem. - Prawidłowe przypuszczenie.
Mówisz w jej języku?
Uniwersalny tłumacz został wpisany w mój program.
Zapytaj, jak długo już tu jest i czy wie jak wrócić przez tą dziurę.
Co mówi?
Mówi, że jest tu już czternasty sezon i w tym czasie widziała wiele
spadających statków, ale żadnego wracającego do góry.
Wracaj ty mały krwiopijco.
Nie wiem co jest gorsze, łapanie ich czy jedzenie.
- Nie trujące. - Może nie są trujące,
ale przyprawiają mnie o gęsią skórkę.
Może powinienem zostawić polowanie tobie i Tuvokowi.
Pozwól mi.
Wygląda pysznie.
Wyłączyć mój program? Dlaczego?
Nasze zasoby są mocno ograniczone. Możemy potrzebować emitera jako źródła energii.
- Jestem lekarzem, nie baterią. - Do czasu nadejścia ratunku lub kłopotów,
musze nalegać, żebyś był wyłączony.
Zrobić przejście dla potężnych łowców.
Jeśli umiejętności łowieckie pana Parisa są jakiś znakiem,
- To może jego powinniśmy wyłączyć. - Dzięki za wiarę doktorku.
Polowanie było dobre.
Imponujące.
Voyager ma piętnaście pokładów. Załogę w liczbie 152 osób.
Silniki warp i impulsowe.
Chce zobaczyć.
Pewnego dnia, być może.
Opowiedz mi o tobie tam.
Jestem głównym oficerem taktycznym.
- Co jeszcze? - Możesz być dokładniejsza?
Twoje obowiązki, gdzie śpisz,
co jesz, muzyka, przyjaciele...
Dlaczego cokolwiek z tego jest istotne?
Ponieważ to ty.
Kiedy spotkałem ją po raz pierwszy, nawet na mnie nie spojrzała
ale jej uczucia ociepliły sie w ciągu....
- Trzech lat. - Najdłuższe podchody w historii Akademii Floty.
- Bez żartów. - Ona brzmi... fascynujący.
Mam nadzieję, że jeszcze ją zobaczę.
Musisz naprawdę...
bot yah jouton.
Kochać ją bardzo.
Tak.
- Więcej pająków? - Nie dziękuję, trzy wystarczą.
Będę ci asystował.
Cóż, przypuszczam, że to już czas, abym wyłączył mój program.
Dobranoc Doktorku.
Ona pana lubi.
Była samotna przez wiele lat. Docenia nasze towarzystwo.
Nie, miałem na myśli, że ona lubi pana.
- Co sugerujesz? - No przestań Tuvok,
może jesteś zimny, ale nie ślepy.
- Muszę Ci przypominać, że jestem żonaty? - Twoja żona jest 50 tysięcy lat świetlnych stąd.
W innej części kosmosu. Szansa, że zobaczysz ją znowu prawie nie istnieje.
Przepraszam.
Co robisz?
Rekalibruję nadajnik awaryjny.
Posłuchaj, to co powiedziałem tam o twojej żonie,
przepraszam. Nie chciałem zranić twoich uczuć.
Nie ma żadnych uczuć dla ciebie do ranienia.
Myślę, że masz. Ciężko pracujesz by je ukryć, ale one tam są.
A nawet jeśli nie, to jest teraz dom.
Możesz go równie dobrze zaakceptować i znaleźć tak wiele szczęścia, jak potrafisz.
Posłuchaj, masz szansę na prowadzenie tu przyzwoitego życia.
Ciągle jest możliwość, że Voyager nas uratuje.
Może znów zobaczysz porucznik Torres.
Gdybym cię tak dobrze nie znał to pomyślałbym, że próbujesz mnie pocieszyć Tuvok.
- Jest jakiś cel w twoim pesymizmie? - To nie pesymizm.
To praktyczność. Wy najlepiej powinniście to zrozumieć.
Słuchaj, nigdy nie spotkałem twojej żony, ale jeśli jest choćby w połowie tak
logiczna jak ty, założyłbym się, że powiedziałaby ci to samo.
Twoja próba bawienia się w swatkę jest mylna, nie przechodzę pon farr.
Jaka to różnica? Oczywiste jest, że zależy ci na Noss
i jeśli nie chcesz się do tego przyznać mnie, przynajmniej przyznaj się do tego sobie.
Mam szacunek do jej zdolności przetrwania.
To więcej niż to. Widziałem sposób w jaki na nią patrzysz.
Jaki jest to sposób?
Jak kogoś, kto żałuje, że jest Wolkanem.
Żałuję, że urodziłem się Wolkanem.
B'elak paar - użalanie się nad sobą.
- Katalogujesz moje emocje? - Jakie jest źródło tego użalania się?
Czy to nie oczywiste? Gdybym nie był Wolkanem,
nie byłbym tu teraz przechodząc ten bezcelowy rytuał.
Widzisz tylko to, co jest przed tobą.
Musisz nauczyć się dostrzegać, co jest za tobą.
Następna zagadka! Nie mam oczu z tyłu, żeby widzieć co jest za mną.
Masz oczy pamięci. Wiedza, dlaczego tu jesteś, dlaczego straciłeś kontrole.
- Opowiedz mi swoją historię. - Mój ojciec już ją wyjaśnił.
Chciałbym usłyszeć ją od ciebie.
Ma na imię Jara. Jej ojciec jest terreliańskim dyplomatą.
Otrzymała miejsce w mojej szkole.
I wykształciłeś emocjonalne zauroczenie jej osobą?
- Tak. - Kochasz ją?
- Tak. - Czy ona kocha ciebie?
Nie, ona jest...
Jara nie odwzajemnia moich uczuć.
A gdybym ci powiedział, że otrzymałem list od twojego ojca
mówiący mi, że Jara jest zakochana w twoim koledze ze szkoły?
To kłamstwo! Kim on jest?
- Zazdrość? - Wyzwę go.
To byłoby nielogiczne, ponieważ nie otrzymałem takiego listu.
- Próbujesz mnie oszukać. - Nie, próbuje pomóc ci w zrozumieniu.
Shon-ha'lock - miłość, jest najgroźniejszą emocją ze wszystkich.
Wytwarza wiele innych emocji.
Zazdrość, wstyd, gniew, smutek.
Musisz nauczyć się tłumić je wszystkie.
W przeciwnym razie pochłoną cię.
Wyczuwam emocje wzrastające w tobie jak nadciągająca burza.
Jeśli zaczniemy teraz, może będziemy je w stanie powstrzymać.
/Dziennik kapitański, uzupełnienie. /Minęła już ponad godzina od chwili
/gdy wahadłowiec zniknął z sensorów.
- Nie wykrywam szczątków. - Może wahadłowiec został przeniesiony?
Przeskanować obszar. Szukać emisji plazmy lub przesunięć energetycznych.
- Cokolwiek wskazującego inny statek. - Nic niezwykłego. Wodór, hel, kosmiczny pył.
Coś tam musi być. Wahadłowce nie rozpływają się w powietrzu.
To wyrwa grawimetryczna.
- Źródło? - Nieznane.
Czerwony alarm.
Sternik, cała naprzód.
Zbliżamy się do jakiegoś wiru podprzestrzennego, który nas wciąga.
- Wyrwa grawimetryczna powiększa się. - Wejść w warp.
Nie mogę wytworzyć stabilnego pola.
Więc potrzebujemy więcej mocy w silnikach impulsowych.
To nie wystarczy. Musimy znaleźć sposób by zrównoważyć ciąg grawimetryczny.
Belana, wypuść trzy miliony izodyn plazmy z ogniw wewnętrznych.
Chicotay, odwróć polaryzacje osłon.
- Wyszliśmy. - Odsunąć nas, odwołać czerwony alarm,
zabezpieczyć wszystkie stanowiska.
Powiedziałabym, że mamy niezłe wyobrażenie co stało się z tym wahadłowcem.
Anomalia ma około sześćset metrów średnicy.
Nie jest w fazie z normalną przestrzenią. Nawet po kalibracji czujników jest ledwo rejestrowalna.
Dystorsja ogranicza podprzestrzeń i zawiera słońce typu G oraz trzy planety.
Jakieś znaki wahadłowca?
- Nie. - Myślę, żeby wysłać sondę multiprzestrzenną.
Zgadzam się.
- Co to do diabła było? - Statek zbliżający się od lewej burty.
Wycelowali w nas wiązką holowniczą.
/Kapitan na mostek.
Powiem to tylko jeszcze raz, niech pan wyłączy wiązkę holowniczą.
/Jesteście w niebezpieczeństwie /wciągnięcia do dystorsji.
/Powinniście okazać /odrobinę wdzięczności.
Doceniamy pańską pomoc, ale nie prosiliśmy o...
- Kapitanie, to jest pan Yost. /- Nadzorca Yost, grupa renowacyjna Nova.
Kapitan Janeway ze statku kosmicznego Voyager.
/Aż do jutra trzymajcie się przynajmniej /dwieście milionów kilometrów od dystorsji.
- Co stanie się jutro? /- Szczelina zostanie zamknięta.
Część naszej załogi jest uwięziona wewnątrz.
/Przykro mi. Straciliśmy jedenaście statków /w dystorsji w ciągu ostatniego roku.
/- Musi zostać zamknięta. - A co z waszymi ludźmi?
/Nawet jeśli byli jacyś rozbitkowie, /nie ma sposobu, żeby ich uratować.
/Najlepsze co możemy zrobić to /zapobiec, by inni nie zostali uwięzieni.
Nie możemy pozostawić naszej załogi. Jeśli można by opóźnić waszą misje...
/Moje rozkazy są by zamknąć /szczelinę jutro o tej porze.
/Jeżeli chcecie spróbować, macie czas do jutra, /to wasz wybór. Ale nie radziłbym.
- Wystrzelić sondę. - Tak jest kapitanie.
Pracujcie z B'Elanną i Siedem nad wzmocnieniem czujników. Zróbcie wszystko co możliwe,
żeby znaleźć Toma i Tuvoka. Ja poszukam sposobu na zneutralizowanie sił grawitacyjnych.
Wejść.
Odświeżałam sobie "Osobliwość kwantową" Sinkowa.
- Z powodzeniem? - Ciągle ten sam wniosek.
Jednokierunkowe zjawisko - - to co wpada nie wydostaje się.
Jeśli to jakieś pocieszenie, to jest coś, co wydostaje się z tej anomalii.
- Co takiego? - Telemetria z naszej sondy.
Zlokalizowaliśmy nadajnik awaryjny wahadłowca na planecie klasy D.
Wolkańskie, ludzkie, obce znaki życia. Przynajmniej wiemy, że żyją.
Proszę czytać dalej.
Tu są dane astronomiczne z trzy-miesięcznego okresu.
- Jak to możliwe? - Wydaje się, że jest jakieś zróżnicowanie temporalne.
Jak wielkie zróżnicowanie?
Ciężko powiedzieć. Ale każda nasz godzina może oznaczać
dni lub nawet miesiące dla Toma i Tuvoka.
Miesiące w środowisku klasy D?
To więcej niż prawdopodobne, że uznali, iż przestaliśmy ich szukać miesiące temu.
- Gotowa na złe wieści? - Żartujesz?
Nacisk grawitacyjny zwiększa się. Siedem sądzi, że wyrwa jest na granicy zapadnięcia się.
Kiedy to się stanie, wszystko wewnątrz zostanie zmiażdżone.
Noss!
Medyczny trikoder.
- To była zasadzka. - Daj mi dwadzieścia miligramów inaprowaliny.
Uciekli z parą cewek rezonacyjnych, które znaleźliśmy.
Trzy pęknięte żebra, krwiak podtwardówkowy, krwotok wewnętrzny.
- Będzie żył? - Wolkanie są bardzo odporni.
Będzie w porządku.
Ile czasu minęło od mojej ostatniej aktywacji?
- Prawie dwa miesiące. - Dwa miesiące?!
- Co nowego? - Nic się nie zmienia.
- Walka ze zbieraczami, polowanie na pająki. - Żadnych wieści z Voyagera?
Są już prawdopodobnie trzysta lat świetlnych bliżej domu.
Myślę, że powinienem pozostać włączony aż pan Tuvok w pełni wydobrzeje.
Dobrze cię znowu widzieć Doktorku.
- Odpoczywaj. - Jak długo byłem nieprzytomny?
Przez wiele godzin.
- Pan Paris? - Wszystko w porządku.
Bałam się. Dobrze cię widzieć. Ja...
Nie.
Chciałam tylko...
...pokazać ci co czuję.
Ty... ty nie czujesz nic do mnie?
Powiedziałem ci, nie doświadczam emocji.
Wykształciłem uznanie i szacunek do ciebie.
Nic więcej.
Nic...
Przykro mi. Nie potrafię odwzajemnić Twojego uczucia.
Nie potrafisz czy nie chcesz?
- Mała różnica. - Logika! Nienawidzę logiki!
Twoje emocje pogorszą tylko sytuację.
Obrażanie mnie nie pomoże.
Możemy użyć multiprzestrzennej sądy jako przekaźnik transportera.
Rekonfiguracja zajmie trochę czasu, ale z odrobiną szczęścia powinno zadziałać.
Może użyć przekaźnika, którym wysłaliśmy sygnał łączności?
- Czemu nie? - Dobrze, powiadommy ich, że pomoc jest w drodze.
/Kapitan na mostek.
- Zaczęli przed terminem. - Wywołać ich.
/- Tak? - Było ustalone, że zaczniecie za szęść godzin.
/- Jesteśmy gotowi teraz. - Ale my nie.
Potrzebujemy przynajmniej dwóch godzin na akcje ratunkową.
/Przykro mi.
- Jak długo zajmie im zamknięcie szczeliny? - Około trzydziestu minut.
Więc mamy tyko tyle.
Tuvok!
Medytuję, panie Paris.
Nie obchodzi mnie to.
Ufam, że jest pilny powód pańskiego braku uprzejmości.
Żebyś wiedział, że jest. Co jej powiedziałeś?
Nasza rozmowa była prywatna.
W każdym razie ona mówi o odejściu. Wychodzi sama bo to zbyt bolesne być obok ciebie.
Jest pod kontrolą nieopanowanych emocji.
Może ty umiesz opanowywać swoje emocje, ale reszta nas nie ma tego luksusu.
Ona jest prawdziwą kobietą, która z niewiadomych powodów zakochała się w tobie.
Jeśli nie jesteś w stanie odwzajemnić jej uczuć, przynajmniej okaż jej jakieś współczucie.
- Spróbuj sprawiać jej zawód łagodniej. - Nie ma łagodnego sposobu
- na wydobycie się z zadurzenia. - Naprawdę? A co Ty wiesz o zadurzeniu?
- Więcej niż mógłbyś to sobie wyobrazić. - Oświeć mnie!
Nie mam zamiaru kontynuować tej rozmowy.
No Tuvok, tylko ty, ja i skały.
Kiedy byłem młodym człowiekiem doświadczyłem emocjonalnego zauroczenia kobietą.
Prawie mnie to zniszczyło.
- Twoja żona? - Nie.
Mała na imię Jara, tarreliańska kobieta.
Pogwałciłbym każdą zasadę wolkańskiej filozofii żeby być choćby blisko niej.
To naprawdę musiało być coś.
Straciłem całe poczucie tego kim byłem.
Emocjonalny pociąg, który do niej czułem stał się czymś w rodzaju szaleństwa.
Tuvok, każdy czuje się trochę szalony, kiedy się zakochuje.
Ale to jest warte ryzyka.
Być może dla Ciebie, ale ja jestem Wolkanem,
moje naturalne emocje są niekonsekwentne, zmienne.
Jeśli nie będę ich kontrolować, one będą kontrolować mnie.
Co się stało z Jarą?
Zdecydowałem, że ją opuszczę. Spędziłem kilka miesięcy w izolacji
studiując z wolkańskim mistrzem. Nauczyłem się tłumić emocje.
Szkoda.
- Zniekształcenia grawimetrycze. - Co je powoduje?
Nie wiadomo.
Żadnej odpowiedzi na nasze wywołania kapitanie.
W tym tempie ich promień antygrawitonowy zamknie zniekształcenie za dwadzieścia dziewięć minut.
- Status transportera? - Skończyłam rekonfiguracje, ale będziemy w stanie
przetransmitować tylko jeden promień transportera przez sondę.
Musimy mieć Toma i Tuvoka w promieniu dwóch metrów do nadajnika awaryjnego.
- Harry. - Otworzyłem kanał.
Voyager do zwiadu.
- Co to? - Nadajnik awaryjny.
- Otrzymujemy transmisję. - Możesz ją przepuścić przez twój system łączności?
Jeśli mam racje, to ta wiadomość została nadana prawie dziewieć godzin temu
- na bardzo powolnej fali nośnej. - Możesz ją przyspieszyć?
- Spróbuje. /- Voooooyyyyyaaaaaagggggeeeerrrrr
/do zwiadu.
/Wiązka transportera o promieniu /dwóch metrów zostanie uruchomiona
/na koordynatach waszego nadajnika /awaryjnego za dokładnie trzydzieści minut.
Trzydzieści minut? To byłoby ponad osiem godzin temu.
- Jest tego więcej. /- Odkryliśmy różnicę temporalną
/między naszymi pozycjami. /Zgodnie z naszymi kalkulacjami stosunek
/różnicy wynosi 0.4744 sekund na minutę.
/Powtarzam. Voyager do zwiadu. /Wiązka transportera o promeniu dwóch metrów...
Zgodnie z tym wzorem trzydzieści minut przekłada się
na dwa dni jedenaście godzin i czterdzieści siedem sekund.
Czekaliśmy tak długo.
Tom.
Pole siłowe trzyma.
Nie na długo jeśli nie przestaną nas obrzucać tymi granatami fotonowymi.
Jak mamy ich powstrzymywać przez jeszcze dwa dni?
Mamy jeszcze 2 minuty.
Wprowadź nas w zasięg.
- Przygotować się do transportu. - Tak jest.
- Pole siłowe traci moc. - Czas?
Ciągle mamy godzinę do transportu.
- Dokąd idziesz? - Naprawić generator pola.
- Będę ci towarzyszyć. - Nie, ty zostań.
- Przygotuj się na atak. - Nie możesz iść sama.
Ryzykowanie dwóch osób byłoby nielogiczne.
Jesteśmy w zasięgu transportera.
Połączyć się z sondą i przetransmitować sygnał.
Przygotować się. Namierzyłam ich nadajnik.
Powinni być gotowi do transportu za trzydzieści dwie sekundy.
Mam nadzieję, że nas nie wystawią. Zacząć dwudziesto sekundowe odliczanie na mój znak.
Teraz.
- Mamy mniej niż dziesięć minut do transportu. - Gdzie do diabła jest Noss?
Znajdę ją.
Piętnaście sekund,
Czternaście... Trzynaście...
- Tuvok. - Nie mogłem Cię zostawić.
Dziewięć... Osiem...
- Siedem... - Teraz panie Paris.
Pospieszcie się.
Cztery...
Trzy...
Dwa...
Rozpocząć sekwencję transportową... uruchomić.
Mamy ich.
Witajcie z powrotem. Kto?
Przyjaciel.
/Komandor Tuvok, dziennik /osobisty. Data gwiezdna 52438,9.
/Jesteśmy na trasie do świata Noss. /Podczas przygotowań do pożegnania
/znajduję się w swoistego /rodzaju zakłopotaniu.
Tuvok!
- Dziwny dzień. - Kłopoty?
Spędziłem ostatnie dwa miesiące zastanawiając
się czy zobaczę jeszcze B'Elannę, a dla niej to były tylko dwa dni.
Chyba spodziewałem się, że też będzie za mną tęsknić.
Gdyby nie ta różnica czasu, jestem pewien, że odczuwałaby
głębokie poczucie straty.
Wiesz co? Zawsze myślałem, że pod tą zimną warstwą
wolkańskiegj powłoki leży jeszcze zimniejsze wnętrze.
Ale teraz jestem przekonany, że beznadziejny romantyk z ciebie.
Nie ma potrzeby mnie obrażać panie Paris.
O, już są. Właśnie brałem przepis Noss na duszone pająki.
Powiedziała mi jak bardzo wam smakowały.
Powiedzmy, że to nabyty smak.
Żegnaj Tom.
Dziękuję.
- Chodź Neelix. - Oczywiście.
Załogancie.
- Przykro mi. - Za co?
Wiem, jakie to było dla ciebie trudne.
Dla nas.
Po prostu żałuję, że nie stało się inaczej.
Tak jak ja.
Rozumiem.
Dziękuję.
Żyj długo i szczęśliwie, Noss.
Ty też.
- Nieskończona różnorodność... - ... w nieskończonych kombinacjach.
Twój trening jest już skończony. Dobrze się spisałeś.
- Dziękuję. - Jesteś teraz gotowy do powrotu do świata.
Żal, złość, strach i szczególnie miłość
już nigdy ci nie zagrożą.
Jestem...
...wdzięczny.
Tłumaczenie: Adam Sareło
Opracowanie napisów: Adam Sareło i Piotr Sobolewski
Korekta: Marek Kowalczyk
Zapraszamy na stronę: http://napisy.gwflota.com
Dopasowanie do wersji DVDRip: czapka
Korekta techniczna: tom2407