- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Raport zapotrzebowania na ten tydzień. - Dziękuję.
- Co pani wie o Murze Chińskim? - Przepraszam?
Wielki Mur Chiński, na Ziemi. Kto go zbudował?
- Chińczycy. - Po co?
A po co buduje się mury? Żeby się od kogoś odgrodzić. Pokład jeden.
Zbudował go dokładnie pierwszy cesarz dynastii Q'in,
który połączył końce muru budowane przez poprzednią dynastię.
Zrobił to, by powstrzymać ekspansję koczowników z północy.
- Jak duży on jest? - Coś czuję, że ty mi to powiesz.
Dwa tysiące czterysta kilometrów, średnia grubość 3,8 metra.
Do dwudziestego drugiego wieku, był to jedyny obiekt widoczny z orbity.
Imponujące, Neelix! Nie wiedziałam, że wiesz tak dużo o mojej rodzinnej planecie.
- Status? - Kierujemy się na gromadę Y.
- Dolecimy tam za trzy dni. - To trochę czasu na odpoczynek. Kontynuować.
Skąd to nagłe zainteresowanie Wielkim Murem?
Uczyłem się o rozwoju ludzkości. Razem z panem Parisem wymienialiśmy informacje.
Już całkiem nieźle orientuje się w talaksiańskiej geografii.
Dobrze, małe pytanko. A co wiesz o Millennium Gate?
Millennium Gate - zbudowana w dwudziestym pierwszym wieku w USA.
Kolejny obiekt widoczny z orbity. 3,2 kilometra przy podstawie.
Kilometr wysokości. Pokryta odblaskowymi panelami słonecznymi. Wewnętrzny ekosystem.
Była modelem dla pierwszej koloni na Marsie. Wiesz, że zbudował ją jeden z moich przodków?
- Naprawdę? - Nie fizycznie, ale słowami i odwagą.
Shannon O'Donnell, jedna z pierwszych astronautek.
- Była siła sprawczą projektu. - To powód do dumy.
Zawsze opowiadano mi historie o niej.
"Pierwsza z długiej linii odkrywców rodu Janeway".
Proszę powiedzieć mi coś więcej. Coś, czym pan Paris się udławi.
- Gdzie zacząć? - Millennium Gate.
- Jak wplątała się w całą sprawę? - Była wtedy jeszcze w programie kosmicznym,
ale także zajmowała się przedsiębiorczością.
Zdaje się, że przystąpiła do projektu na prośbę gubernatora Indiany
w sprawie systemów podtrzymywania życia działających w zamkniętym obiegu.
Moja ciocia, Martha, mówiła, że przylecieli po nią prywatnym samolotem.
Piąta rano. Dwudziesty siódmy grudnia roku dwutysięcznego.
Myślę, że jestem gdzieś w wielkiej Indianie.
Widziałam dziś największy na świecie kłębek sznurka,
a po południu największy pomidor ze stekiem.
Był wielkości Volkswagena. Sznurek, nie pomidor.
To Boże Narodzenie już za mną.
O nie.
Portage Creek, Indiana. Przyszłe miejsce Millennium Gate.
STAR TREK VOYAGER S5 E23 - Eleven Fiftynine
23:59
Przepraszam. Chyba źle skręciłam.
- Czy gdzieś w pobliżu jest Millennium Gate? - Patrzy pani na nią.
Na znaku było napisane paliwo, jedzenie, pokoje. Potrzebuję wszystkiego.
Tu tego pani nie znajdzie. Proszę jechać z powrotem na międzystanową i skręcić w zjazd 9.
- Chyba mi się nie uda. - Powodzenia.
Proszę powiedzieć, czy przy zjeździe dziewięć ludzie są choć trochę przyjaźniejsi?
- Zatrzymał się pan. - A pani nie.
- Ma pani długopis? - Nie widziałam pana.
- Przepraszam. Nic się panu nie stało? - Ubezpieczenie?
- Nie do końca. - Nie do końca?
Skończył mi się okres ważności.
- Nie jest źle, 200 dolarów powinno pokryć straty. - Dwieście dolców?
Niech zgadnę, pieniądze też się skończyły?
- Cześć. - Cześć.
- Czy na tabliczce jest "otwarte"? - Tak. Do szóstej.
Możemy w czymś pomóc?
Na zewnątrz jest zimno i... Zastanawiałam się, czy mogłabym chwilę tu poczekać?
- Na co? - Na lawetę.
Mój samochód się zepsuł. Próbuję się dostać na Florydę.
- Nie wygląda na płatną morderczynię. - Zapewniam, że nie jestem. Już nie.
W każdym razie jest nieuzbrojona i przemarznięta do kości.
Chyba dalibyśmy sobie z nią radę w razie czego.
Sam Zeus opiekował się podróżnikami. Powinniśmy iść za jego przykładem.
- Rozgość się. - Dziękuję.
- Gdzie jest twój samochód? - W dole ulicy, obok sklepu z kawą.
Lub czegoś, co kiedyś nim było. Całe miasto wygląda na opuszczone.
- Bo jest. - Oprócz tego miejsca, co?
Ten okręt nigdy nie zatonie. Prawda, tato?
Bez kofeiny.
- Nie do końca nektar bogów. - Wystarczy. Dziękuję.
- O czym to, jeśli mogę spytać? - O zachowywaniu przeszłości.
- Mam na imię Jason, przy okazji. - Shannon O'Donnell.
Ja jestem Henry.
- Henry Janeway. - Cześć.
Więc, próbujesz zatrzymać budowę Millennium czegoś tam?
Millennium Gate - pierwszy środowiskowo samowystarczalny system miejski.
Tak nazywa to propaganda. Ale to nic innego jak bełkot.
To tylko gloryfikowane centrum handlowe.
Namówili wszystkich moich sąsiadów do sprzedania ich interesów.
Tylko jedno stoi im na drodze.
- Jesteś ostatnim punktem oporu? - Tym razem Rzym oprze się barbarzyńcom.
Może będę mogła ci pomóc, jeśli zechcesz mnie zatrudnić.
Uwierz mi, nie będziesz chciała lizać znaczków przez następne dwa dni.
Możemy to zrobić przy pomocy komputera.
Tak, ale mój tata nie wierzy w komputery. Nawet nie mamy własnego.
Ja mam. Możemy wysyłać e-maile do każdego w obrębie stu mil.
To zajmie tylko kilka godzin. To proste.
Nie zamierzam teraz nikogo zatrudniać. Poza tym, jedziesz na Florydę.
Może laweta już czeka.
- Dziękuję za kawę. - Nie ma za co.
Nie prosiłabym o wiele, tylko tyle, żeby wystarczyło na naprawę samochodu. Naprawdę...
potrzebuję teraz pracy.
Tato?
Może jednak przydałaby się nam pomoc.
Wierzysz w elektryczność, prawda?
- Więc, kim są w końcu ci barbarzyńcy? - To firma z Teksasu.
- Dlaczego akurat tu? - Rada miasta ułatwiła im interesy....
Wolne pozwolenia na budowę, ulgi podatkowe, nowe drogi...
Więc najeźdźcy odwdzięczyli się.
Zaoferowali nam dwadzieścia procent powyżej ceny rynkowej za nieruchomości.
Wiesz gdzie jest haczyk? Wszyscy musimy sprzedać.
Wszyscy cię muszą kochać.
Cóż... Ludzie, których poznałem jeszcze jako dzieciak - rodzina, przyjaciele.
Wszyscy się ode mnie odwrócili. Gdybyśmy żyli w starożytności, nakarmili by mną lwy.
- Za stare, dobre czasy. - Chyba urodziłem się w złym tysiącleciu.
- Lubię współczesność. - Starożytność. Największe dzieła literackie.
- Brak antybiotyków. - Rodziny opiekujące się krewnymi.
- Zero samochodów. - Czyste powietrze.
- Brak telefonów. - Tym lepiej.
- Krótsze życie. - Które można było lepiej przeżyć.
- Brak zimnego piwa. - Tu mnie masz.
A mówiąc o współczesności. Masz plany na sylwestra?
Będę robić to samo, co rok temu - spać.
- Dusza towarzystwa. - Nie mów mi, że przejmujesz się tym szumem.
- Może troszeczkę. - A w zeszłym roku, na początku 2000?
Wszyscy byli przekonani, że to świt nowej ery.
Ale kiedy świat się nie skończył, nie pojawiły się latające spodki
i milenijna pluskwa nie wyłączyła nawet jednej żarówki
pomyślałbyś, że wszyscy myśleli, że to tylko numer w kalendarzu.
Ale nie. Oni musieli słuchać krzykaczy mówiących, że tysiąclecie zaczyna się dopiero od 2001.
Więc w tym roku sylwester będzie tak samo nudny, jak w zeszłym.
- Pomyśl, ile sprzedałem książek o zagładzie. - Widzisz co mam na myśli?
Więc, cóż takiego jest na Florydzie?
Moja kuzynka. Będę u niej póki nie stanę na nogi.
Jeśli nie masz nic przeciwko, czy mogę zapytać, czy straciłaś pracę?
- Jestem w okresie przejściowym. - Przechodzisz od czego do czego?
Od tego co robiłam, do tego, co będę robić.
Twój syn powiedział, że księgarnia należy do twojej rodziny od pokoleń - nie robiłeś nigdy nic innego?
- Tak, to prawda. - Wiesz, jestem zupełnym przeciwieństwem.
Lubię odwiedzać miejsca, w których jeszcze nie byłam, próbować nowych rzeczy...
- Jestem typem odkrywcy. - Naprawdę?
Ten pojazd, którego używasz nie wygląda na statek, którym można żeglować.
- To statek rakietowy. - Moja pomyłka.
'Gerald Moss, rzecznik Millennium Gate' Chcemy oczyścić grunt w poniedziałek.
Pierwszego dnia nowego tysiąclecia. Ludzie tego miasta w pełni współpracują.
- To nie prawda! - Jeśli pozwoli mi pan skończyć, panie Janeway...
- ... z wyjątkiem tu obecnego pana Janeway. - Panie Janeway, zechciałby pan to skomentować?
Tak, zechciałbym.
Wy nie możecie tak po prostu wyburzyć tego miasta. To jest nasze dziedzictwo! Nasza przeszłość!
Chcemy dać przyszłość temu miastu. Nie widzi pan tego?
Tak, tak. Waszą przyszłość! Waszą! Nie naszą!
Panie Moss, słyszeliśmy, że rozważacie przeniesienie się w inne miejsce.
- Mógłby pan wyjaśnić tę pogłoskę? - Obawiam się, że to coś więcej, niż pogłoska.
Jeśli nie uda się tutaj dojść do porozumienia, będziemy musieli wybrać inne miejsce.
- W jakim mieście? - Bez komentarza.
- Czy to prawda, że Canton w Ohio to alternatywa? - Dziękuję za poświęcony mi czas.
- Dziękuję panie Moss. - Cóż, dobra nasza.
Wszystko co musimy teraz zrobić, to opierać się do nowego roku.
- Łatwo mówić. Chodzę do szkoły z innymi. - To jeden z pierwszych budynków do rozbiórki.
- Powiedzieli, że zbudują nową, lepszą. - Po czyjej stronie jesteś?
Przepraszam. Siedzimy w tym razem.
Chodź, wracamy do cywilizacji.
Gdzie jemy dzisiaj?
Co powiesz na Paryż?
Jest piątkowa noc. Mamy rezerwację?
- Myślę, że da się załatwić. Znam szefa sali. - Szkoda, że nie mówię po francusku.
Zatrzymamy to dla siebie.
- Za nowych przyjaciół. - I za łaskawych gospodarzy.
Bon apetit.
- Chciałabym odwiedzić kiedyś Paryż. - Tak, byłoby miło.
- Jeszcze tam nie byłeś? - Nigdy nie wyjechałem z Indiany.
To są moi towarzysze podróży. Mogą mnie zabrać wszędzie i w każdym czasie.
To nie taki zły pomysł doświadczać czegoś samemu.
- Wolę moje książki. - Może nigdy nie miałeś dobrego przewodnika.
To propozycja? Mógłbym dać podobny argument.
- Nie jest złym pomysłem robić to w domu. - To propozycja?
Jest pan osobliwym człowiekiem, panie Janeway.
Ufortyfikowanym w książkach. Zamkniętym przed światem.
Bardziej osobliwym niż eksploracja środkowego zachodu w rozlatującym się kombi?
- Tylko odrobinę. Coś wiadomo o moim samochodzie? - Ma zupełnie nową miskę olejową.
- Zapomniałeś mi o tym powiedzieć. - Byliśmy dzisiaj zajęci.
Jest zaparkowany za garażem, gotowy do wyjazdu, jak tylko będziesz gotowa.
- To będzie pierwsza rzecz z rana. - Nie tak szybko.
Jason powiedział, że obiecałaś pokazać mu parę sztuczek na komputerze.
- Przydałby mi się jeszcze jeden dzień odpoczynku. - Świetnie. Jason się ucieszy.
A kiedy skończycie, może pójdziemy na spacer wzdłuż bulwaru St. Germain.
- Utrudniasz mi pożegnanie. - Może o to mi chodzi.
- Chciała mnie pani widzieć, kapitanie? - Potrzebuję twojej pomocy z tym.
Millennium Gate.
- Imponujące. - Zbudował ją mój przodek trzysta lat temu.
Przekopywałam się przez historyczną bazę danych, ale wiele
informacji z tego rejonu zostało utraconych lub uszkodzonych.
Pomyślałam, że może pomożesz mi zrekonstruować część z nich.
- Czy to istotne dla naszej obecnej misji? - To istotne dla mnie.
Pani przodek żył piętnaście pokoleń temu. Posiada pani tylko małą część jego materiału genetycznego.
Nieistotną.
Tu nie chodzi o chromosomy, Siedem. Tylko o charakter.
Proszę wyjaśnić.
Shannon O'Donnel inspirowała mnie gdy byłam mała.
Miała... Wpływ na moją wyobraźnię... Na moje cele.
Nigdy nie podejrzewałam, że genealogia może mieć taki wpływ.
Nie byłabym kapitanem, gdybym jej nie poznała.
Świątynia Artemidy w Efezie, Kolos Rodyjski...
- Nie, w kolejności chronologicznej. - Dobrze.
Mauzoleum w Halikarnasie, Kolos Rodyjski...
No to został jeszcze jeden.
Siedem cudów starożytnego świata to...
- Nie pamiętasz? - Mam to na końcu języka.
No dobra. Poddaję się.
Ha! Mam cię!
To jest...
Nie pamiętasz?
Latarnia morska w Aleksandrii zbudowana w roku 280 p.n.e..
Cud współczesnego świata: fotograficzna pamięć Borga.
Niech będzie remis.
Odświeżasz sobie historię Ziemi?
Kapitan Janeway poprosiła mnie, bym znalazła coś o jednym z jej przodków.
Shannon O'Donnel.
- Słyszałeś o niej? - Któż by nie słyszał.
- Nie będziesz miała nic przeciwko, jeśli pomogę? - Jeśli chcesz.
Sven Buttercup Hensen.
To jeden z moich przodków. Wojskowy z XXII wieku.
Kapitan zachęcała mnie, abym zbadała także swoją genealogię.
Twoi przodkowie mogą ci wiele powiedzieć o tobie samej.
Jakoś wątpię, żeby Buttercup miał ze mną wiele wspólnego.
Powiązania mogą leżeć głębiej niż myślisz.
Sven - Siedem.
Zbieg okoliczności.
Chodzi o to, że część niego jest w tobie, tak jak część ciebie będzie w twoich następnych pokoleniach.
Jeśli poddam się prokreacji.
Nie odrzucałbym tego tak pochopnie.
Któregoś dnia może ci się spodobać mały Siedem z Dziewięciu przecinek Pięć biegający koło ciebie...
albo i nie, albo i nie.
Moje poszukiwania się nie powiodły. Nie znalazłam żadnej wzmianki o tej jednostce.
Cóż, geologia jest jak łowienie ryb. Trzeba zarzucić szeroką sieć.
Komputer, rozszerz protokół poszukiwań obiektu Shannon O'Donnel o niefederacyjne bazy danych.
Personalne archiwa i indeksy zdjęć również.
Znaleziono dane.
Spójrz na to.
- Shannon Janeway. - Gdzieś ty to znalazł?
- W bazie danych Ferengi. - Ferengi?
Jedenaście lat temu jeden z ich historyków zebrał wiele danych
o początkach podróży kosmicznych w Federacji.
Chciał je sprzedać jako nostalgiczny prezent.
Byłabym jego pierwszą klientką.
- Ładna rodzinka, kapitanie. - To muszą być jej synowie i córki.
Wnuki. Prawnuki.
Odkryłam także notki prasowe i archiwa historyczne.
Większość dotyczy oporu przeciw Millennium Gate.
Całe miasto było przeciw niej. Ściągniesz to zdjęcie dla mnie, Neelix?
- Chcę je oprawić. - Tak jest, kapitanie.
Mieszkańcy Canton w Ohio powitali dziś reprezentantów Millenium Gate małą paradą.
Canton jest jedną z trzech lokacji rozważanych przez kierownictwo projektu.
/Nie przejmując się naciskami, Henry Janeway, /właściciel księgarni Alexandria Books, twierdzi,
/że nie ma zamiaru zamknąć interesu.
/Marci Collins, wiadomości /kanału trzeciego.
Następny przystanek - Mars! Kiedyś zajmowałem się kontaktami medialnymi z NASA.
Jeśli dobrze pamiętam, twoja klasa wymyśliła ten slogan. Mogę?
- Szkoda, że ci się nie udało. - Pewnie nie byłam dość dobra.
- Czy wciąż jest pani w kontakcie z innymi? - Nie.
Ja tak. Zadzwoniłem w parę miejsc ostatniej nocy.
- Pamięta pani porucznik McMillan? - Co u niej?
Ma być drugim pilotem we wspólnej misji z Europejczykami w dwa tysiące trzecim.
Cztery miesiące na stacji kosmicznej.
Nieźle, jak na dziewczynę z klaustrofobią.
Wyszła z tego. Przykro mi z powodu pani ostatniej pracy. Wszystkie te cięcia...
- Nie szanują inżynierów jak powinni. - Kto panu powiedział, że straciłam pracę?
Zadzwoniłem w parę miejsc. Nie musisz tak żyć.
Pożyczać pieniędzy, spać w samochodzie...
- Informacje o mnie to nie pański interes. - Tak się składa, że mój.
- Zbieramy informacje o naszych kandydatach. - Czy próbuje pan złożyć mi jakąś ofertę?
Wiemy, że współpracuje pani blisko z Henrym Janeway. Pani posłucha.
Chcecie, żebym z nim porozmawiała i nakłoniła go do zmiany zdania.
- Jeśli się pani uda. - A w zamian?
Damy pani pracę - konsultanta inżynieryjnego projektu. Na pewno ma pani potencjał.
Więc?
Pomyślę o tym.
Proszę myśleć szybko. Nie możemy czekać następnych tysiąc lat.
/Zrozumiałem. /Kontynuuj.
/To jeden mały krok dla człowieka
/i jeden wielki skok dla ludzkości.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Pomyślałem, że nie będziesz mieć nic przeciwko. Masz tu świetne gry.
Nie przejmuj się. Próbowałeś "Matrix of Doom"?
Tak, zabili mnie na poziomie szóstym.
- Wystrzel flarę zanim wejdziesz do fortecy. - Świetnie.
- Kawy? - Poproszę. Gdzie twój tata?
W Bloomington. Wszyscy zaopatrzeniowcy w mieście nas bojkotują
- więc pojechał tam po wodę. - Zostawił ci dowodzenie?
Alexandria Books. W czym mogę pomóc?
Najwyraźniej masz predyspozycje.
Zajmuję się też rachunkami. Tata nie jest dobry w liczeniu.
- Masz dzieci? - Nie.
- To nie priorytet? - To nie tak. Po prostu nie złożyło się.
Nie masz nic przeciwko, jeśli zapytam, gdzie jest twoja mama?
- Umarła. - Przykro mi.
Byłem naprawdę mały. Nie bardzo ją pamiętam.
Tata mówi, że żaden z bohaterów nie dorastał w normalnej rodzinie.
Herkules, Achilles, Odyseusz. Wszyscy dorośli pod opieką tylko jednego z rodziców.
Znalazłeś się w dobrym towarzystwie.
- Lubisz tu pracować, Jason? - Jest w porządku.
Mam wrażenie, że nie podzielasz entuzjazmu ojca w sprawie chronienia przeszłości.
Nie wiem.
Ta Millenium Gate może być całkiem fajna.
Widziałeś pierwsze lądowanie na Księżycu?
- Jeden mały krok dla człowieka... - Pokazywali je raz w szkole.
Widzialam je w telewizji kiedy miałam jedenaście lat. Cały świat to widział.
- To musiało być świetnie. - Było.
Więc, masz jakichś bohaterów?
- To nie czasy bohaterów. Tak mówi tata. - Daj spokój, musi być ktoś.
Tata. Nieraz jest nieznośny, ale zwykle jest super.
Alexandria Books. W czym mogę pomóc? Nic się nie stało.
Pierwszy telefon od trzech dni i pomyłka.
Zwycięski Hektor, syn Priama, prześliznął się przez greckie linie
przynosząc tak potrzebne zaopatrzenie dla oblężonej Troi.
- Hej tato, jesteś sławny. - Właściciel lokalnego interesu powala bramę.
- Niech pada. Jacyś klienci rano? - Tylko my Galo-Rzymianie.
Kurczaki dla nie naukowców.
Wy dwoje razem jesteście niebezpieczni.
Kiedyś nam podziękują za nie poświęcanie historii dla centrum handlowego.
- To trochę więcej niż zwykłe centrum, Henry. - Słucham?
- To nie tylko centrum handlowe. - Czytałaś promocyjne foldery?
Ponad sześćset stoisk. Potencjał koncesjonowania.
Jest wymiar komercyjny, ale to nie jedyna funkcja.
- O co ci chodzi? - Dowiedziałam się trochę o Millenium Gate.
To samopodtrzymujące się miasto, eksperymentalna biosfera.
- Nigdy czegoś takiego jeszcze nie było. - Co złego w biosferze, w której żyjemy?
- Nic. - Dokładnie.
Ten projekt pomoże naukowcom lepiej poznać nasze środowisko.
Może nawet odtworzyć je na innych planetach.
Inne planety - czy nie mamy wystarczająco dużo problemów z tą, na której żyjemy?
Tak. Dlatego pewnego dnia chciałabym się z niej wynieść.
Myślę, że bierzesz tę swoją eksplorację trochę zbyt poważnie.
A ty tak się boisz zmian, że ledwo masz odwagę wyjść za drzwi.
Millennium Gate ma duży potencjał, Henry. Nie widzisz tego.
Wszystko, co widzisz to twoje książki. Żyjesz w przeszłości!
- Wygląda na to, że spałaś z naszym wrogiem. - Wypiliśmy piwo, w każdym razie.
- Moss. - Zaproponował mi pracę.
- Jaką? - Konsultanta inżynieryjnego.
- Przy Millennium Gate. - Powiedziałam mu, że to przemyślę.
A on powiedział "Zmuś Janewaya do podpisania i jesteś zatrudniona"?
- To jeden z punktów widzenia tej kwestii. - A kiedy powiem "nie", co wtedy?
Pojedziesz z nim, tak? Do Canton w Ohio czy Trzeciego Koła Piekielnego,
czy gdzie tam zechce zbudować to cholerstwo!
- Nie mogę dalej mieszkać w samochodzie. - Nie musisz. Zostań tu.
- Nie. - Dlaczego?
- Bo nie mogę. - To nie powód.
Bo nie chcę!
Byłeś dla mnie naprawdę miły, Henry, ale nie mogę tu utknąć.
- "Utknąć"? Jak ja? - Tego nie powiedziałam.
- Możesz żyć jak chcesz. - Ty też.
Co się dzieje?
- Pomagamy naszemu gościowi wyruszyć w dalszą podróż. - Ale myślałem, że zostaniesz tu trochę.
- Coś mi wypadło. - Poradzimy sobie.
Pożegnanie nie jest w końcu takie trudne.
Jason.
- Jason, gdzie idziesz? - To już minęło. Szczęśliwego Nowego Roku.
Jason! Jason!
To było około 2210 roku. Mój wujek Jack był na misji
do odległego układu Beta Copricus.
Wtedy "odległy" oznaczało najbliższy układ gwiezdny.
To było kiedy jeszcze musieli używać stazy.
Więc, Jack uśpił załogę i pilotował okręt przez sześć miesięcy.
- Bez kontaktu z kimkolwiek po drodze? - Nie było nikogo po drodze.
Nie wtedy. Nadajniki nie były nawet podprzestrzenne.
Wiadomości z Ziemi szły tygodniami.
- Wolałabym stazę. - Ja też. Tyle samemu, trochę bym zdziwaczał.
Więc, sześć miesięcy do Beta Capricus.
A kiedy tam dotarli, nic tam nie było.
- Żadnej planety? - Nie. Żadnej gwiazdy, nic.
Okazało się, że Beta Copricus to tylko echo elektromagnetyczne dalekiej galaktyki.
- I co zrobił? - A co mógł zrobić?
- Zawrócił okręt i skierował się ku Ziemi. - A załoga?
Pomyślał, że nie ma powodu, aby ich budzić. Nic do zobaczenia, nic do zrobienia.
Więc, sześć miesięcy później wrócił na Ziemię, wybudził załogę ze stazy,
a oni zaczęli się zastanawiać czemu nie opuścili orbity.
Proszę.
- Nie wiedziałem, że ma pani zebranie. - Nie zebranie. Opowiadamy rodzinne historie.
- To może poczekać. Mogę się przyłączyć? - Proszę.
- Ja także pochodzę z wysokiego rodu. - Jego kuzyn jest golarką elektryczną.
Raczej nie. Mój program był skompilowany z najnowocześniejszych holomatryc Federacji.
Mój kuzyn był programem szachowym, który zdobywał wiele nagród.
Chorąży Paris, musi pan jeszcze opowiedzieć o swoich korzeniach.
Zwykła zbieranina ludzi będących solą ziemi.
Głównie farmerzy. Trochę kolonistów.
Ale był jeden... Był pilotem.
Przeleciał pierwszą lotnią orbitalną po marsjańskim plateau.
Mars. Pańscy przodkowie musieli znać przodków kapitan!
Pracowała nad wszystkimi wczesnymi marsjańskimi projektami.
Wygląda na to, że wróciliśmy do punktu wyjścia, panie Paris.
- Jak się nazywała? - Shannon O'Donnell.
O'Donnell...
- Nie sądzę... - Co masz na myśli?
Znam wszystkie misje Marsjańskie od 1970 roku.
Bezzałogowe, załogowe, kto jest kim...
Nie było tam żadnej O'Donnell.
- Proszę. - Raport o stanie okrętu.
Niech zgadnę. Holograficzna inżynier ma problemy ze swoim programem,
Neelix - Kardasjański kucharz, ma problemy z zaopatrzeniem.
Siedem z Dwunastu się regeneruje, a kapitan Chakotay świetnie sobie radzi.
Tylko się zastanawiam, jak poskładają z kawałków nasze życiorysy za kilkaset lat.
- Zależy od tego, jak duże będą te kawałki. - PADD tu, dziennik tam, może holoprogram.
Nie będzie tego, aż tak dużo, jak moglibyśmy sądzić.
Przebrnęłam przez tuziny historii napisanych o Ziemi z dwudziestego pierwszego wieku.
Wszystkie są stronnicze tak lub inaczej.
Wolkanie opisują pierwszy kontakt z "barbarzyńsko nielogiczną" rasą.
Ferengi mówią o Wall Street jak o świętości.
Bolianie narzekają na niską jakość wodociągów.
A ludzcy historycy - ta sama historia. Każda kultura widziała to w inny sposób.
Wróciłam więc do surowego materiału: akty urodzenia, zgonu, ślubu,
spisy majątkowe, wyborcze, nagrania domowe,
akta medyczne, zatrudnienie, dane sądownicze. Wszystko jest fragmentaryczne i niekompletne.
- I... Czy ona istniała? - Nazywała się Shannon O'Donnell.
Trenowała by być astronautką, ale nie skończyła treningu.
Była inżynierem. Ale nie pracowała przy misjach na Marsa.
- Pracowała przy Millennium Gate? - Tylko jako konsultant.
A co z opozycją, o której mówiłaś. Powiedziałaś, że walczyła przeciw projektowi.
Właściwie nie było opozycji. Lokalna populacja powitała Millennium Gate z otwartymi rękami.
- Poza jednym człowiekiem. - Henry Janeway.
Wyszła za niego... Zmieniła nazwisko, ale nie historię.
Nie bądź dla niej zbyt surowa. Mogła nie wiedzieć, że będzie musiała spełnić twoje wymagania.
Przejdzie mi. Pytanie brzmi:
Kiedy wrócimy na Ziemię, jak mam przekazać tę nowinę ciotce Marcie?
/Mamy tylko trzy godziny, a Henry Janeway /wciąż odmawia współpracy przy Millenium Gate.
/Następne wiadomości o północy. /Marci Collins, wiadomości kanału trzeciego.
- Nie sadzę, żeby zmienił zdanie. - Do północy? Wątpliwe.
Wygląda na to, że będziemy musieli odpuścić budowę. Przynajmniej w Portage Creek.
Szkoda, że jeden ignorant zatrzymuje postęp.
- To nie takie proste. - Henrego można lubić,
ale gra w złej drużynie. Spogląda wstecz.
To miasto potrzebuje ludzi patrzących prosto w przyszłość.
Cóż, patrz w przyszłość, a ja jadę na Florydę.
Czekaj. Nie wypuszczę podróżnika na takie zimno.
Nie udało mi się dotrzymać warunków targu.
Jeśli nie myślelibyśmy, że możesz coś dodać do projektu, nie złożylibyśmy ci propozycji.
Głupota Henrego Janewaya nie zmienia tego. Przyda nam się twoja pomoc.
Tylko nie tutaj.
Mój współpracownik w Canton. Przekażę mu, że jedziesz. On znajdzie dla ciebie miejsce.
- Shannon! - Co się stało?
- To tata. - Do zobaczenia w Ohio.
Nie chce wyjść ze sklepu. Na zewnątrz zebrał się tłum. Policja przyjechała!
- Twój ojciec potrafi o siebie zadbać. - Proszę, porozmawiaj z nim. Ciebie posłucha!
Nie, nie posłucha, Jason.
Gdzie jedziesz i co znaczyło to: "Do zobaczenia w Ohio"?
- Ohio... Floryda... - Co jest nie tak z tym miejscem?
- Po prostu nie wyszło. - Myślałem, że nas lubisz.
- Bo tak jest. - To dlaczego wyjeżdżasz?
Przykro mi.
Trzydziesty pierwszy grudnia roku 2000, kwadrans po dwudziestej trzeciej.
Jeszcze dziewięćdziesiąt pięć mil zanim zdecyduję, gdzie jechać. Na wschód, czy na południe.
Ale nie będą one pozbawione ciekawych wydarzeń.
Mój przewodnik mówi, że niedaleko jest "Ostatnia Wieczerza" Leonarda da Vinci.
Odtworzona z kukurydzy.
Ostatnie dni były pamiętne, mówiąc krótko.
Poznałam Henrego Janewaya. Interesujący człowiek.
Niestety nie słucha nikogo poza samym sobą.
Dał mi miejsce do spania.
Nawet zjedliśmy kolację. Do tego w Paryżu.
Ma syna.
Dobry dzieciak. Światły jak ojciec.
Osobiście nie żałuję żadnego dnia spędzonego w tym uroczym mieście.
Chcę wam wszystkim podziękować za wasze poparcie i wsparcie.
- Czy rozważa pan przedłużenie terminu? - Obawiam się, że to niemożliwe.
Chcielibyśmy przekazać Portage Creek wyrazy najgłębszego ubolewania z powodu...
- Przepraszam. - Nagrywaj.
Przepuście ją.
- Zamknięte. - To ja!
- Powiedziałem, że jest zamknięte. - Na tabliczce jest co innego.
- Do cholery, Henry, tu jest zimno! - Kto jest z tobą?
Nikt, tylko ja.
Myślałem, że o tej porze jesteś już w Ohio.
Samochód ci się znowu zepsuł? Co ty do cholery robisz?
- Pakuję twoje rzeczy, wyjeżdżamy. - Nigdzie się nie wybieram.
- Czy muszę cię wywlec przez frontowe drzwi? - Próbuj. Nigdzie się nie ruszę.
- To koniec! - Więc, muszę cię poprosić, żebyś wyszła.
Pół miasta tam jest! Jesteś w wiadomościach. Przejdziesz do historii. Dowiodłeś swego.
Widocznie nie. Jeśli tak, nie musiałabyś prosić o podpisanie wyroku na moje życie!
Może gdybyś wyjrzał zza książki raz na jakiś czas, zobaczyłbyś, co się dzieje!
Proszę, żadnych mów o przyszłości.
Tak długo, jak nie będę musiała słuchać twoich pontyfikatów o przeszłości.
Zgoda. Cieszę się, że to omówiliśmy. Żegnam.
- Jest prawie północ, Henry! - No właśnie. Wygrałem.
Co wygrałeś? Prawo do chowania się do końca życia?
- Do tej pory skutkowało. - Nie dla twojego syna.
- Czy tego miasta. Czy mnie. - Patrz, wiem, że masz pracę do wykonania.
- Tu nie chodzi o pracę. - Więc, po co tu jesteś?
Przez ciastka.
Ciastka?
Byłam na międzystanowej... Zatrzymałam się po benzynę
i kupiłam torebkę ciastek czekoladowych.
To taki mój rytuał. Zawsze na autostradzie lubię trochę podjeść.
Rozumiem. A co to ma do rzeczy?
Nie były dobre, Henry. Nie były te same.
Myślałam o tobie, żałując, że cię tam nie ma.
Właściwie wolę jasnokremowe, mam alergię na czekoladę.
Nie wiesz, co tracisz.
Minęło sporo czasu...
Ale zaczynam czuć jakbym znalazła miejsce...
- Chciałam trochę pobyć z tobą i Jasonem. - My też chcielibyśmy pobyć z tobą.
Ale ja nie mogę pracować w księgarni przez resztę życia. Dostałam drugą szansę, Henry
i nie mogę jej stracić.
Utknęłam w przyszłości. Ty w przeszłości.
Ale może się z tego wyrwiemy w teraźniejszość.
Nie wiem jak... Bez poświęcania mojej...
Wiesz, pan Moss zaoferował mi posadę w Canton, nawet jeśli nie dotrzymam
mojej części umowy. Myślę, że było mu przykro z mojego powodu.
Ale jestem przygotowana do odrzucenia propozycji. Jeśli chcesz, abym z tobą została.
Myślę, że mógłbym...
Otworzyć mój sklep w tym monstrum, które chcesz zbudować.
Mam kilka dojść.
Myślę, że mogłabym załatwić ci takie miejsce, żeby nikt ci nie przeszkadzał.
Niezbyt dużo w tym zysku. Jesteś pewna, że nie wyjedziesz znowu?
Nie, ale jeśli tak się stanie, wyjedziemy oboje.
- Która godzina? - Za minutę północ!
Więc, nie jest jeszcze za późno.
/Neelix do kapitan Janeway.
Tak?
/- Kapitanie, mogłaby pani przyjść do mesy? - Coś się stało?
/Nie, nie ma pośpiechu. Ale muszę z panią /porozmawiać. Na temat osobisty.
Chwileczkę.
Wesołego dnia przodka! Wesołego dnia przodka!
O co chodzi?
- Dwudziesty drugi kwietnia, dzień przodka. - To święto zostało ustanowione...
właściwie dzisiaj. Z kapitańskim pozwoleniem.
Neelix...
Myślę, że coś znalazł, kapitanie. Wieczór refleksji o tych, którzy byli przed nami.
- Zdrowie! Wujkowi Jackowi, by się podobało. - Wyciągnął mnie spod kanału warp. Jestem za.
- Doceniam to, co robicie, ale... - Neelix, prezent.
Jaki prezent?
Shannon O'Donnell Janeway, około 2050 roku.
Poszperaliśmy jeszcze trochę. To zdjęcie zostało zrobione w małym parku
koło Portage Creek, trzydzieści osiem lat po zbudowaniu Millennium Gate.
Pomyślałem, że będzie ładnie wyglądało na półce, obok biurka, w gabinecie.
Dziękuję, ale nie wiem, czy jest tam dla niej miejsce.
Myli się pani, kapitanie.
Jej życie wpłynęło na pani wyobraźnię. Szczegóły historyczne są nieistotne.
Zgadzam się. Gdyby nie ona, nie wstąpiłaby pani do Floty.
Tak? I nie utknęlibyśmy razem w Kwadrancie Delta.
Dało nam to czas na poznanie się nawzajem.
Chyba czas na nasz własny portret rodzinny.
Wszyscy, zbierzcie się wokół kapitan.
Twarzą do aparatu.
Uśmiech.
- Za rodzinę. - Za rodzinę.
- Jeszcze jedno. - Nie. Nie sądzę
Skończ z tym, Kieran. To rozkaz.
Tłumaczenie i opracowanie napisów: Michał Ambroziewicz
Korekta techniczna i merytoryczna: Marek Kowalczyk
Zapraszamy na stronę: http://napisy.gwflota.com
Dopasowanie do wersji DVDRip: czapka
Korekta techniczna: tom2407