Okaż miłosierdzie.
Wy ludzie macie takie powiedzenie: gdy oszukasz raz, powinieneś się wstydzić.
Gdy oszukasz mnie drugi raz, to ja powinienem się wstydzić.
Mówiąc inaczej: twój kredyt wyczerpał się.
W przyszłym miesiącu zwrócę ci podwójną ilość racji z replikatora.
Powiedziałeś to samo, gdy pozwoliłem ci zreplikować
te chrupki bekonowe na twój maraton filmów o potworach.
- Ujmę to inaczej: to śmiertelnie poważna sprawa. - Przesadzanie nie pomoże.
Nie przesadzam.
To rocznica pierwszej randki z B'Elanną.
A ty o wszystkim zapomniałeś?
Tak i jeśli nie przygotuję romantycznej kolacji...
- No dobrze, wygrałeś. - Neelix, jesteś święty.
Poproszę o butelkę Mouton Rothschild, rocznik 2342, jeżeli jest w bazie,
terreliańskiego bażanta, szparagi gotowane na parze i jedną różę.
- Gdzie to przesłać? - Potrawy wpisz do replikatora B'Elanny,
wino i kwiaty wezmę sam. Nie mogę pokazać się z pustymi rękami.
- Neelix, mogę liczyć na filiżankę kawy? - Już się robi.
- Kwiaty i wino? - Rocznica.
- Kawa? - Służba na mostku. Czeka mnie osiem godzin.
- Znowu siedzisz w wielkim fotelu? - Czwartą noc z rzędu.
- Nikogo nie oszukasz. - Słucham?
Kochasz te nocne zmiany. Masz szansę grać kapitana.
Nie gram. To okazja, by zdobyć doświadczenie w dowodzeniu. Ty także mógłbyś spróbować.
Jaki sens ma konkurowanie z takim ambitnym karierowiczem jak ty?
Obiecaj mi jedno: gdy już będziesz na szczycie
pamiętaj o tych wszystkich maluczkich, po których się tam wspiąłeś.
Chyba nie każesz im pracować na nocnych wachtach?
- Sternik, status. - Taki sam jak dwadzieścia minut temu.
- Odśwież mi pamięć. - Prędkość warp sześć i trzy dziesiąte.
Kierunek dwadzieścia jeden na dwa.
Czy mogę mówić swobodnie, sir?
- Proszę. - Jesteśmy na nocnej wachcie, spokojnie.
Pewnego dnia przejmiesz mostek. Może wtedy zrozumiesz ciężar dowodzenia.
- Raport. - Automatyczne wezwanie pomocy.
- Pochodzenie? - Planeta klasy M.
Odległość siedemdziesiąt trzy setne roku świetlnego
kierunek dwa - sześć - jeden na jeden - pięć.
To byłaby znaczna zmiana kursu.
Ciężar dowodzenia spoczywa na pańskich barkach, sir.
Oczywiście zawsze możemy obudzić komandora Chakotaya.
Nie. Zmień kurs.
Otwórz kanał. Tu chorąży Kim ze statku Voyager.
- Czy możemy pomóc? - Nie odbieram żadnych oznak życia.
- Chyba nie przeżyli. - Może być wiele przyczyn,
które uniemożliwiają wykrycie oznak życia. Musimy tam zejść i sprawdzić to.
Poinformuję komandora.
Jenkins, mostek należy do ciebie.
Mam nadzieję, że podjąłem właściwą decyzję.
Zmieniając kurs, czy budząc mnie?
- Przepraszam sir, ale... - Spokojnie Harry,
miałeś rację w obu przypadkach.
Może ty poprowadzisz grupę wypadową. Będę obserwował twoje postępy z mostka.
Tak jest.
Wezwanie pomocy było automatyczne?
Zgadza się. Mam nadzieję, iż ktokolwiek je wysłał, jeszcze żyje.
Kto prowadzi zwiad?
- Patrzysz na niego. - Naprawdę?
- Jakiś problem? - Nie.
Myślałem tylko, że w zaistniałych okolicznościach: nowa planeta, nieznane niebezpieczeństwa...
Komandor Chakotay albo Tuvok będzie dowodzić.
Jestem starszym oficerem, Doktorze.
Jestem na statku od 5 lat. Myślę, że sobie poradzę z misją zwiadowczą.
- Z całą pewnością nie chciałem pana urazić. - Nie obraziłem się.
Oczywiście moja obecność w drużynie skompensuje wszelkie braki doświadczenia z pańskiej strony.
Transport.
- Jest pan pewien, że to właściwe współrzędne? - Tak.
Najwyraźniej, ten kto nadał wezwanie pomocy, został uratowany.
Może, ale skoro tu jesteśmy, przeprowadźmy poszukiwania.
Rozdzielamy się.
Chorąży!
- To źródło wezwania pomocy. - Co to?
Nie wiem.
Paratroniczne osłony, gęsta matryca energetyczna, bionerwowe układy.
Bionerwowe?
Cofnąć się, to może być niebezpieczne.
Czekajcie.
- To mówi do nas. - Mówi?
Duotronicznymi algorytmami. Chwileczkę, moja matryca tłumacząca
interpretuje to.
Mówi, że jest ranne. Potrzebuje naszej pomocy.
Pyta, dlaczego nie widzi i nie czuje rąk i nóg.
Jest przerażone.
STAR TREK VOYAGER S5 E25 - Warhead
GŁOWICA - Możesz się przedstawić?
Mówi, że jego pamięć została uszkodzona. Nie pamięta swojego imienia.
Nie martw się. Pomożemy ci.
Załogant Lang zostanie z tobą.
Co pan sądzi? Sztuczna inteligencja?
Która nie zdaje sobie sprawy, że jest sztuczna.
Może powinniśmy powiedzieć mu prawdę. Spróbować pobudzić pamięć.
Nie, nie chcę ryzykować urazu psychologicznego.
Urazu psychologicznego? Doktorze, to maszyna.
Zagubiona i prosząca o naszą pomoc. Powinniśmy przesłać ją na pokład.
Nie, dopóki nie dowiemy się z czym mamy do czynienia.
- Protokoły misji wypadowych mówią... - Moralność mówi, że powinniśmy pomóc.
Może nie jest z krwi i kości, ale jest w potrzebie.
- Zróbcie miejsce dla dziennej wachty. - Jak mu idzie?
Zobaczmy. Pięć minut minęło, więc powinien się zameldować właśnie...
- Grupa wypadowa do Voyagera. - ... teraz.
To cały nasz Harry. Na twoim miejscu obawiałabym się o stanowisko.
- Słucham chorąży. - Znaleźliśmy źródło sygnału.
To rodzaj sztucznej inteligencji. Bardzo uszkodzone.
Doktor uważa, że powinniśmy przesłać to na pokład.
To wy dowodzicie misją chorąży. Jakie jest wasze zdanie?
Cóż...
Sądzę, że skoro możemy, to powinniśmy pomóc.
Ale jako środek ostrożności zalecam otoczenie maszynowni polem siłowym dziesiątego poziomu
- i przesłanie tego bezpośrednio tam. - Zgoda. Dajcie nam kilka minut.
Prześlemy cię na nasz statek.
Jestem Awaryjnym Hologramem Medycznym Voyagera.
Projekcją światła i pól siłowych,
zarządzanymi przez optroniczny program komputerowy.
Nie, mówiąc ściśle raczej nie jestem prawdziwą osobą.
- Co z naszym pacjentem? - Jest skomplikowany.
Używa obwodów bionerwowych
do naśladowania funkcji synaptycznych humanoidów.
Ale jego rdzeń pamięci jest uszkodzony. Cierpi na rodzaj technologicznej amnezji.
Czy ktoś ma jakąś teorię czym to może być?
Może to być sonda, albo rodzaj urządzenia do komunikacji.
Czymkolwiek jest, nie był sam. Twierdzi, że podróżował z towarzyszem.
Jeśli na powierzchni jest kolejny, może udzielić nam paru odpowiedzi.
Będę w astrometrii, przeskanuję powierzchnię. Przekażcie naszemu gościowi
- wyrazy szacunku w moim imieniu. - Oczywiście kapitanie.
Wyłącz pole izolacyjne.
Jak się masz?
Cóż, to ciekawe pytanie.
Chorąży Kim i porucznik Torres próbują naprawić twoje...
uszkodzone obwody.
Chciałbym z tobą o tym porozmawiać.
Nie jesteś istotą organiczną. Jesteś istotą technologiczną.
Jesteś sztuczną inteligencją, osadzoną w pewnej maszynie.
Nie, nie nastąpiła pomyłka.
Sądzimy, że twoje uszkodzenia powstałe w wyniku katastrofy, spowodowały twoją dezorientację.
Spójrz na to w ten sposób: ty i ja mamy ze sobą coś wspólnego.
To, że nie jesteśmy istotami organicznymi, nie znaczy, że jesteśmy gorsi.
Cóż, jesteś metalowy, masz ponad metr długości, cylindryczny kształt.
Prawdę mówiąc jesteś całkiem elegancki.
Nie ma za co.
Nie wykryłam żadnej kolejnej technologii na powierzchni planety.
Może drugie urządzenie zostało zniszczone w wyniku katastrofy.
Szukaj cząstek stałych zgodnych z naszym przyjacielem z maszynowni.
Występują minimalne ślady rozrzucone po północnym kontynencie.
Wyizoluj je.
Krater po uderzeniu.
Ma rozpiętość dwustu kilometrów.
Spójrz na to wysoka koncentracja
promieniotwórczych pozostałości na ścianach krateru.
A nachylenie pęknięcia jest zgodne z... wysoko zogniskowanym wybuchem.
Najwyraźniej odkryliśmy jego funkcję.
Broń masowego rażenia.
Rozumiem pani obawy, ale urządzenie nie zrobiło nic,
- co pozwoliłoby uznać je za wrogie. - Na razie nie, ale to tylko kwestia czasu,
- aż wszystko sobie poukłada. - Dlatego powinniśmy o tym z nim porozmawiać,
wyjaśnić nasze obawy, poprosić o pomoc w rozbrojeniu wybuchowych elementów.
Jeśli jest zaprogramowane na eksplozję, nie wiadomo jak zareaguje.
Zgadzam się. Musimy teraz zlikwidować zagrożenie. Sugestie?
Przesłać urządzenie poza statek i zniszczyć, zanim zagrozi komukolwiek.
- Siedem, mówimy o czującej istocie. - W takim razie przesłać na powierzchnię
- i zostawić boję ostrzegającą inne statki. - Odmawiam uznania, że naszą jedyną opcją
- jest zabicie lub porzucenie go. - A gdybyśmy oddzielili obwody bionerwowe
- od materiałów wybuchowych? - Wyłączyć broń, ale ocalić inteligencję.
Są w pełni zintegrowane. Gdzie umieścimy inteligencję, gdy wyłączymy urządzenie?
Odpowiedź jest oczywista: skopiować wzory synaptyczne
- do matrycy holograficznej, takiej jak moja. - A później?
Spróbować dowiedzieć się skąd pochodzi. I zwrócić ją tam.
Urządzenie jest bardzo skomplikowane. Jeden błąd i ryzykujemy detonację.
Ocalenie życia często wymaga ryzyka.
Harry, B'Elanna, pomożecie Doktorowi.
- Dziękuję, kapitanie. - Przy pierwszym znaku niebezpieczeństwa,
przesyłamy to poza statek. Zrozumiano?
Zrozumiano.
Rozumiem, ja również nie chciałbym być w kółko noszony.
Oczywiście, że jesteś. Któżby nie był?
Zabieramy cię do ambulatorium.
Ponieważ tam mamy lepsze wyposażenie, by ci pomóc.
Pokład piąty.
Przeniesiemy twoją inteligencję do matrycy holograficznej.
Powinieneś być zadowolony. Wkrótce będziesz chodził tak jak ja.
Nie jestem pewien. Gdy rozmawiamy, chorąży Kim konfiguruje twoje parametry fizyczne.
Jestem pewien, że będziesz przystojny.
- Możemy zaczynać? - Jeśli jest pan gotów.
Nie bój się. Musimy dostać się do niektórych z twoich systemów,
by umożliwić transfer.
Mówi, że chce wiedzieć co dokładnie pani robi.
To delikatna procedura. Nie będę mogła się skupić,
jeśli będę musiała tłumaczyć krok po kroku.
Musisz wybaczyć porucznik Torres. Jest wspaniałym inżynierem,
niestety nie ma moich manier.
- Harry, mógłbyś? - Pewnie.
Po pierwsze musimy uzyskać aktywne połączenie
pomiędzy tobą a holosystemami.
By to zrobić, musimy wyłączyć twój program,
aby resekwencjonować twoje obwody bionerwowe.
Mówi, że nie może pozwolić na swoje wyłączenie.
Przepraszam, ale nie ma innego sposobu.
Uzbraja się, rozpoczęła się sekwencja detonacji.
Ambulatorium do mostka: urządzenie eksploduje, prześlijcie je poza statek.
- Straciliśmy namiar transportera. - Doktorze, mów do niego.
- Proszę, zniszczysz siebie i nas. - Detonacja za dwadzieścia sekund.
B'Elanno, wyślij impuls EM przez jego matrycę energetyczną. Może to pomoże.
Zrozumiałam.
Piętnaście sekund!
Proszę, rozbrój się. Chcemy ci tylko pomóc.
- Dziesięć sekund. Dziewięć. - Włączam impuls.
- Sześć. Pięć. - Teraz.
Udało się. Wyłączyliśmy to, kapitanie.
Nie powinniście byli tego robić.
Wiem, że przywiązał się pan do tej rzeczy, ale...
- Kłamaliście. - O czym pan mówi?
Mówiliście, że przeniesiecie mój wzorzec nerwowy,
ale naprawdę chcieliście mnie wyłączyć.
Jesteś sztuczną inteligencją.
Użył połączenia, by przejąć program Doktora.
Ambulatorium do mostka:
Kapitanie, proszę odpowiedzieć.
Włamał się do systemów statku. Wyłączył łączność.
- Zamknął nas. - Próbowaliście mnie zniszczyć.
Próbowaliśmy cię tylko rozbroić.
Jestem bronią.
- Tak. - Dlaczego mi nie powiedzieliście?
To był środek ostrożności. Baliśmy się, że możesz być niebezpieczny.
Najwyraźniej mieliśmy rację.
Nie mogłem pozwolić, abyście mnie zniszczyli. Muszę wykonać swoją misję.
- Teraz ją pamiętasz? - Tak.
Jestem długodystansową, uzbrojoną jednostką taktyczną. Zostałem wystrzelony przez mój lud.
Oni stawiają czoła strasznemu zagrożeniu. Wrogiemu gatunkowi.
Moja jednostka towarzysząca została zniszczona, ale ja osiągnę swój cel.
Wasz statek mnie tam zabierze.
Słuchaj, spróbujemy skontaktować się z twym ludem.
- Gdybyś mógł nam powiedzieć kim oni są... - Muszę wznowić moją misję.
- Broń została ponownie uzbrojona. - Ochrona?
Nadal nie może dostać się do ambulatorium. Ani do żadnej sekcji na pokładzie piątym.
Namierzyć naszych ludzi. Jeśli będzie trzeba, odrzucimy całą cholerną sekcję.
Nie polecałbym tego, kapitanie.
Jeśli znowu spróbujecie mnie powstrzymać, zdetonuję się.
Wasz statek i wszyscy na pokładzie zostaną zniszczeni.
Przesyłam nowe współrzędne sternikowi. Polecicie tam z maksymalną prędkością.
- Doktorze? - Nie ma go.
To współrzędne systemu odległego o dwa i trzy dziesiąte roku świetlnego.
- Czy to twój dom? - To mój cel.
Kurs, który wprowadziłem omija wrogie pola minowe. Nie zbaczajcie z niego.
Wasz statek nie zostanie uszkodzony. Gdy wlecimy do systemu, prześlecie mnie do celu.
Nie pomożemy ci w prowadzeniu wojny. Ta załoga kieruje się Pierwszą Dyrektywą,
która zabrania mieszania się do spraw innych gatunków.
- Już się wmieszaliście. - Próbowaliśmy ci pomóc.
Dopóki nie odkryliście mojego przeznaczenia. Potem próbowaliście mnie wyłączyć.
- Tylko części wybuchowe, nie ciebie. - Nie ma różnicy.
Jestem tym, czym jestem. A teraz zmieńcie kurs, albo zdetonuję się.
Jeśli to zrobisz, nigdy nie osiągniesz celu, prawda?
Jestem zaprogramowany, by podjąć wszelkie kroki, aby spełnić swoje zadanie.
Każdego kto próbuje mi przeszkodzić uważam za wroga.
Teraz zmieńcie kurs i przełączcie czujniki do mnie,
abym mógł stwierdzić, czy podporządkowaliście się.
Najpierw zwolnij z ambulatorium członków mojej załogi.
Nie zostałem zaprogramowany do negocjacji. Pozostaną tam, gdzie są.
Proszę wprowadzić kurs, panie Paris. Przełączyć czujniki do ambulatorium.
Mądra decyzja, kapitanie.
Zbierz personel. Musimy wymyśleć sposób przechytrzenia chytrej bomby.
Możemy wyłączyć pola siłowe wokół ambulatorium, mógłbym to namierzyć.
Nawet jeśli by się panu udało, nie damy rady przenieść tego na bezpieczną odległość,
- by uniknąć fali uderzeniowej. - Ma rację.
- Najlepszym rozwiązaniem jest ją rozbroić. - Powodzenia...
Ma wewnętrzną sieć czujników. Jeżeli coś zawalimy... bum.
Komandorze, sądzę, że powinien pan to zobaczyć.
To przekaźnik energii, używam go do zwiększenia wydajności replikatorów.
Zdobyłem go w zeszłym tygodniu na misji handlowej.
Posiada transkinetyczną regulację energii
i bionerwowy zespół obwodów kontrolnych. Czy to coś panu przypomina?
- Nasz przyjaciel z ambulatorium. - Na początku nie dostrzegłem związku,
ale gdy usłyszałem rozmowę o broni, wróciłem i sprawdziłem schematy.
- To ta sama technologia. - Od kogo ją zdobyłeś?
- Od kupca o imieniu Onquanii. - Czy powiedział gdzie to zdobył?
Nie, ale był pełny zapału do handlu. Może nam powie, jeśli mu się to opłaci.
Poszukaj jego statku. Jeśli go znajdziesz, wyślij mu zaszyfrowaną wiadomość.
- Powiadom go o naszym problemie. - Tak jest.
Gdyby udało nam się dostać do holoprojektorów bez jego wiedzy,
- może udałoby się go wyłączyć. - Zmienił wszystkie kody dostępu.
W chwili gdy spróbujemy je złamać, włączy sekwencję detonacji.
- Masz lepszy pomysł? - Tak, pozwólmy działać kapitan.
Ostatnią rzeczą, której potrzebujemy, jest moje zdanie.
- To nie pora na użalanie się nad sobą. - Chakotay pozwolił mi podjąć decyzję.
Co zrobiłem? Sprowadziłem na pokład bombę zegarową.
Gdy pierwszy raz dowodziłam misją wypadową, zabrałam ludzi do jaskini,
którą uważałam za wojskową placówkę Kardasjan. Okazało się,
że się pomyliłam, uznałam niestabilne złoża minerałów za sygnatury broni.
Były tam śliskie skały, utknęliśmy tam na trzy dni.
- Co zrobiliście? - Przekopaliśmy się gołymi rękoma.
- Dokąd idziesz? - Wykopać nas.
- Wiesz, że nie musisz tego robić. - Zostałem do tego zaprogramowany.
Jesteś czującą istotą, nie musisz być niewolnikiem swojego programu.
- Spójrz na Doktora. - Jest narzędziem.
Holograficzną marionetką.
Ta marionetka uratowała ci życie. Gdyby nie on, nadal byłbyś uszkodzony
i samotny na tej planecie. To on przekonał mnie, by przesłać cię na pokład.
A gdy odkryliśmy czym jesteś, i niektórzy chcieli cię zniszczyć,
- Doktor bronił twojego prawa do istnienia. - Do czego zmierzasz?
Nawet jeśli został zaprogramowany tylko, by być tylko lekarzem,
stał się kimś więcej. Nawiązał przyjaźnie, pilotował statek, nawet śpiewa.
Czy mimo tych wszystkich osiągnięć, kiedykolwiek przestał być lekarzem?
- Nie, ale... - Więc, ja nie mogę przestać być bronią.
Spójrz na siebie. Już jesteś czymś więcej. Masz ciało, oczy,
w chwili w której wybuchniesz, to wszystko się skończy.
- Taka jest natura tego, czym jestem. - Nie musisz tym być.
Możemy ci dać własną holomatrycę. Będziesz istniał jak długo zechcesz.
Osiągniesz wszystko, o czym myślisz.
Jedyną rzeczą, którą chcę osiągnąć, jest zniszczenie mojego celu.
- Co jest twoim celem? - Obiekt militarny na Salinia Prime,
sieć jedenaście, wektor dziewięć - trzy - cztery - jeden.
Opowiedz mi o tym. Kto jest wrogiem?
Bezwzględna, brutalna rasa, chcąca zniszczyć mój lud.
Co jeszcze o nich wiesz? Jaka jest ich planeta?
Czy są tam lasy? Dzika przyroda? Szkoły dla dzieci tej brutalnej rasy?
- Nie jestem wyposażony w zbyteczne dane. - Masz szczęście.
Jesteś na pokładzie Voyagera, masz dostęp do naszych czujników.
Może przyjrzymy się bliżej twojemu celowi?
- Obiekt militarny, mówiłem ci. - Jest tam personel.
- Żołnierze. - Którzy będą cierpieć przez ciebie.
Pamiętasz jak cierpiałeś? Ślepy i sparaliżowany?
- Czy naprawdę chcesz to spowodować? - Mam obowiązek chronić mój lud.
Nie zdradzę ich. Wynoś się, zanim będę zmuszony skrzywdzić ciebie.
Niezła próba.
Wykrywam falę podprzestrzenną z lewej burty.
- Wygląda na zamaskowany statek. - To może być on.
Onquanii podróżował zamaskowanym statkiem.
- Wywołuje nas. Tylko dźwięk. - Otwórz kanał.
/- Voyager. Miło znowu was spotkać. - Pana również.
/Odebrałem waszą wiadomość. /Posiadacie inteligentną broń?
Właściwie to ona ma nas. Jesteśmy zakładnikami.
- Wie pan coś o tej broni? /- O ile się nie mylę,
/stworzył ją gatunek Druoda. /Badałem ich technologię.
/Przyjmijcie mnie na pokład. /Mogę wam pomóc.
- Wyłączyliście łączność? - Oraz wzmocniliśmy osłony w tej sekcji.
Nie zostaniemy podsłuchani.
Ufałbym bardziej waszym środkom ostrożności, gdybyście nie byli na łasce tej broni.
Gdy zabieraliśmy ją na pokład, nie wiedzieliśmy czym jest.
Ta seria ma współczynnik inteligencji jedenastej klasy.
Jest zdolna do podróży w warp, w pełni uzbrojona, samonaprowadzająca się.
Ma maksymalny zasięg 80 lat świetlnych.
Może wlecieć w burzę jonową,
albo armadę wrogich statków, a i tak znajdzie swój cel.
Urocze. Jak mam się tego pozbyć z mojego statku?
Nie może pani. Ale ja mogę.
Umieszczając pole tłumiące w systemie transporterów,
które unieszkodliwi detonator, dopóki moi inżynierowie nie rozbroją go.
To hojna oferta. Czy mogę zapytać czego oczekuje pan w zamian?
- Samego urządzenia. - Nie mogę oddać broni masowego rażenia
- komuś, kogo dopiero poznałam. - Zajmuję się ratownictwem, nie wojną.
- Nie zamierzam tego użyć. - Ale może pan sprzedać to komuś,
kto tego użyje. Może pan na tym nieźle zarobić.
Bardziej zarobię sprzedając jego części. Sama matryca energetyczna,
może zasilić flotę statków. Odpowiednio przeprogramowany rdzeń inteligencji
może służyć do różnych rzeczy, od terraformingu
- do planetarnego systemu kontroli pogody. - Zgoda. Dostanie pan broń,
ale my zatrzymamy matrycę energetyczną. Dzięki temu zyskamy pewność,
- że nikt nigdy jej nie zdetonuje. - Obawiam się, że to jest nie do przyjęcia.
Matryca energetyczna jest jedną z najcenniejszych części.
Przykro mi, to nie podlega negocjacji.
W zamian możemy dać panu kilka kryształów dwulitu.
- Ta matryca ma wartość tysięcy kryształów dwulitu. - A jeśli dorzucimy przekaźnik plazmy?
Chcę całą broń, albo zostanie ona tutaj.
- Kapitanie? - Jest pan zbyt zdecydowany, jak na kogoś
kto zajmuje się tylko ratownictwem.
Przepraszam za marnowanie pańskiego czasu.
Musimy znaleźć inny sposób, by rozwiązać nasz problem.
Życzę powodzenia.
Przepraszam kapitanie. Myślałem, że pomoże.
- Mostek, raport. - Obcy statek otworzył ogień.
- Straciliśmy broń i osłony. - Ambulatorium do kapitan: co się dzieje?
- Jesteśmy atakowani. - Ile statków?
- Jeden. Z lewej burty. - Odpowiedzieć ogniem.
Nie możemy. Sprawdź czujniki. Broń nie działa.
Pola siłowe wokół ambulatorium destabilizują się. Próbują namierzyć broń.
Zmień modulację osłon.
Brak efektu.
Co robisz?
Broń wysyła falę antymaterii po wiązce transportera.
- Zostali zniszczeni. - To nie było konieczne.
/Byli wrogami. Utrzymać kurs.
Przeglądałam schematy broni. Można przystosować moje nanosondy
do unieszkodliwienia odwodów bionerwowych. Jednak będę potrzebować
bezpośredniego dostępu do głównego panelu kontrolnego broni.
To oznacza, że musisz dostać się do ambulatorium bez wzbudzania podejrzeń.
Możemy dostać się do kontroli holomatrycy nad ambulatorium.
Unieszkodliwić program Doktora na czas potrzebny Siedem do wstrzyknięcia nanosond.
- Ile czasu będziesz potrzebować? - Około dwudziestu sekund.
Przeskanuj to podprzestrzenne pole minowe, przed którym nas ostrzegał.
Oblicz siłę wybuchu, uszkodzenia które może spowodować na statku.
- Tak, kapitanie. - Co masz na myśli?
Mam wrażenie, że będziemy mieli niespodziewane kłopoty.
Analizowaliśmy obce pole minowe i wiemy, jak zadziałałoby na Voyagera.
Mogę tak kierować, aby udawać przelot przez pole minowe.
Oczywiście prosić mnie o wyboisty lot, to tak jak prosić wirtuoza, by fałszował.
Na pewno dasz sobie radę. Broń ma dostęp do naszych czujników.
Skąd będziemy mieli pewność, że się nie zorientuje?
Rekonfigurujemy sieć czujników, by wysyłała fałszywą telemetrię.
- Uwierzy, że lecimy przez pole minowe. - Przynajmniej na czas potrzebny,
- by umieścić Siedem w ambulatorium. - Jak?
- Wypadek. - Zamierzam doznać poparzeń plazmowych
trzeciego stopnia podczas naszego spotkania z minami.
Tu wkraczam ja. Główny oficer kosmetyczny. Do usług.
- Kolejny ukryty talent, Neelix? - Umiem obchodzić się z regeneratorem skórnym.
Powinienem umieć symulować przekonującą ranę.
- Ok. Dostaniemy się do środka. Co dalej? - Komandor Tuvok będzie gotów
do unieszkodliwienia programu Doktora.
- Ja wstrzyknę nanosondy i unieszkodliwię broń. - Poinformuję kapitan. Zaczynajcie.
Spraw się dobrze Neelix, a może kapitan awansuje cię na starszą kosmetyczkę.
- Pomóżcie mi. - W czym?
Staram się ustalić usterkę, która doprowadziła do mojej katastrofy.
Kilka moich plików pamięci nadal jest uszkodzonych. Przywróćcie je.
Już próbowaliśmy pomóc i do czego to doprowadziło?
Kiedy jesteś zakładnikiem, szukaj wszelkich okazji, by zaatakować napastnika.
Czy kiedykolwiek czytałaś podręcznik dla oficerów?
- Sekcja sto dwudziesta szósta. - Nie sądzę, by dyplomacja Gwiezdnej Floty
tym razem zadziałała.
Jeśli będziemy współpracować, damy mu przewagę.
Jeśli jest nawet cień szansy, że zdołamy przekonać go do zmiany zdania...
- To bomba, Harry. - Czująca bomba.
Powiedziałem, żebyście mi pomogli.
- Od czego zaczniemy? - W moim indeksie pamięci jest
kilka braków, łącznie z luką trwającą trzy minuty trzydzieści siedem sekund
- bezpośrednio przed katastrofą. - Rekursywny algorytm poszukujący
może odzyskać brakujące dane.
Tutaj. Odebrałeś transmisję podprzestrzenną. Rozkaz zmiany kursu na powierzchnię planety.
Wygląda na to, że twoje lądowanie nie było wypadkiem.
- Wróg próbował zmienić mój cel. - Nie, twoje kody dostępu są zaszyfrowane.
- Musieli wynaleźć kod przenikający. - A jeśli to nie był wróg?
- Któż inny próbowałby zmienić cel? - Popraw mnie jeśli się mylę,
ale to są te same duotroniczne algorytmy, których używałeś do komunikacji.
- Mój lud nie próbowałby powstrzymać mnie. - Może zmienili zdanie.
Wróg jest bezwzględny. Mój cel jest zagrożeniem.
Dlaczego mój lud miałby odwołać atak?
Jeśli odzyskamy więcej plików pamięci, może się dowiemy.
- Wasza pomoc nie jest już potrzebna. - Co się stało? Boisz się,
że może się okazać, że nie powinieneś niszczyć tych obiektów?
Pozwól nam dokończyć pracę. Później zdecydujesz, co chcesz zrobić z informacjami.
Kontynuujcie.
Czy nazwa Strategiczna Matryca Dowodząca coś ci mówi?
To moje centrum kontrolne. Rozkazali mnie wystrzelić.
Wygląda na to, że twoje rozkazy zostały unieważnione. Zobacz sam.
Wszystkie uzbrojone długodystansowe jednostki taktyczne natychmiast przerwać misję.
- Czytaj dalej. - Piszą, że wojna się skończyła.
Prawie trzy lata temu. Mój start był pomyłką.
Wystąpiła usterka jednego z czujników dowodzących.
To spowodowało rozpoczęcie sekwencji startów. Większość została odwołana,
ale trzydzieści cztery pociski zostały odpalone... w tym ja.
To znaczy, że teraz możesz się rozbroić.
Nie, nie ma tu kodu potwierdzającego. Uniknęliśmy wrogiego pola minowego,
- więc próbują nas oszukać. - Potwierdzenie może być
- w jednym z uszkodzonych plików pamięci. - A może to wy próbujecie mnie oszukać,
- przekonać do pacyfistycznej filozofii. - To nie prawda.
Kłamaliście poprzednio, dlaczego teraz mam wam wierzyć?
Nie musisz nam wierzyć, po prostu dostań się do tych plików.
Nie. Jestem zaprogramowany, by zniszczyć cel. Wykonam moją misję.
Jeśli wojna się skończyła, możesz wywołać następną.
Ile waszych ludzi wtedy zginie?
Ambulatorium do mostka, raport?
Wpadliśmy na minę podprzestrzenną. Musieliśmy wyjść z warp.
- Na tym kursie nie powinno być min. - Wykryliśmy ich tysiące.
- Rozproszone w całym rejonie. - Wyznaczamy nowy kurs, by je ominąć.
Prześlijcie go do mnie.
- Ta trajektoria opóźni nas o dwa dni. - To da ci czas na potwierdzenie,
- że wojna się skończyła. - Nie, postępujcie według planu.
Programuję wzmocnienie osłon, to ochroni Voyagera.
I tak będziemy musieli zmniejszyć prędkość.
Zgoda. Ale tylko dopóki nie opuścimy pola minowego.
Proszę utrzymać kurs, panie Paris. Jedna czwarta impulsowej.
- Sądzisz, że to kupił? - Na to wygląda.
Dajmy mu jeszcze jeden porządny wstrząs dla pewności.
Tak jest.
- Kolejna mina. - Osłony wytrzymają.
Tuvok do mostka: mam dostęp do holomatrycy.
Zrozumiałam. Janeway do Neelixa.
- Raport o rannych? - Kończę oparzenia plazmowe Siedem.
- Wyglądają całkiem autentycznie, sam bym się nabrał. - Dobra robota, przygotujcie się.
Czas uderzyć w kolejną minę, Tom. Dużą.
Komandorze, proszę wysadzić przekaźniki plazmy na pokładzie szóstym.
Janeway do ambulatorium, odnieśliśmy ciężkie straty.
- Utrzymać kierunek i prędkość. - To będzie trudne. Nasza oficer astrometryczna
została ranna. To ona przeprowadzała nas przez pole minowe.
- Zastąpcie ją. - Umiejętności Siedem z Dziewięciu są wyjątkowe.
Bez niej nie przelecimy przez to pole.
Więc ją wyleczcie i wyślijcie na stanowisko.
Ma oparzenia plazmowe trzeciego stopnia. Musi być leczona w ambulatorium.
Jeśli chcesz dotrzeć do celu, musisz poczekać.
Zgoda kapitanie. Ale ostrzegam, żadnych sztuczek.
Janeway do Neelixa, idźcie.
Wylecz ją jak najszybciej.
- Są w środku. - Teraz, Tuvok.
Mostek, moja holomatryca się destabilizuje. Dlaczego?
- Drugorzędne systemy zostały uszkodzone. - Naprawcie je.
Natychmiast, albo uruchomię sekwencję detonacji.
Czekaj.
- Co się dzieje? - Próbuje rozbroić broń.
Siedem!
Doznała szoku nerwowego. Pomóż mi.
Ambulatorium do mostka. Próba unieszkodliwienia mnie, nie powiodła się.
Jestem zaprogramowany do odparcia każdego ataku
/- na mój zespół obwodów bionerwowych. - Próbowaliśmy przemówić ci do rozumu,
- nie pozostawiłeś mi wyboru. - Ty również nie zostawiasz mi wyboru.
Ty i twoja załoga natychmiast opuścicie Voyagera.
- Nie ma mowy. - To nie podlega negocjacji.
- Wykonać, albo się zdetonuję. - Proszę bardzo. Zrób to.
- Wszyscy na pokładzie zginą. - Ale nie zginie nikt inny.
Kapitanie, trzydzieści dwa statki wyszły z warp, z lewej burty.
Na ekran.
Jeden z nich przesyła wiadomość do Doktora.
Mostek do ambulatorium, mamy towarzystwo.
/Trzydzieści dwa /samonaprowadzające się pociski.
Wykryły moją obecność na pokładzie waszego statku.
Mówią, że mój cel jest zasadniczy.
Zmieniły kurs, by upewnić się, że go osiągnę.
Rozkazują mi przesłać się z waszego statku. /Zabiorą mnie do celu.
Panie Kim, proszę reintegrować jego matrycę nerwową
/- i przygotować się do przesła... - Nie możemy tego zrobić, kapitanie.
/- Proszę wyjaśnić. - Te pociski zostały odpalone przypadkiem,
- nie możemy pozwolić, by dotarły do celu. - Wystarczy. Kapitan rozkazała ci zaczynać.
- Harry, o czym ty mówisz? /- Kapitanie, potrzebuję chwili.
Popełniasz błąd. Twój własny lud próbował cię rozbroić.
- Nie mogę być tego pewien. - Możesz.
Możesz sprawdzić swoje pliki pamięci. Poszukaj kodu potwierdzającego.
- Żadnych dalszych opóźnień. - Sprawdź pliki.
- Zreintegruj moją matrycę. - Nie.
Rób co mówi Harry, albo nie opuścisz tego statku.
/- Nie możesz wydawać mi rozkazów. - Jeśli zdetonujesz się teraz
zniszczysz siebie i swoich towarzyszy. Czy tego chcesz?
Kod potwierdzający.
Wewnętrzna sekwencja kodowania cztery cztery trzy.
Wektor trzy dziewięć jeden dwa jeden. Zaprzestanie wrogich działań potwierdzone.
Nieautoryzowane wystrzelenie potwierdzone. Rozkaz przerwania misji potwierdzony.
Musisz się rozbroić i powiedzieć innym, by zrobili to samo.
- To podstęp. - Te kody posiadają modulowane algorytmy.
- Podrobienie ich jest prawie niemożliwe. - Wróg jest bezwzględny i gwałtowny.
Czy kiedykolwiek spotkałeś wroga? Recytujesz propagandę.
- Zostałeś zaprogramowany, by w nią wierzyć. - Mam swoje dyrektywy.
- Zostały odwołane. - Jestem uzbrojoną długodystansową jednostką
taktyczną piątej serii, przeznaczoną do wkraczania do wrogiej przestrzeni
i zapobiegania każdej próby powstrzymania mnie.
- Jesteś czującą istotą. - Mam obowiązek chronić mój lud.
- Zniszczyć mój cel. - Zostałeś wyposażony w inteligencję,
żebyś mógł samodzielnie podejmować decyzję. Nadszedł czas, by jedną podjąć.
Stawką są niezliczone istnienia.
Odkąd przybrałeś formę Doktora, uczysz się jak to jest być jednym z nas.
Teraz spróbuj sobie wyobrazić, jak to jest być jedną z twoich ofiar.
Twoja pierwsza ofiara. Widzisz jak cierpi.
Pomnóż to przez milion. Dziesięć milionów. Spowodujesz tyle cierpień,
jeśli tego nie zakończysz.
- Pytają, dlaczego nie opuściłem statku. - Powiedz im.
Przesyłam rozkazy przerwania misji.
Także je otrzymali. Ale już przekroczyli granicę celu.
Gdy znajdziemy się w odległości dwóch lat świetlnych od celu, nie można nas powstrzymać.
- Powiedz im, że wojna się skończyła. - Powiedziałem.
Powiedz, że otrzymałeś rozkazy przed przekroczeniem granicy,
gdy byłeś na powierzchni planety.
- Nie wierzą mi. - To czy zrozumieją zależy od ciebie.
Rozumieją tylko swoje dyrektywy. Nie zechcą mnie słuchać.
Zreintegruj moją matrycę i prześlij mnie do nich.
- Nie zrobię tego. - Nie mam zamiaru lecieć do celu.
- Powstrzymam ich. - Jak?
Jestem bronią masowego rażenia.
Chciałeś, abym wzniósł się ponad mój program. Ty musisz wznieść się ponad twoje wątpliwości.
B'Elanno, pomóż mi.
Mostek, namierzcie broń i przygotujcie się do przesłania jej w przestrzeń.
/- Harry, co się dzieje? - Kapitanie, nie mam czasu na wyjaśnienia.
- Proszę mi zaufać. - Zgoda, chorąży. Wykonać.
Zrekonfigurowałam matrycę bionerwową.
Gotowy?
- Przykro mi. - Po prostu wykonuję moją misję.
Zmienił się tylko cel.
- Transfer zakończony. - Proszę określić...
Co się stało? Jak długo byłem wyłączony?
Wyjaśnimy później. Siedem potrzebuje pańskiej pomocy.
Mostek, uruchomić.
- Weszli w warp. - Obserwuj ich na czujnikach dalekiego zasięgu.
Wykrywam serię eksplozji antymaterii.
- W pobliżu czego? - Żadnych statków, planet, niczego.
Mostek do chorążego Kima. Broń została zniszczona.
- Jest tu kto? - Chorąży!
- Mam nadzieję, że czuje się pan dobrze. - Doskonale.
Jestem w drodze na mostek, na kolejną nocną zmianę.
Wpadłem, by zobaczyć jak czuje się Siedem.
- Właśnie się pan z nią minął. - Jakie są prognozy?
Potrzebuje jeszcze jednego tygodnia regeneracji. Ale oczekuję, że w pełni wydobrzeje.
To dobre wieści.
Biorąc pod uwagę, że to ja byłem odpowiedzialny za jej obrażenia, może pan sobie wyobrazić moją ulgę...
Cóż, nie był pan wtedy zupełnie sobą.
Nie to miałem na myśli.
Przede wszystkim to ja poprosiłem pana, by przenieść to urządzenie na pokład.
Kłóciłem się z kapitan, by zatrzymać to na pokładzie, wiedząc że to broń.
To była sztuczna inteligencja, taka jak pan.
Ale muszę przyznać, że jego osobowość sprawiła, że stał się pan "panem przyjemniaczkiem".
Posłuchaj, Doktorze. Prawda jest taka, że nigdy bym sobie z nim nie poradził, gdyby nie pan.
Z tego co słyszałem, to nie byłem za bardzo pomocny.
Był pan. Pokazałem pana jako przykład, jak sztuczna inteligencja może wzbić się ponad swój program.
Nie zdawałem sobie sprawy, jakie to było prawdziwe, aż do dzisiaj.
Jak widać, pana strategia zadziałała.
Dziękuję.
Lepiej pójdę już na mostek. Nigdy nie wiadomo, kiedy chorąży Kim znowu przejmie dowodzenie.
Voyager mógłby trafić znacznie gorzej.
- Sternik, status. - Prędkość warp pięć,
- kierunek dwadzieścia jeden na trzy. - Coś na czujnikach dalekiego zasięgu?
- Nic. - Spocznij.
- Czy mogę mówić swobodnie, sir? - Dlaczego dzisiaj miałoby być inaczej?
Ludzie rozmawiają o panu.
Plotka głosi, że to pan przechytrzył chytrą bombę.
Niezupełnie. Nawiązałem pierwszy kontakt z czującą istotą.
Pomogłem jej tylko zrozumieć kilka rzeczy.
- Resztę zrobił sam. - Rozumiem.
Właściwie, zostałam upoważniona przez młodszy personel
do podziękowania panu za zachowanie nas w jednym kawałku.
Nie ma za co. Zawsze do usług.
- Proszę oddać mi przysługę. - Oczywiście, sir.
Żadnych wezwań pomocy. Przynajmniej nie dzisiaj.
Tłumaczenie i opracowanie napisów: Grzegorz Ćwikła
Korekta techniczna i merytoryczna: Marek Kowalczyk
Zapraszamy na stronę: http://napisy.gwflota.com
Dopasowanie do wersji DVDRip: czapka
Korekta techniczna: tom2407