- Dzień dobry, Tom! - Dzień dobry, Grace.
- Gdzie idziesz? - Do Sullivan's. Przyłączysz się?
- Chciałbym, ale mam mały problem. - Naprawdę?
Widzisz, Tommy, mój chłopcze, dobry Bóg obdarzył mnie dobrą żoną.
Nigdy nie zapomnę dnia, którego ją poznałem. Jechałem do Fair w Dooleen... Czy do Kilkee?
- O tej porze roku świetnie biorą trocie w Kilkee... - Kto mówi cokolwiek o trociach?
- Timothy Ryan. Niech spoczywa w pokoju. - Był najlepszym wędkarzem.
Biedak nie żyje od dwóch tygodni. Niektórzy mówią, że miał dławiec, ale nie wierz im.
Wdowa Moore rzuciła na niego urok.
- I co to ma z tobą wspólnego? - Moja żona i ja...
Trochę się pokłóciliśmy. Lepszej kobiety nigdy na ziemi nie było.
- Znów cię wyrzuciła? - Tylko z ubraniem, które miałem na sobie.
- Ile? - Szyling... lub dwa. Powinny wystarczyć.
- Zatrzymaj resztę. - Niech cię Bóg błogosławi, Tommy, mój chłopcze.
Harry! Nie mieliśmy się spotkać w Sullivan's?
Przepraszam. Sceneria odwróciła moją uwagę. To jest Maggie.
Znamy się. Możesz nam wybaczyć?
Było mi bardzo miło cię poznać, Harry.
Miło... Skąd ten pośpiech?
Przez dobrą radę. Trzymaj się z daleka od Maggie O'Halloran.
Jest obiecana hodowcy świń, posiadacza bardzo dużych grabi.
- Może Maggie ma siostrę? - Drewniane zęby.
Nic, czego mała poprawka w holomatrycy by nie poprawiła.
Nie! Nie mam zamiaru nic poprawiać. Fair Haven jest doskonałe w obecnej formie.
Tommy, chłopcze, zapomniałeś o gnomach?
Nie. Żadnych gnomów, obcych, czy okrętów kosmicznych.
Chcę, żeby to było miejsce, gdzie załoga może odetchnąć.
- Dzień dobry, chłopcy. - Jakieś ciekawe spowiedzi ostatnio?
- Tajemnica lekarska, panie Paris. - Harry nie był jeszcze w Sullivan's.
- Przyłączysz się do nas? - Jeśli nie macie nic przeciwko.
- Muszę wyjść przed trzynastą. - Nagła potrzeba medyczna?
Nie dokładnie. Pracuję nad niedzielnym kazaniem.
I spodziewam się was obu grzeszników zobaczyć na mszy.
- On żartuje, prawda? - To ty chciałeś autentyczności.
STAR TREK VOYAGER S06 E11 - Fair Haven
Obstawiajcie, ludzie!
- Trzy szylingi na Liama. - Dokładnie tak.
- Pięć szylingów na Liama. - Chcesz zranić uczucia Harrego?
Dobrze więc. Dwa szylingi na pana Kima... I modlę się o cud.
- Przepraszam, ojcze, potrzebuję rady. - Nie jestem teraz na służbie.
- Ale złamałem piąte przykazanie. - Odmów dziesięć "Ojcze nasz" i zgłoś się rano.
- Dziękuję, ojcze. - Panowie!
Dalej, dalej, panie Kim. Możesz to zrobić. Pokaż im!
- Co dla pani? - Szukam przyjaciela.
- Wszyscy tutaj jesteśmy przyjaciółmi. - Widziałeś Toma Parisa?
Jest tam, z młodym Harrym. Biedak. Nikt nie wygrał z Liamem od trzech lat.
Zawsze jest ten pierwszy raz.
- Optymistka, prawda? - Realistka.
- Próbuj! Próbuj! - Dalej, chłopcze. Pchaj! Pchaj!
Próbuję!
- Dalej! Próbuj jeszcze! - Masz go! Masz go, chłopcze!
Co?! Co, na miłość boską?! Dalej, Liam! Pchaj!
- Tak! - Nicpoń!
- Wiedziałem, że ci się uda, chorąży. - Więc to o tym programie tyle słyszałam.
- Witaj strudzony wędrowcze. - Przeszedłeś samego siebie tym razem.
Wszystko jest świetne. Poza jednym drobiazgiem.
- Och? - Harfa na godle jest odwrócona.
Wszyscy coś krytykują.
Z tego co pamiętam, kapitan nieźle orientuje się w Irlandzkiej historii.
Niestety muszę popsuć zabawę. Zbliża się neutronowy front falowy klasy dziewięć.
- Klasy dziewięć? - Przepraszam, chłopaki. Służba wzywa.
Front falowy? A cóż to, na miłość boską, jest?
Będzie kiepska pogoda.
W klasyfikacji Borg anomalia gęstości cząsteczkowej trzy cztery siedem dwa.
- Skąd się wzięła? - Z kolizji dwóch gwiazd neutronowych.
Porusza się z prędkością dwustu tysięcy kilometrów na sekundę
- i ma powierzchnię 3,6 roku świetlnego. - Kiedy uderzy?
- Za około piętnaście godzin. - W tej chwili odczuwamy jej pierwsze efekty.
Zaburza przepływ plazmy i napęd warp.
- Na impulsowej nie uciekniemy. - Więc przez nią przelecimy.
Stworzymy pole warp o przeciwnej polaryzacji i zakotwiczymy.
To nas uchroni przed turbulencjami.
- Co z promieniowaniem? Będzie jeszcze gorzej. - Doktor przygotuje szczepionki dla załogi.
Żółty alarm. Tom, B'Elanna, zacznijcie modyfikować rdzeń warp.
- Tak jest. - Pozamykać włazy.
- Kapitanie. - Czekam, aż ognisko wygaśnie.
- Już jest dawno zimne. - Więc czas na przerwę.
- Nie ma pani nic przeciwko? - Przyda mi się towarzystwo.
Ta zbliżająca się fala przywołuje nieprzyjemne wspomnienia.
- Jakie? - Dorastałam na farmie w Indianie.
W lecie były straszne burze.
Po pierwszym piorunie wskakiwałam pod łóżko.
My też czasem mieliśmy paskudną pogodę na Talax.
Nawet lubiłem dobrą burzę jonową.
Daj mi czyste niebo każdego dnia.
A propos, martwię się o morale. Załoga nie przywykła do bezczynności.
- Jakieś sugestie? - Wszyscy kochają Fair Haven.
Myślałem o uruchomieniu protokołu otwartych drzwi na holodeku
i utrzymywaniu programu przez całą dobę. Niech ludzie przychodzą jeśli mają ochotę.
Zezwalam. Fair Haven stało się naszą ostoją.
Właśnie tam idę, przyłączy się pani? Znalazłem czarującą gospodę zwaną Wół i Baran.
- Właściciel obiecał podzielić się przepisami. - Nie, dziękuję. Dalej mam pracę.
Dobrze.
Co podać?
Filiżanka herbaty by nie zaszkodziła.
- Właśnie zrobiłem. Ze śmietanką? - Proszę.
Więc, co tu panią sprowadza, panno...?
Kathryn. Jestem przejazdem w drodze do domu.
- Jak długo jest pani w drodze? - Pięć lat, prawie sześć.
- Musisz tęsknić. - Nie... Czasami.
Dziękuję.
- Cead mile failte. - Tłumaczenie?
Po stokroć tysięcy witam. To stare irlandzkie powiedzenie.
Wszyscy jesteśmy tu przyjaciółmi.
Moja ciotka mawiała
"Nieznajomy to przyjaciel, którego jeszcze nie poznałeś."
- To też na pewno irlandzkie. - Miała irlandzki temperament.
Razem z wujkiem mieszkali niedaleko stąd, w hrabstwie Clare.
Więc, jesteś bliżej domu, niż myślisz, Kathy O'Clare.
Wiesz, jest później niż mi się zdawało. Wystarczająco długo cię zatrzymywałam.
Nie, zostań jeszcze chwilę. Czy ciotka nie nauczyła cię,
- że nieładnie wychodzić, nie zagrawszy w koła? - Naprawdę nie mogę, ale dziękuję za herbatę.
Boisz się przegrać?
- Rzadko przegrywam. - Udowodnij.
Jedna partia...
Przygotuję tablicę.
- Jeszcze jeden kolarz. - Nie dziwię się.
- Wyszedłeś za plamę po piwie. - Wcale nie!
Właśnie, że tak. O pół buta, a później się cofnąłeś, z nadzieją, że nie zauważę.
Te buty są o połowę za duże, więc moja stopa nie przekroczyła linii.
- Twoja kolej. - Na szczęście.
- Przymilanie się do kół ci nie pomoże. - Zobaczymy.
- Do diabła! - Diabeł też ci nie pomoże.
Może w koła nie jestem najlepsza. Spróbujemy się posiłować na ręce?
To nie gra dla kobiet, Kathy. Możesz sobie zrobić krzywdę.
Jestem silniejsza niż na to wyglądam.
- Całkiem niezły uścisk. - Twój też niezgorszy.
Trudno przeoczyć, że zapierasz się nogą o bar.
Myślisz, że jak inaczej mogłabym wygrać?
- Powiedzmy, że to remis. - Brzmi dobrze.
A może będziemy się ścigać do stacji i z powrotem?
Dobrze zyskać nowego przyjaciela.
- Jesteś w porządku. - Pochlebstwo to chleb głupców.
Jeszcze jedna perła mądrości od twojej ciotki?
- Nie, to Jonathan Swift! - Swift? Nigdy o nim nie słyszałem.
- Był pisarzem. - Nigdy nie lubiłem czytać.
To źle. Wielu wielkich pisarzy pochodzi z Irlandii.
Podobno doktor Dilroy ma bibliotekę.
Może następnym razem pożyczę od niego jedną lub dwie książki.
- Dzień dobry. - Dzień dobry. O mój Boże, spójrz na zegar.
Farnnie, chodź tu. Chciałbym ci kogoś przedstawić.
- Kathy O'Clare, to moja żona, Francis. - Miło mi cię poznać.
- Mam nadzieję, że uszy ci nie zwiędły od jego gadania. - Uszy, ramię...
- Siłowaliśmy się na ręce. - A to ci gentleman.
Dziękuję za gościnność, ale muszę już iść.
- Wpadnij jeszcze zanim opuścisz miasto. - Na pewno.
Gdyby poczuła się pani źle poczuła, proszę natychmiast przyjść.
- Dzień dobry panom. - Chyba jest już po południu. Zaspaliśmy?
- Holodek. - Fair Haven?
- Witaj strudzony wędrowcze. - Nawet ja muszę przyznać,
- że pan Paris włożył w to wiele wysiłku. - Wysoka ocena od hologramu.
O, właśnie myślałem, kapitanie. Teraz kiedy mamy program otwartych drzwi.
Może mógłbym rozszerzyć program na holodek dwa.
- Dałoby to miejsce na stworzenie wybrzeża. - Jak najbardziej.
Mówiąc o poprawkach. Miałem nadzieję, że moja postać dostanie bardziej aktywną rolę.
W owych czasach ksiądz był jednym z prominentów...
Był darzony powszechnym szacunkiem.
Tak, to świetny pomysł. Moglibyśmy wysłać ojca Mulligana do najbliższego klasztoru.
Złożyłby tam śluby milczenia i nigdy więcej nie przemówił.
Tylko spróbuj.
A będziesz odmawiał "Zdrowaś Mario" do dnia świętego Patryka.
- Czas? - Trzydzieści sekund.
Popatrzmy.
Do wszystkich, tu kapitan. Zabezpieczcie swoje stanowiska i przygotujcie się na wstrząs.
Przeszliśmy przez czoło fali. Turbulencje maleją.
- Osłony trzymają. - Uszkodzenia?
Przeciążenie przewodu plazmowego, pokład dziewiąty.
Wysłać ekipę naprawczą. Utrzymać żółty alarm.
Miejmy nadzieję, że to było najgorsze.
Kapitański dziennik osobisty. Burza uderzyła dziesięć godzin temu.
Szacujemy, że wyjdziemy z niej za trzy dni.
Załoga jest w dobrym nastroju i wielu odwiedza Fair Haven.
Spotkałam tam interesującego mężczyznę i przez chwilę zapomniałam, że jest hologramem.
Nie byliśmy zgodni co do joty,
ale pan Paris nie programował go według moich specyfikacji.
Komputer, wyświetl postać z Fair Haven. Michaela Sullivana.
Dostosuj go do podanych specyfikacji:
Daj mu wykształcenie dziewiętnastowiecznego studenta trzeciego roku na Trinity College.
/Modyfikacja zakończona.
Teraz, podprogramy interaktywne postaci.
- Uczyń go bardziej zastanawiającym. /- Sprecyzuj.
- Daj mu bardziej skomplikowaną osobowość. /- Sprecyzuj.
Bardziej wygadany, poufały, nie aż tak powściągliwy.
I niech będzie bardziej ciekawy świata wokół niego.
/- Modyfikacja zakończona. - Dobrze.
Teraz...
Zwiększ wzrost postaci o... trzy centymetry.
Usuń zarost.
Nie, nie podoba mi się, umieść go z powrotem.
- Mniej więcej dwudniowy. - Lepiej.
Jeszcze jedno.
Daj dostęp do podprogramów interpersonalnych, rodzina.
- Usuń żonę. /- Modyfikacja zakończona.
Miło mi pana poznać, panie Sullivan.
Jest pan chory, komandorze?
Odczuwam zaburzenia równowagi i pewne dolegliwości żołądkowe.
- Choroba kosmiczna? - Mało prawdopodobne.
- Nie mam do niej skłonności. - Być może powinien się pan udać do ambulatorium.
- Nic mi nie jest. - Mówię ci powinniśmy dodać więcej mgły.
- Mgła jest przygnębiająca! - Jest realistyczna!
- Jest niebezpieczna! - Dobra, możemy dodać latarnię morską.
To Fair Haven, Harry... Piękna pogoda?
Tuvok, co myślisz? Irlandzkie wybrzeże - z mgłą czy bez?
- Nie mam zdania. - Nie był jeszcze w naszym małym raju.
I nie zmierzam.
Myślę, że polubił go pan, komandorze. Świetne miejsce na medytację.
Proszę sobie wyobrazić siebie siedzącego wysoko na klifie, widok na ocean.
Słone powietrze. Rytm fal rozbijających się o skały.
Malutka łódź rybacka unosząca się i opadająca...
Rozumiem, chorąży. Dziękuję.
- Baranina w kapuście ze śmietaną czy krwawy pudding? - Proszę wyjaśnić.
Przygotowuję dziś po południu tradycyjne irlandzkie danie w gospodzie
i nie mogę się zdecydować na główne danie.
- Krwawy pudding - wszyscy będą zachwyceni. - To był mój pierwszy wybór.
Ale replikacja baraniego jelita może być trudna...
I za każdym razem kiedy próbuję podgrzać krew, krzepnie w mleku.
Jeśli wybaczycie, jednak pójdę do Doktora.
Przepraszam panią, widziała pani Michaela Sullivana?
- Proszę spróbować w pubie. - Właśnie tam byłam.
Więc, pewnie jest na stacji kolejowej.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Przepraszam pana. Czy pociąg do Galway odchodzi o czasie?
Właśnie go przegapiłaś. Usiądź i poczekaj na następny.
- Znasz Jane Eldon? - Eldon? Nie, nigdy jej nie spotkałem.
Byłoby to dziwne, nie żyje od siedemdziesięciu lat.
Myślałem o jej poezji.
- Jak dla mnie zbyt moralizująca, nie sądzisz? - Nie znam jej dzieł.
Naprawdę? A co z Seanem Gogartym?
Mają podobny schemat rytmu.
Masz pewne zaległości.
Jestem tu każdego popołudnia, powinnaś się do mnie czasem przyłączyć.
Próbowałem rozmawiać o poezji z Seamusem, ale on tylko potrafi recytować limeryki.
Byłoby mi miło. Dziwne miejsce do czytania.
Wcale nie. Uwielbiam odgłosy zbliżających i oddalających się pociągów.
Skłania mnie to do myślenia o miejscach, które chcę odwiedzić.
Dużo podróżowałaś?
Właściwie tak, ale w jednym miejscu jeszcze nie byłam - w zamku O'Dell.
Długa wspinaczka, ale z blanków widać całą drogę aż do Dublina. Lepiej ruszajmy.
Mówią, że kiedy słońce zachodzi, król Faeries przejmuje zamek.
- Może zaprosi nas na kolację. - To będziesz jadła beze mnie.
Jeden kęs i już nigdy nie powrócisz do tego świata.
- Nie mów mi, że wierzysz w te opowieści. - Wierzyć? Nie. Ale mam szacunek dla legend.
- Mogę cię o coś spytać, Kathy? - Proszę.
- Masz może kogoś, kto na ciebie czeka w domu? - Nie.
- A może szukasz kogoś takiego? - Dlaczego? A może ty znasz kogoś?
- W Fair Haven? Nie, chyba, że lubisz świniarzy. - Nie są w moim typie.
A co powiesz na barmana czytającego poezję w dziwnych miejscach?
Kapitanie? Myślałem, że to pani.
- Wczuwam się. - Widać.
- My się chyba nie spotkaliśmy. - Sullivan. Michael Sullivan.
- Chakotay. - Ładny tatuaż. Jesteś na przepustce ze statku?
- Można tak powiedzieć. - Idziemy do zamku. Możesz iść z nami.
Dzięki, ale mam się spotkać z Neelixem w gospodzie pod Wołem i Baranem.
Dobrze się bawcie.
- Czy to moja wyobraźnia, czy nazwał cię kapitanem? - Naprawdę?
- Wygląda na to, że najgorsze jeszcze przed nami. - Komandorze?
Właśnie idę z astrometrii. Siedem odkryła wzrost gradientu neutronowego na końcu fali.
- Będzie ostra jazda kiedy uderzy. - Ciągle mamy dwa dni.
- Zacznijcie pracę nad nową modulacją osłon. - Tak jest.
To wyjaśniałoby moją chorobę kosmiczną. Wolkanie są bardzo wyczuleni na promieniowanie neutronowe.
Byłbyś dobrym barometrem, Tuvok.
Za każdym razem gdy masz mdłości ogłaszalibyśmy czerwony alarm.
- Dziękuję za raport, komandorze. - Nie ma za co.
Wzgórza najbardziej zielone, serca nieprzeniknione.
- Tak. Jane Eldon. Nadrabiam z czytaniem. - I to wszystko przez Irlandię?
Nie uśmiechaj się w ten sposób. To nie to, co myślisz.
Nic nie myślałem. Ale teraz, kiedy o tym wspomniałaś...
Interesuję się irlandzką kulturą...
To zrozumiałe. Przez setki lat wydawała znakomitych pisarzy.
Nie mówiąc już o barmanach.
To tylko hologram.
Nie mogę nie stwierdzić, że wydawał się wyższy niż ostatnim razem.
- Tak, dodałam parę modyfikacji. - W interesie irlandzkiej kultury?
Dokładnie.
Wydawałaś się zakłopotana, kiedy na ciebie wpadłem.
Nie ma ku temu powodu. Dobrze było zobaczyć, że i ty się dobrze bawisz.
Jest całkiem czarujący, nie sądzisz. Szkoda, że składa się z fotonów i pól siłowych.
Mnie by to nie stanęło na drodze.
- Chłopaki się trochę zmęczyli. - Oni, czy raczej ty?
Szybciej, chłopaki!
Komputer, usuń wszystkie postacie poza Michaelem Sullivanem.
- Mogę cię o coś zapytać, Kathy? - Proszę.
Nie miałabyś nic przeciw temu, gdybym cię pocałował?
Mogła bym nawet odpowiedzieć pocałunkiem.
Chyba nie ma sensu czekać dłużej?
Myślę, że czekałam wystarczająco długo.
Coś nie tak?
Komputer, przetwórz.
Proszę.
Pomyślałem, że chciałaby pani wiedzieć o dzisiejszym turnieju w koła w Sullivan's.
Dziękuję, Neelix, ale mam pracę.
Doktor ma zaśpiewać coś zwanego "Danny Boy".
A Mossie Donegan obiecał przynieść swoją gadającą świnię.
Powiedzmy, że wolę teraz pozostawać raczej w realnym świecie.
Punkt dziewiętnasta... Jeśli zmieni pani zdanie.
Dziękuję.
- Wszyscy święci! - Mam idealną koordynację ręka oko.
To nie wszystko, co w tobie idealne.
Róża i lilia toczą walkę na twojej twarzy.
- Wyjaśnij. - Twoje usta są takie pełne, a policzki takie blade.
To wystarczy, aby mężczyźnie zrobiło się słabo.
Więc może powinniśmy usiąść.
- Nie wierzę. - To się nazywa "czar starego świata", Harry.
- Co dla panów? - Dla mnie nic.
- Powściągliwość to cnota. - Gdzie Michael?
Tam.
To dziwne, zaprogramowałem go, aby nie pił.
Pewnie błąd w podprogramie.
Czy te miejsca są wolne?
Siadajcie, gdzie chcecie.
Obrzydliwość. Od piętnastu lat tego nie tknąłem.
- Rozpaczasz nad straconym czasem? - Miałem nadzieję, że to złagodzi ból.
- Źle się czujesz? - Agonia jest bardziej pasującym określeniem.
Jak mogłeś mi to zrobić, Boże?
Dlaczego go nie zapytasz, ciebie prędzej wysłucha?
Cóż...
Trzy dni... Najszczęśliwsze trzy dni mojego życia.
Byłem głupi, myśląc, że ona czuje to samo.
- Byłem taki głupi! - Siadaj, Sullivan!
- Zamknij się, człowieku, albo ci pomogę! - Naprawdę?
Hej, hej, hej... Spokojnie.
Może powiesz nam dokładnie co się stało?
Spędziliśmy cudowny dzień nad jeziorem. Usnąłem.
Kiedy się obudziłem, już jej nie było.
- Gdzie ona jest, Tom? - Kto?
- Kathy O'Clare. Kto inny? - Kathy O'Clare?
Twoja przyjaciółka.
Jesteś pewien, że nie zinterpretowałeś błędnie jej sygnałów?
Wiesz, wszyscy jesteśmy tu przyjaciółmi, może próbowała być przyjazna.
- Nazywasz mnie kłamcą? - Nie, wcale nie.
Myślałem, że jesteśmy w sobie zakochani!
- Chyba będę musiał przeprogramować parę rzeczy. - Co jest? Myślicie, że nie jestem dla niej dość dobry?
- Nie. Tego nie powiedziałem. - Więc powiedz mi, gdzie ona jest.
- Nie wiem. - Myślę, że wiesz.
Panowie, proszę! "Kochaj bliźniego swego."
Pamiętam, że próbowałem się dostać do kontroli holodeku.
- Potem coś mnie złapało za nogę. - Może to była ta gadająca świnia.
Jeśli tak, to miała cholernie mocny lewy sierpowy.
- Co to wszystko ma znaczyć? - Obawiam się, że były problemy w raju.
Bójka w pubie po południu. Kilku załogantów jest rannych - nic poważnego.
- Siłowanie wymknęło się spod kontroli, chłopcy? - Nie dokładnie.
To był Michael Sullivan. On... szukał kogoś.
Może wybierzemy się na mały spacerek?
Niech zgadnę, ten ktoś, to ja.
Nie chcę się wtrącać kapitanie, ale mamy hologram ze złamanym sercem,
- wierzący, że byliście w sobie zakochani. - Byłam pewna, że ma już następną dziewczynę.
Mam nadzieję, że nic mu nie jest.
Nie za bardzo. Bójka wyszła na ulicę.
Nie długo potem siedział na drzewie wykrzykując pani imię.
- Pan Neelix namówił go do zejścia. - Może to błąd w jego podprogramie zachowawczym.
Już to sprawdziłem. Jego podprogramy są w porządku.
Ale zauważyłem, że wprowadziła pani całkiem dużo poprawek w jego programie.
- Małe ulepszenia. - By był bardziej pociągający?
- Zaczynasz przeginać, Doktorze. - Przepraszam, ale martwię się o panią.
Michael Sullivan jest hologramem. Jego złamane serce można naprawić przełącznikiem.
Pani uczucia są nieco bardziej skomplikowane.
Ja nie zamierzam wchodzić na żadne drzewa, jeśli o to chodzi.
Jeśli będzie pani chciała porozmawiać, to wysłuchiwałem ostatnio wielu spowiedzi.
Proszę dać mi znać.
Chce pan spowiedzi, Doktorze?
No dobrze.
Żywię uczucia do hologramu, jeśli to w ogóle możliwe.
- Proszę mi powiedzieć, co się stało. - Znasz historię.
Dziewczyna spotyka chłopaka. Dziewczyna modyfikuje jego podprogramy...
- Mieliście... Stosunki intymne? - To nie twoja sprawa.
Powiedzmy, że to były pamiętne trzy dni.
- Nie widzę problemu. - Nie? Michael Sullivan jest dokładnie w moim typie.
Atrakcyjny, inteligentny. Dzielimy te same upodobania.
Jeśli coś mi się w nim nie podoba, mogę to po prostu zmienić.
Zauważyłem, że ludzie zwykle próbują zmienić osoby, w których się zakochują. Co za różnica?
W tym wypadku? To działa.
Mieliśmy piknik nad jeziorem wczorajszego popołudnia.
Michael usnął oparty o moje ramię. Pomyślałam, że jest prawie doskonale.
Wtedy zaczął chrapać. Czy szturchnęłam go, żeby przewrócił się na drugi bok?
Czy szepnęłam mu do ucha, aby się obudził?
Nie, po co się trudzić, kiedy można zmodyfikować algorytmy głosowe.
I właśnie to miałam zrobić! Wtedy zdałam sobie sprawę,
że wszystko wokół, łącznie z nim, jest iluzją.
Więc wyszłam. Prawie napisałam mu list pożegnalny.
Uwierzysz? List pożegnalny do hologramu.
Rozumiem pani obawy. Jest pani kapitanem i nie może utrzymywać związków z członkami załogi.
Wszyscy są pani podkomendnymi. Co pozostaje?
Okazyjne kontakty ze spotykanymi obcymi?
Voyager może być w kwadrancie Delta bardzo długo.
Hologram może być jedynym logicznym wyjściem.
- On nie jest prawdziwy. - Jest tak samo prawdziwy, jak ja.
Fotony i pola siłowe, czy krew i ciało, to to samo, jak długo uczucia są prawdziwe.
Opowiada dowcip - śmieje się pani. Czy to iluzja? Mówi coś co daje pani do myślenia.
Czy to ważne, jak są połączone jego molekuły?
Czy nigdy nie wydawało się pani, że nie chodzi tu o to czy jest prawdziwy?
Co masz na myśli?
Myślę, ze powinna przestać pani kontrolować każdy aspekt związku.
Miłość rodzi się zarówno z różnic, jak i z podobieństw...
Z nieznanego, tak samo jak ze znajomego.
Może po prostu potrzebuję pewności, że odwzajemni moje uczucie.
Ale czy nie podejmuje się tego ryzyka przy każdym związku?
Wszystko, co wiem to, że Michael Sullivan siedział na drzewie i wykrzykiwał pani imię.
- Nigdy nie bałam się ryzyka. - Więc może następnym razem pozwoli mu pani chrapać?
Gradient neutronowy wzrasta. Trzydzieści milionów teradżuli, czterdzieści milionów.
- Osłony? - Trzymają.
Sześćdziesiąt milionów.
/Torres do mostka. Inwertowane pole /warp się destabilizuje. Tracimy naszą kotwicę.
- Przyjęłam. Kiedy wyjdziemy z fali? - Przynajmniej pięć minut.
- O cztery za długo. - Gradient rośnie szybko. 90 milionów!
Stabilizatory padły!
- Silniki manewrowe. - Bez efektu!
- Osłony zawodzą. - Jak daleko do granicy?
- Tysiąc kilometrów, ale burza nas ściąga. - O czym myślisz?
Wiązka z deflektora - może będziemy mogli przetrzeć drogę przez brzeg fali.
Możliwe, ale musimy przenieść całą możliwą moc na emitery.
Nie wystarczy, główne systemy nie działają.
Więc, przenieść moc z systemów pomocniczych transportery, replikatory, holodeki.
Kapitanie, nie mamy czasu na przeprowadzenie procedury wyłączenia.
Stracimy większość Fair Haven.
- Wykonać. - Pęknięcia kadłuba na pokładach sześć i siedem.
- Masz całą moc pomocniczą, Tuvok. Wystarczy? - Nie.
Wykorzystaj moc z sieci plazmowej, do ostatniego decywata!
Promień deflektora aktywny.
Zbliżamy się do granicy! Pięćset kilometrów, czterysta...
- Spada moc deflektora. - Daj wszystko co mamy...
Podtrzymywanie życia, kontrolę środowiska, nawet prysznice soniczne!
Nie wygląda to dobrze, Tom. Przy takim stopniu rozpadu fotonowego
uratujemy pięć, może dziesięć procent.
- Tyle z irlandzkiego szczęścia. - Może będzie łatwiej zacząć od początku?
To nie było by to samo. To jak próbować napisać
od nowa książkę, której jedyny egzemplarz skasowano.
Wszystkie detale, niuanse - przepadły.
- Dzień dobry, chłopcy. - Cześć, Seamus.
- Zanosi się na burzę. - Burzę?
- Z zachodu. Wygląda na dużą. - Tak, masz rację.
Chyba nie masz szylinga lub dwóch na zbyciu?
Pogodziłem się z żoną ostatniej nocy i chcę jej kupić parasol.
Sieć się destabilizuje, lepiej zaczynajmy naprawy.
Więc co próbujemy ocalić? Gospodę? Kościół?
Może Maggie O'Halloran?
Powinniśmy z kimś porozmawiać przed decyzją.
Proszę.
- Fair Haven nie zachowało się za dobrze. - Przekażę wiadomość załodze.
Z pani pozwoleniem, chciałbym zrekonstruować program.
- Ile to zajmie? - Sześć, może siedem tygodni.
Harry mówił, że możemy zachować około dziesięciu procent istniejących elementów.
Pomyślałem, że może miałaby pani jakieś sugestie.
Komputer, czy postać z Fair Haven, Michael Sullivan jest nienaruszona?
/Potwierdzam.
Aktywuj.
Witam.
Zniknęłaś tak nagle, Kathy. Obudziłem się i cię nie było.
- Musiałam przemyśleć parę spraw. - Skończyłaś już?
Tak.
Opuszczam Fair Haven.
- Dlaczego? - Bo tak.
- To nie jest wystarczający powód. - Sytuacja się skomplikowała.
- Inny mężczyzna? - Nie.
Twoi przyjaciele mnie nie akceptują?
Uważają, że jesteś czarujący.
Nie jesteś gotowa, aby osiąść w jednym miejscu?
Jestem gotowa bardziej niż kiedykolwiek będę.
- Mówisz bez sensu. - Chyba tak.
Mam przeczucie, że nie zapomnisz tego tak łatwo.
Fair Haven silnie wpływa na ludzi.
Jest jedna rzecz, którą chcę, abyś wiedziała. Kocham cię, Kathy.
Może będę przejeżdżała tędy za sześć, siedem tygodni.
Może zatrzymam się koło pubu.
Zobaczysz, zatrzymasz się na pewno.
Komputer, zakończ program.
Zaczekaj.
- Wprowadź jeszcze jedną modyfikację do postaci. /- Sprecyzuj.
Zabroń Kathryn Janeway dalszych zmian programu.
/Modyfikacja zakończona.
Zapisz program.
Tłumaczenie: Michał Ambroziewicz
Opracowanie napisów: Piotr Sobolewski i Mariusz Luterek
Korekta techniczna i merytoryczna: Marek Kowalczyk
Zapraszamy na stronę: http://napisy.gwflota.com
Dopasowanie do wersji DVDrip: czapka
Korekta techniczna: tom2407