Torres do Voyagera!
- Przyda mi się pomoc! /- W jakim jesteś stanie?
Lecę do was, ale burza jonowa przebiła pole deflektora!
Nie panuję nad sterami i mam wyciek plazmy z lewej gondoli!
/Modyfikujemy wiązkę holowniczą, /żeby cię wyhamować!
- Przyjęłam! /- Pola włączone, ląduj!
/Trzymaj się, B'Elanno, /zatrzęsie tobą!
- Żyjesz? - Ty mi to powiedz.
- Doznałaś wstrząsu mózgu. - Najmilsza rzecz dzisiaj...
Gdy wydaję rozkaz, oczekuję jego wykonania. Miałaś wrócić.
Zamiast tego, goniłaś sondę w centrum burzy jonowej.
Mamy jedną sondę multiprzestrzenną. Nie chciałam jej stracić.
Mamy jedną B'Elannę Torres. Jej też nie chcę stracić.
Zrozumiałam.
Lanna...
- Cieszę się, że wróciłaś cała. - Nazwała mnie pani "Lanna"?
Chyba tak.
- Moja matka tak do mnie mówiła. - Więc mam dobre towarzystwo.
Proszę.
- Dobrze się czujesz? - Bywało gorzej.
To cię pewnie zainteresuje.
Moi przodkowie powiedzieliby, że wsunięto ci kij w szprychy.
- To wbiło się w twoją lewą gondolę. - Jakim cudem?
Sądząc po zapisach sensorów, trafiło cię, gdy wysiadł deflektor.
Ale prawdziwe pytanie to "jakim cudem znalazło się w tym kwadrancie?"
To znaczy?
- Co?! To klingońskie! - I stare. Tylko tyle wiemy.
Klingoni widocznie byli tutaj kilkaset lat przed Gwiezdną Flotą.
To może być najważniejsze znalezisko w klingońskiej historii.
Przypomnij mi, bym wbiła tu flagę Imperium.
Prędzej uwierzę, że Borg zasymilował Drapieżnego Ptaka gdzieś w Alfie.
A to zgubili tutaj, w drodze do domu.
Być może.
Tak czy tak, to ładna pamiątka.
STAR TREK VOYAGER S06 E03 - Barge of the Dead
OKRĘT UMARŁYCH
Krwawiło i krzyczało. Musi być jakieś wyjaśnienie.
Oto ono: uderzyłaś się w głowę mocniej, niż sądziłaś.
To nie były halucynacje. Przeprowadź badanie subatomowe.
Ile razy mam to jeszcze robić? Nic tu nie ma.
- Ani płynów, ani śladów gazowych. - Może coś na poziomie atomowym.
To kawał metalu. To, co słyszałaś, mogło nie mieć z nim nic wspólnego.
Może interkom przechwycił jakiś sygnał z pulsara, albo coś.
- Pulsara mówiącego po klingońsku? - No dobrze...
Pewnie jest jakieś wyjaśnienie, ale jest trzecia w nocy.
Oboje jesteśmy zmęczeni, więc wsadźmy to w pole izolacyjne i zbadajmy rano.
Właśnie tej Córki Imperium szukałem! Chciałem być pierwszy i pogratulować ci
- odkrycia klingońskiego artefaktu. - Neelix, uderzyłam w niego promem.
Wielu waszych odkryć dokonano przypadkiem.
Sarpek Nieustraszony znalazł Nóż Kiroma, szukając swojego targa.
- Niesamowite. Poszperałem trochę... - Po co?
- Planuję uroczystość. To jest to? - Doceniam twój entuzjazm...
Ale jestem tu jedyną Klingonką. Nie ma sensu robić imprezy.
Bzdura! To jest klingońskie, ale jest też fragmentem Kwadrantu Alfa.
Symbolem domu Voyagera. To właśnie warto uczcić, nie jakis stary nóż.
- Ma trochę racji. - Zreplikowałem już krwawe wino.
Nie zmarnuję czterech beczek.
- Zaczynamy o dziewiętnastej. - Byłbym zapomniał...
Jako gość honorowy, powinnaś powiedzieć parę słów w imieniu swojego ludu.
Przed tobą wielki dzień... Powinnaś przed nim odpocząć.
- Dobra, niech ci będzie. - Dziękuję.
Nie wolno lekceważyć siły umysłu. Artefakt to katalizator wyobraźni.
Przypomina ci twoje dziedzictwo i pogardę wobec samej siebie,
którą czujesz patrząc w lustro i widząc Klingonkę.
- A kto mówił coś o pogardzie? - Brzydzisz się być Klingonką.
To żadna tajemnica. To, co zaszło, to podświadoma manifestacja tych uczuć.
Krew w twoich żyłach i głosy przodków, to symbole twego dziedzictwa.
A zniknięcie krwi to co? Próba odrzucenia tej części mnie?
Tak.
Ale jądro tego, kim jesteś, czyli sam artefakt, pozostał nietknięty.
- A morał tej historii? - Jest prosty.
Mimo starań, by być kimś innym w Maquis lub w Gwiezdnej Flocie,
- nadal pozostajesz Klingonką. - Intrygująca teoria...
Może należy pominąć medytację i spróbowac czegoś innego.
Mnie to odpowiada.
Może być ciekawie.
Poczuj ciężar miecza.
Opisz pierwszą myśl, jaka się pojawia.
To toporna broń. Przereklamowana, jak wszystko, co klingońskie.
Z powodu swojej nienawiści, nie zauważasz elegancji wykonania/
- Nie nienawidzę Klingonów. - To broń wojowników.
Precyzyjna i wyważona.
Patrz.
- To ma być terapia?! - Skamlesz jak Ferengi!
Nie jesteś godna swej krwi! Prawdziwy Klingon zabiłby mnie!
- Co w ciebie wstąpiło?! - Koniec ćwiczeń.
Może pani odejść, poruczniku. I zabrać ze sobą swą hańbę.
"I po kostki stali w krwi".
"Rzekę Skral karmazyn skrył".
Nie widzę sensu w uczeniu się klingońskich pijackich pieśni.
Tu nie chodzi o picie, Siedem. Chodzi o uczczenie honoru przodków
i tych, którzy polegli w walce. Zawołaj "q'pla!, niech żyje Imperium!".
- Może niekoniecznie. - No dobrze, trochę przesadzam.
- Ale spróbuj wyczuć nastrój. - Zgoda.
Może gagh?
Powiedział: "zjedz, albo wcisnę go w twoje zwłoki".
- Bez urazy. - Oczywiście.
- To replikowane, tak? - Niestety tak.
A jak sprawiłeś, że się... rusza?
Czynnik kinestetyczny dodał mu wigoru.
Czy mi się zdaje, czy wszystkim odbiło na punkcie Klingonów?
- B'Elanno, robią to dla ciebie. - To słabo mnie znają.
A jeśli się do nich przyłączysz, to przysięgam...
wyrwę ci język i zrobię z niego pasek.
- Niewiele w tobie Klingonki. - Mam karby na czole i zły nastrój.
Tylko tyle.
Podobałoby jej się.
Twojej matce?
Miała obsesję na punkcie rytuałów i mitów.
Doprowadzała tym mnie i ojca do szału.
Opowiadałam ci, jak wysłała mnie do klingońskiego klasztoru?
Żartujesz?!
Gdy rozpadło się ich małżeństwo, zabrała mnie z federacyjnej szkoły.
- Miałam uczyć się "honoru i dyscypliny". - Z deszczu pod rynnę...
Codziennie modliła się do Kahlessa, by prowadził mnie Drogą Wojowników.
Chyba jej nie słuchał.
Panie i panowie! Prosze o uwagę! Przepraszam, że przerywam zabawę.
Zanim oddam głos naszej Klingonce, chcę powiedzieć parę słów.
To wielki dzień dla Imperium Klingonów!
Dzisiaj czcimy ich przodków. Tych, których chwalebne czyny...
Kapitanie!
- Gdzie ja jestem? - Milcz!
Martwi nie zadają pytań.
Komputer, zakończ program.
Zostawcie mnie!
Zaraz! Zaraz!
Nie przyjmuje znaku...
Co tu się dzieje?!
Gdzie ja jestem?
Powinnaś wiedzieć, jesteś w końcu pół-Klingonką.
Oświeć mnie.
To Okręt Umarłych.
- Przewozi pohańbione dusze do gre'thor. - Klingońskie piekło to mit!
Też tak myślałem... "To tylko głupi przesąd"...
Ależ się zdziwiłem...
Przecież byłam na swoim okręcie, razem z moją załogą!
To był naj. "Sen przed śmiercią".
Nie mogąc zaakceptować śmierci, tworzymy iluzję życia, w której tkwimy.
- On zabił moich przyjaciół. - Zabił iluzję.
Zabrał cię z niej.
Tu jest twoje miejsce.
- Co to? - To kos'karii.
Chcą cię zwabić! Nie słuchaj ich!
/- B'Elanno, jesteś tam?! /- Poruczniku, słyszy mnie pani?!
/- Pomóż nam cię znaleźć! - Tom?!
- Chakotay?! - To nie są twoi przyjaciele!
Są tu rzeczy gorsze od śmierci.
Ty...
- Więc to jest to niepokorne dziecko? - Jej twarz nie przyjmuje znaku.
B'Elanno, córko Miral...
- Nie nadszedł jeszcze twój czas. - Skąd znasz moje imię?
Bywałaś już blisko tego okrętu. Pamiętam ten pierwszy raz.
Byłaś dzieckiem, matka wzięła cię nad Morze Gatan.
- Byłaś ciekawska, a woda głęboka. - Wpadłam do niej.
- Prawie utonęłam. - Matka cię uratowała...
- Potem opowiedziała ci o mnie. - Więc ty niby jesteś Kortar?
- Ach, pamiętasz mnie... - Pamiętam mit o Kortarze.
Pierwszy Klingon. Zabił bogów, którzy go stworzyli.
I zostałem ukarany. Przewożę dusze pohańbionych do gre'thor.
Wierzyłam w ciebie, gdy byłam dzieckiem. Teraz nie wierzę.
Gdybyś nie wierzyła, nie byłoby cię tutaj.
Głupia dziewczyno...
Nie możesz mnie zranić. Ja już nie żyję.
Co się dzieje?
Przybywa dusza kolejnego, pohańbionego wojownika.
Mamo...
Wszystko w porządku. Jest pani bezpieczna.
Twój transporter dryfował,
znaleźliśmy cię w burzy jonowej. Prom stracił podtrzymanie życia.
Dotarliśmy w ostatniej chwili.
Przecież przeleciałam przez burzę.
Pamiętam, że rozbiłam się w hangarze.
Gdy doholowaliśmy prom na okręt, była pani w stanie śpiączki.
Niemal umarłaś.
- A klingoński artefakt? - Artefakt?
Moja dłoń.
Mocno pani oberwała. Bardziej, niż się pani należało.
Proszę.
Jak się czujesz?
- Zdezorientowana. - Chcesz o tym porozmawiać?
Tak... I nie...
Zawołaj mnie, gdy się zdecydujesz.
Nie wiem, jak to powiedzieć, by nie wyjść na wariatkę.
Spróbuj.
Wierzysz w życie po śmierci?
Wierzę, że nie wszystko we wszechświecie da się zbadać.
Co tam się stało?
Chyba... umarłam... I trafiłam na Okręt Umarłych.
- W klingońskich zaświatach. - Klingońskie mity znasz od dziecka.
Nic dziwnego, że doznałaś takich wizji, gdy byłaś nieprzytomna.
Widziałam moją matkę.
Jeśli to było prawdziwe, to ona nie żyje.
Twoja matka, Okręt Umarłych... To tylko symbole.
- Twoja podświadomość się odzywa. - I co niby mówi?!
Że moja matka idzie do piekła?
Musisz przemyśleć tę wizję, zrozumieć symbole i ich znaczenie.
A jeśli nie ma czego rozumieć?
Co, jeśli życie pozagrobowe istnieje?
Jestem inżynierem. Całe życie siedzę w nauce i schematach.
Ale może nadszedł czas, by poszukać czegoś więcej?
Mój dziadek uważał, że może zamieniać się w wilka i badać świat duchowy.
Dla niego, było to prawdziwe, tak jak twoje doświadczenie dla ciebie.
Jednak nie rosła mu sierść i nie chodził na czworaka.
Ostatnio dużo myślałam o matce. Minęła ważna rocznica.
Od naszej ostatniej rozmowy minęło dziesięć lat.
Ale to było takie rzeczywiste...
Czułam smak krwi w powietrzu...
Czułam powiew wiatru...
Od kołysania się łodzi robiło mi się niedobrze...
- Cześć. - Cześć.
- Co czytasz? - Paq'batlh, święty klingoński zwój.
Znalazłaś coś?
- Wolisz nie wiedzieć. - Daj spokój, nie może być tak źle.
Źle?
Moja matka jest w drodze do gre'thor, bo ją tam wysłałam.
To znaczy?
Grzechy Dziecka... Ukarano ją za moją hańbę.
Odwróciłam się od tego, co klingońskie, a ona za to płaci.
Nie wiesz nawet, czy ona nie żyje!
A już na pewno nie możesz winić się za jej los w zaświatach?
Popatrz na to. To Jedenasta Księga Klaveka.
Kahless powrócił do życia, wciąż nosząc ranę, zadaną w zaświatach.
To nie był sen. Ja przeżyłam to samo.
Kahless był tam, by zabrać brata z Okrętu i wysłać go do Sto-Vo-Kor.
- Dobrze... - Nie rozumiesz? Mogę ją uratować!
Muszę przejąć jej hańbę, nim przejdzie przez bramę gre'thor.
Muszę tam wrócić.
Zaraz, co to znaczy "wrócić"?
Ona nie może cierpieć za moje grzechy.
To jedyny sposób.
B'Elanno, szanuję twoje wierzenia...
- Ale to, co mówisz, przeraża mnie. - Mnie też.
To kontrolowany zabieg, będę pod ciągłą opieką.
Doktor zgodził się pomóc. Może odtworzyć warunki burzy jonowej.
- Ale pani musi wydać pozwolenie. - Nie przekonałaś mnie.
Nie mogę postępować zgodnie ze swoimi wierzeniami?
Nie róbmy z tego debaty nad wolnością wyznania.
Ale o to właśnie chodzi.
Na tym okręcie są pewne granice praktyk religijnych.
Jeśli religia kazałaby ci złożyć ofiarę z dziecka, też bym nie pozwoliła.
To absurdalny przykład.
Chcesz symulować śmierć kliniczną, by wrócić na Okręt Śmierci.
I to niby ja mówię o absurdach?
- Nie pozwolę ci ryzykować. - Kapitanie, proszę!
Odmawiam.
Moje życie to jedno, ale jeśli sprowadziłam klątwę na moją matkę...
Rozumiem, do czego dążysz. Ale to przeżycie nie było prawdziwe!
Może dla pani nie, ale dla mnie było!
To przeżycie odmieniło mnie i nie mogę tego zignorować.
Muszę stawić temu czoło.
Przykro mi.
- Jest pani taka, jak ona. - Poruczniku?
Jak moja matka.
Jest pani zapatrzona w zasady Floty, jak ona w klingońską tradycję.
Nieraz się nie zgadzamy, ale pomogła mi pani zostać dobrym oficerem.
Chcę wierzyć, że jest pani dumna z moich osiągnięć.
Jestem.
Mojej matce nie dałam do tego okazji.
Chcę, by poznała mnie tak, jak zna mnie pani.
Nie chcę, by umarła w przeświadczeniu, że ją zawiodłam.
Musi mi pani pozwolić...
Nie wierzę, że kapitan się na to zgodziła.
Zapadasz w śpiączkę i po chwili jesteś nawróconą Klingonką? Nie rozumiem tego.
Ja chyba też nie. Po prostu muszę to zrobić.
Musi być łatwiejszy sposób na duchowe odnowienie. Idź do kościoła, albo coś!
To nie wystarczy.
Przeczytam te zwoje, nauczę się klingońskiego! Znajdziemy sposób!
Razem.
Następnym razem.
Mam nadzieję, że będzie następny raz...
Będzie.
Raport.
Przebadałem zapisy sensorów z promu. Mogę odtworzyć tamte warunki.
Świetnie.
- B'Elanna? - Jestem gotowa.
Uważaj na siebie.
Masz godzinę na załatwienie swoich spraw.
W razie kłopotów, reanimujemy cię, zrozumiano?
Komputer, ustaw pole izolacyjne wokół stanowiska chirurgicznego.
Zmniejsz ilość tlenu wewnątrz pola o dwadzieścia siedem procent.
Zjonizuj atmosferę do pięciu tysięcy cząstek na metr sześciennych.
Straciła przytomność.
Aktywność nerwowa spadła do osiemdziesięciu siedmiu procent.
Sześćdziesiąt dwa procent...
- Zapaść czynności synaptycznych. - Kompensuję.
- Aktywność nerwowa nominalna. - Ona nie oddycha.
Nadal żyje. Płuca pobierają tylko tyle tlenu, by utrzymać mózg przy życiu.
Q'pla, B'Elanno.
- Mamo... - Odejdź!
Jesteś złudzeniem! Kos'karii, które chce mnie zwieść!
Mamo, to ja! To ja.
B'Elanna?
Więc i ty nie żyjesz...
- Przybyłam przejąć twoją hańbę. - Nie wierzysz w Sto-Vo-Kor!
Od naszego ostatniego spotkania sporo się zmieniło.
- Ja się zmieniłam. - Ale za mało.
To ty sprowadziłaś na mnie przekleństwo.
Gdybyś nie nalegała, bym była wojownikiem...
Starałam się prowadzić cię drogą Klingonów.
- Starałaś się za bardzo. - Gdybyś mnie wtedy słuchała,
nie trafiłybyśmy na Okręt Umarłych. Zawsze uciekałaś...
Ty mnie odstraszałaś! Tak jak i mojego ojca!
Opuścił nas.
Sprawiłaś, że nie mógł znieść tego, co klingońskie.
Mnie też.
Chciałam dać ci honor!
Gdybyś to zrozumiała, nie płynęłabym do gre'thor.
Jesteśmy na Okręcie Umarłych, a kłócimy się jak dziesięć lat temu...
Jeśli cię zhańbiłam, to szczerze tego żałuję.
Nie, masz w sobie zbyt wiele gniewu, by rzeczywiście żałować.
Nie mamy na to czasu, musimy dokonać Podmiany.
Tak chcesz przejąć moją hańbę? Zajmując moje miejsce?
Nie martw się. Nie zamierzam dotrzeć do gre'thor.
Musimy przejść rytuał, nim moja załoga mnie ożywi.
Mogłam się domyślić... Wybrałaś łatwą drogę...
O czym ty mówisz?! Wiesz, ile ryzykuję, by cię ocalić?!
I nadal nie rozumiesz, co to znaczy być Klingonką.
Wolę być przeklętą, z tą resztką honoru, którą mi zostawiłaś,
niż dostać się do Sto-Vo-Kor przy pomocy oszustwa.
Tam jest. Brać je.
Niepokorne dziecko powróciło...
Chcę zająć miejsce mojej matki.
- Chcesz przejąć jej hańbę? - Tak!
- Umrzesz za nią? - Tak, wypuść ją do Sto-Vo-Kor.
- Nie! - Ucisz ją!
- Zamilcz! - Decyzja nie należy do ciebie!
Ma prawo odzyskać twój honor.
Gdy dotrzemy do gret'hor i przekroczysz jego bramy, wypuszczę ją.
Nie, zrób to teraz!
Jesteś niecierpliwa. Czas w świecie żywych umyka...
Boisz się, że twoi przyjaciele ożywią cię, zanim wykonasz zadanie.
Naprawdę sądziłaś, że tak łatwo mnie oszukać?
Umrę za nią. Bez sztuczek i oszustw.
Zajmę jej miejsce z honorem.
Jak Klingonka.
Jeśli tak zrobisz, twoi przyjaciele nie ocalą cię.
Nie! Zabraniam ci!
Rozumiem.
Nie jesteś już pohańbiona. Sto-Vo-Kor czeka na ciebie.
- Nie porzucę mojej córki! - Dokonała wyboru. Odejdź!
Córko Miral, oto twoje przeznaczenie.
- Wzorce nerwowe się załamują! - Rozpoczynam reanimację!
Usunąć zjonizowane cząstki!
Dwadzieścia miligramów kordrazyny!
Wyłączam pole siłowe.
Witamy w gre'thor.
- To nie jest gre'thor. - Zapewniam cię, że jest.
Masz przecież znamię.
- To jakis żart? - Nie ma się z czego śmiać.
Znasz już pana Neelixa? Ambasador, witający niedawno zmarłych.
Pytania, komentarze, sugestie... On się tym zajmuje.
Proszę za mną.
Jutro wykonam arię z "Fausta". Holodek drugi, proszę wpaść.
Piętnaście pokładów, komputery z obwodami biologicznymi,
maksymalna prędkość to warp 9,975, ale nigdzie się nie wybieramy.
- A gdzie fek'lhr? Albo Grota Rozpaczy? - Nie są potrzebne.
- Voyagera nie uważam za piekło! - Na pewno? A byłaś tu szczęśliwa?
Skoro pół wieku tutaj miało być trudne, zobaczymy, co powiesz na wieczność.
To wielki dzień dla B'Elanny Torres! Dzisiaj składamy hołd jej pohańbieniu!
- Nie reaguje na kordrazynę. - Aktywność nerwowa...
Czterdzieści osiem procent... Trzydzieści siedem...
- Tracimy ją. - Trzeba ustabilizować czynności synaptyczne.
Dokonam bezpośredniego resekwencjonowania nerwowego.
Jej czyny doprowadziły ją do gre'thor. Bez odwagi, bez chwały, bez czegoś,
- co warto utrwalić w pieśni i opowieści. - A winić możesz tylko siebie.
Trzymałas nas na dystans, nawet Toma, którego ponoć kochasz.
Oferowałam pomoc w poprawie wydajności, ale odrzuciłaś ją.
- Jesteś uparta. - To ma po matce, razem z czołem.
- Jak ci się podobaja zaświaty? - Inaczej je sobie wyobrażałam.
Czy rozumiesz wszystkie symbole? Szukasz ich znaczenia w podświadomości?
Poruczniku Torres! Broń się!
Kapitanie?
Czemu wciąż tu jesteś? Uwolniłam cię!
Nie uwolnisz mnie, póki nie uwolnisz siebie samej.
- Nie rozumiem! - Jak zwykle.
Zrobiłam wszystko zgodnie z rytuałem. Wróciłam po ciebie...
- Rytuał jest bez znaczenia. - Bez znaczenia?!
- Umarłam za ciebie! - Nie, nie nadszedł twój czas.
- Wciąż nie rozumiesz... - To mi wyjaśnij!
Odmawiam.
- Czego chcesz?! - Kogo pytasz?!
Ciebie! Kahlessa! Wróżek! Każdego, kto powie mi, co mam zrobić!
Tylko ty znasz odpowiedź na to pytanie.
Wybierz życie, Lanna.
- Aktywność dwadzieścia trzy procent! - Rozpocząć stymulację korową.
Impuls pięćdziesiąt milidżuli.
- Brak efektu. - Siedemdziesiąt milidżuli.
Dalej, B'Elanno...
Broń się!
Mam walczyć? Być dobrą Klingonką?
O to chodzi?!
Pozwoliłaś, by pochłonął cię twój gniew. Teraz pochłania nas.
- Przeklęła nas wszystkich. - Nieszczęścia chodzą parami...
- Zostawcie mnie! - Albo co? Zabijesz nas?
Powiedzcie, kim mam być!
Dobrym oficerem Floty? Dobrym Maquis?
Kochanką? Córką?
Powiedzcie, czego ode mnie chcecie!
- Niczego nie chcemy od ciebie. - Chcemy ciebie.
- Nie jesteśmy twoimi wrogami. - Broń się!
Nie wiem jak... Jestem zmęczona tą walką!
Wiemy.
To pierwszy krok twojej podróży.
- A co z tobą? - Jeszcze się zobaczymy.
- W Sto-Vo-Kor? - Tak, w Sto-Vo-Kor.
A może, gdy wrócisz do domu.
Mamo?
Żyję...
Witaj z powrotem.
Tłumaczenie i opracowanie napisów: Piotr Pajerski
Zapraszamy na stronę: http://napisy.gwflota.com
Dopasowanie do wersji DVDrip: czapka
Korekta techniczna: tom2407