Kto zostawił brudne talerze w replikatorze? Tom?
- To nie ja. - To zagrożenie biologiczne.
Spokojnie. Odkazisz się po powrocie.
Jeśli kiedykolwiek ponownie zgłoszę się na dwutygodniową misję,
proszę niech ktoś odstawi mnie do ambulatorium.
- Za dużo towarzystwa, co Harry? - Nic osobistego, komandorze.
Mówiąc prawdę, podoba mi się ta wycieczka. Dała nam możliwość zaprzyjaźnienia się.
Przyjaźń skończyła się z awarią prysznica.
To część przygody. Pomyślcie o wielkich odkrywcach.
- Przetrwali bez wygód. - Z nimi też bym się nie zaprzyjaźnił.
To dopiero widok.
Delta Flyer do Voyagera, podchodzimy do lądowania.
/Trzymaliśmy dla was płonącą świecę w oknie.
- Co tam świeca, przynieście szampana. /- Rozumiem, że misja okazała się sukcesem.
Piętnaście planet w czternaście dni. Ładownia jest pełna rudy dylitu.
/Lubię takie wiadomości.
Powrót odkrywców.
- Witaj w domu. - Powinienem częściej wyjeżdżać.
Ja długo nigdzie nie wyjadę.
- Tęskniłeś za domem? - Raczej za prysznicem i wygodnym łóżkiem.
Nie zapomnij wpaść na badania.
- Badania? - Protokół misji zwiadowczych:
"Jeśli misja trwa ponad dwa tygodnie załoganci powinni przejść badania."
- Kto pierwszy? - Spotkamy się rano, doktorze.
Po co jutro jeśli można to zrobić dziś? Komandorze? Panie Paris?
- Przygotowałam niespodziankę. - Przyjemną czy nie?
- Zamknij oczy. - Już mi się podoba.
Wejdź.
I co myślisz?
- Telewizor? - Circa z pięćdziesiątego szóstego.
Części były replikowane ale sama go złożyłam.
To jest zdalne sterowanie, wybierasz co chcesz oglądać.
Mały problem.. wtedy nie było zdalnego sterowania.
Trochę go ulepszyłam.
- Kreskówki. - Znalazłam je w bazie danych.
- A to co? - To reklama.
Zapisy w bazie danych mówią, że służyły celom rozrywkowym.
Wiem, to dziwne. Ale dodają autentyczności.
Zreplikowałam popcorn.
Wszystko jest doskonałe, poza jednym szczegółem.
- Zapomniałaś o piwie. - To się da naprawić.
Niewiele przegapiłeś wyjeżdżając. Doktor wygłosił mowę o zarazach kwadrantu Delta.
Wyjątkowo nudną. Chorąży Forley zaczął chrapać, wszyscy byli znudzeni,
poza doktorem który świetnie się bawił.
Hokej.
Musieliśmy skrócić wykład bo pękł rdzeń napędu a potem zasymilował nas Borg.
- W ogóle nie słuchasz co mówię, prawda? - Spójrz tylko!
Może to był zły pomysł.
/Wyłaź, nie chcemy kłopotów...
/Nigdy mnie nie dostaniecie..
/Jesteśmy atakowani!
/Padnij!
/Ruszajcie się!
/Pomocy.
/Potrzebny lekarz!
/Padnij.
STAR TREK VOYAGER S06 E14 - Memorial
MEMORIAŁ
/Potrzebne wsparcie!
/- Nie strzelać! /- Wstrzymać ogień!
/Potrzebny lekarz.
/Przegrupowanie!
/Ruszajcie się.
Tom?
Ale musiałeś mieć sen.
Byłem... w środku jakiejś bitwy. Zostałem ranny.
- Pewnie telewizja ma na mnie zły wpływ. - Włączę kreskówkę, odpędzi koszmar.
Nie, mam już dosyć.
- Wygląda to na atak lęku. - Nie mam klaustrofobii.
Zawsze jest ten pierwszy raz.
Co mogło to spowodować?
No cóż, spędziłeś dwa tygodnie na misji z osiemnastogodzinnym dniem.
Zaraz jak wróciłeś stałeś się Gorliwym Chorążym gotowym do służby.
- Na pokładzie piątym był wyciek plazmy.. - Wyciek czy nie, jesteś wyczerpany.
Zalecam dwa dni wolnego. Albo trzy.
Wygrałeś. Chyba jestem zmęczony.
Witaj z powrotem.
- Dobrze się bawiłeś? - Cudownie.
- Wyglądasz na zmęczonego. - Przesunięcie czasowe.
Nie powinnaś czegoś się uczyć? Nauczyciel na ciebie nie czeka?
Siedem przydzieliła mi specjalny projekt. Powinnam budować tetragon.
Mam go zbudować sama, bez użycia replikatora.
Myślałam o użyciu warzyw z aeroponiki.
Marchew i selery?
Marchew i seler... dobry pomysł.
- Pomożesz mi? - Nie mam dziś czasu.
- Może wieczorem? - Wtedy też będę zajęty. Mam dużo pracy.
To może ja pomogę tobie.
Co gotujemy?
- Pokaż rękę! - Nic mi nie jest.
- Musisz iść do ambulatorium. - Nic mi nie jest.
Schowaj się za mną. Powiedziałem schyl się!
- Dostałem. - Pomóżcie mi.
Ruszajcie się!
- Nie ruszaj się. - Odejdź ode mnie.
- Pomogę ci. - Nie potrzebuję twojej pomocy.
- Wstrzymajcie ogień. - Jesteśmy pod obstrzałem, sir.
- Gdzie jest Saavdra? - Chyba w bazie.
- Mieliśmy ewakuować kolonię a nie niszczyć. - Tak było zanim Nakanie zaczęli strzelać.
- To cywile! - Cywile z bronią cząsteczkową.
/Tuvok do komandora Chakotaya. /Komandorze, proszę odpowiedzieć.
- Słucham. /- Mamy problem w mesie.
Już idę.
Każ mu odwołać atak!
- Odłóż broń. Pomożemy ci. - Nie podchodź.
Nie dam wam jej skrzywdzić.
Ma halucynacje.
Neelix, tu komandor Chakotay. Puść Naomi. Nikt jej nie skrzywdzi.
- To rozkaz. - Nie.
Niech Saavdra odwoła atak!
- Z tyłu jest przejście, jeśli go pan zajmie - Najpierw chcę czegoś spróbować.
Neelix, posłuchaj... już po wszystkim. Saavdra rozkazał wstrzymać ogień.
- Kolonia jest bezpieczna. Bitwa skończona. - To czemu wciąż słyszę strzały?
To tylko żołnierze świętują zwycięstwo. Bitwa skończona.
- Proszę, Neelix. - Będę chronił Naomi.
Skąd mam wiedzieć, że mnie nie nabierasz?
Bo jestem po twojej stronie i także chcę zakończyć ten konflikt.
Puść ją, jest już bezpiecznie. Koniec zabijania.
- Uśpiłem go. - Co mogło spowodować halucynację?
Poziom epinefryny jest trzy razy większy niż powinien.
Mówiąc neurochemicznie cierpi na rodzaj stresu pourazowego.
We śnie walczyłem w jakiejś obcej wojnie. Wygląda na to, że Neelix śnił to samo.
Wcześniej był Harry Kim, miał atak strachu. Jeszcze nie widziałem pana Parisa.
Trzech członków misji.. wpadliście w jakieś tarapaty?
- Nie, misja jak z podręcznika. - Pana engramy mówią co innego.
- To prawdziwe wspomnienia. - Może zostaliście napadnięci,
wmanipulowani w bójkę a wasze wspomnienia zostały zmienione.
Sprawdzimy tor lotu. Zacznijmy od zapisów sensorów Delta Flyera.
- Może zawierają coś niezwykłego. - Kiedy Neelix stanie na nogi?
- Mogę go zbudzić jeśli pani chce. - Zrób to.
Obaj skrywacie w sobie częsci łamigłowki, spróbujmy ją ułożyć.
Niewiele pamiętam, tylko skrawki. Zasnąłem, byłem na planecie, w środku bitwy.
- Nie mam pojęcia jak się tam znalazłem. - Byłem w kanale Jeffriesa,
usłyszałem strzały i krzyki.
- Przestraszyłem się. - Czego?
- Nie wiem. - Mnie postrzelono.
- Nie ma na to żadnych dowodów. - Jeśli wytarto nasze wspomnienia,
- rany fizyczne mogły też zostać ukryte. - Czy pamiętacie z kim walczyliście?
- Było ciemnio, nie widziałem dobrze. - Strzelali do nas.
Nakanie. Nazywali się Nakanie.
Żyli w koloni, próbowaliśmy ich ewakuować.
- Ale strzelali do nas. - Nie mogli zrobić co im powiedziano?
- Nie mieliśmy prawa tam być! - To było dla ich dobra.
Panowie, skupcie się.
Mówiliście, że próbowaliście ewakuować kolonię. Czemu?
- Takie mieliśmy rozkazy. - Kto je wydał?
- Saavdra. - Komandor Saavdra.
Dowodził naszym oddziałem. Byliśmy częścią sił zbrojnych.
- Walczyliście pod przymusem? - Nie, sam się zgłosiłem.
- Tak jak wszyscy. - Trochę trudno w to uwierzyć.
- Musieliście być manipulowani. - Nie. Przypominam sobie.
Na odprawie przedstawiono nam plan ewakuacji. Pan tam był komandorze...i pan Paris.
- Punkt dowodzenia.. - Była noc, druga w nocy.
Nie spaliśmy od wielu dni. Byliśmy wyczerpani.
- Co odkryli wywiadowcy? - Nakanie są nieuzbrojeni, nie będą walczyć.
Po zniszczeniu generatora osłon rozmieścimy oddziały pięć i sześć.
Może są nieuzbrojeni ale nie będą szczęśliwi widząc nas. Nie prowokujcie ich.
Ma nie być ofiar. Po obu stronach.
Tak jest.
Granica jest najsłabsza w sektorze czernastym, teren jest tam płaski.
- Idealne miejsce do lądowania. - Zbierzcie tam kolonistów
i załadujcie na pokład. Zapewnijcie ich, że nic im się nie stanie.
Niech zrozumieją, że to tymczasowe przemieszczenie. I że wrócą za kilka tygodni.
Tak jest.
- Jakiś problem? - Tylko jeden. Przydałby się odpoczynek.
- Powinniśmy zaczekać do świtu. - Mamy dziś zabezbpieczyć kolonię.
Poczekajmy kilka godzin.
Co powiesz na tydzień na Toranius Prime po zakończeniu misji?
- Nigdy tam nie byłem. - W porównaniu do tego miejsca to raj.
Wykonywaliśmy misję zgodnie z planem. Zniszczyliśmy generator osłon,
- wkroczyliśmy do kolonii. - Otaczaliśmy Nakan.
Spodziewałem się, że przysporzą więcej kłopotów.
Kiedy przyszło do ostatecznego okrążenia... pamiętasz?
- Nikogo tam nie było. Gdzie się podziali? - Brakowało dwudziestu czterech kolonistów.
Myśleliśmy, że to błąd zwiadowców. Powinniśmy czuć, że coś jest źle.
Tędy. Ruszajcie się.
- Jesteśmy gotowi do transportu. /- Podchodzimy do lądowania.
- Muszę znaleźć męża. - Nie martw się, jest w innym transporcie.
- W którym? - Nie wiem ale go znajdziemy.
Baza! Jesteśmy atakowani. Powtarzam. Jesteśmy atakowani.
To ci brakujący koloniści, byli uzbrojeni. Oni pierwsi strzelili. To nie nasza wina.
Tego nie możemy być pewni. Mógł strzelać nasz człowiek.
To przez zmęczenie... uszkodznie broni... tego nie wiemy.
Innymi słowy, nie usprawiedliwia to tego, co zrobiliśmy.
Co zrobiliście? Co się stało?
Ruszjacie! Trzymajcie się razem.
Nie strzelać!
Na ziemię!
Trzymajcie się razem.
Na ziemię!
Zatrzymajcie się!
Bez paniki!
- Nie mieliśmy innego wyjścia. - Jak cholera.
- Strzelali do nas. - To nie dało nam prawa strzelać do cywili.
Chciałem chronić dzieci... ale wciąż mi uciekały.
Pobiegłem... słyszałem krzyki, strzały z broni.
Musiałem stamtąd uciec.
- Proszę nie krzywdź nas. - Przejdźcie tak, abym was widział!
Proszę... nie stanowimy dla ciebie zagrożenia.
Powiedz jak mam wyjść z tych tuneli, a zostawię was w spokoju.
Mów!
Wróć tak jak przyszedłeś. Potem tunelem na lewo aż do końca, doprowadzi cię do rzeki.
- Chciał mnie zabić... - Spokojnie Harry.
Nie posłuchali, czemu nie posłuchali!?!
Tamtej nocy zabiliśmy osiemdziesięciu dwóch cywili.
Nikt nie przeżył.
/Dziennik kapitański, wpis dodatkowy. /Jesteśmy w systemie badanym przez zwiad,
/mamy nadzieję znaleźć jakieś wytłumaczenie.
- Przegapiłeś śniadanie. - Nie byłem głodny.
- Spałeś trochę? - Pięć, sześć minut.
Znalazłam kolejny odcinek "Nietykalnych". Elliot Ness łapie jakiegoś Al Cay-pone.
Capone... może później.
- Musisz coś zjeść. Pizze? - Posłuchaj.
Doceniam to, co próbujesz zrobić, ale wolę być sam.
- Tom... - Nie... nie chcę, by było mi wygodnie.
- Wiem, że ostatnie dni były trudne... - Trudne... to za słabe określenie.
Pomogłem zamordować osiemdziesięciu dwóch kolonistów.
- Tego nie wiesz. - Wiem co pamiętam.
- Wasze wspomnienia mogły zostać zmienione. - Byłem tam!
Gdy zamykam oczy, widzę ciała. Słyszę strzały z broni, czuję ból postrzału.
- Gdzie są dowody? - Nie wiem!
Proszę tylko, abyś rozważył możliwość, że to nie miało miejsca.
Wciąż prowadzimy śledzctwo Istnieją logi sensorów
których jeszcze nie badaliśmy.
- Nie mogę teraz myśleć o odczytach sensorów. - Spróbuj.
Nie mogę! Przestań mnie naciskać! Nie potrzebuję twojej pomocy!
Przepraszam.
Wiesz, gdzie mnie znaleźć.
To był wasz pierwszy przystanek. Planeta klasy M z jednym satelitą.
- Przesyłaliście się na powierzchnię? - Nie, przeskanowaliśmy na obecność dwulitu.
- Po godzinie odlecieliśmy. - Następny.
- Kontaktowaliście się z tym pojazdem. - Kapitan Bathar z Hodos.
- Fotogeniczny. - To kupiec.
- Sprzedawał środek na wstrzymanie starzenia. - I co? Kupiłeś?
To trójpolimerowy enzym, świetny do czyszczenia butów.
Kontynuujmy.
Drugi przystanek.
Tarakis.
Planeta nazywa się Tarakis. Byłam tam.
Co robisz?! Oni już nie żyją.
Nigdy ich tu nie było. Zniszczyliśmy generator osłon,
weszliśmy do kolonii, a ich nie było.
- Nikt w to nie uwierzy. - Będziemy się trzymać naszej historii.
- Nie skłamię. - Więc nic nie powiesz.
- Zamordowaliśmy tych ludzi! - W samoobronie!
Gdyby tak było, nie niszczyłbyś dowodów. Nie musicie go słuchać.
Musimy powiedzieć innym. Spanikowaliśmy. Zrozumieją.
Nie, nie zrozumieją. Cofnij się. Cofnij się!
- Jak długo tu jestem? - Trzy godziny. Zaczęła pani halucynować.
Musiałem panią uśpić.
Byłam w kolonii, z Saavdrą.
Nie tylko pani. Trzydziestu dziewięciu załogantów doświadczyło tych wspomnień.
Wpływają na całą załogę.
Objawy są identyczne, wzmożona aktywność engramowa, koszmary.
Mogę uwierzyć, że zwiad wdał się w potyczkę, ale oni nie byli w pobliżu tego systemu.
Zbadaliśmy zapisy sensorów Voyagera. Jeśli braliśmy udział w wojnie
- wszystkie dowody zostały usunięte. - Sen był taki realny.
Tak prawdziwy, jak wszystko czego doświadczyłam.
- Ale nie mogę uwierzyć że moglibyśmy... - Prawdziwe czy nie, sny szkodzą załodze.
Syndrom wystąpił po wejściu do systemu. Powinniśmy zawrócić, zanim będzie gorzej.
Nie. Jeśli masakra zdarzyła się naprawdę, musimy znaleźć winnych.
- Chcę być pewna, że tego nie zrobiliśmy. - Z całym szacunkiem,
na pani osąd może wpływać poczucie winy z wypadku który nigdy się nie zdarzył.
Niewątpliwie istnieje niebezpieczeństwo dla załogi.
- Wkrótce będzie lepiej, chorąży. - Tak jest.
Musimy przez to przejść.
Masakra miała miejsce na Tarakusie. Przejdźmy na czerwony alarm, kurs na planetę.
Neuroblokada, powstrzyma wspomnienia.
Twoje ulubione, talaxiański gulasz i suflet z orzechów ziemnych.
Suflet się zapadł, ale jego wartość odżywcza jest nienaruszona.
Dziękuję. Wygląda pysznie.
Kiedy Naomi jest smutna, zjada deser, podobno podnosi na duchu.
- Powinieneś spróbować. - Jest przerażona po tym, co się stało.
Martwi się o ciebie. Mówiła, że chce cię odwiedzić.
Nie. Nie, gdy jestem w takim stanie.
- Mogę znów ją wystraszyć. - Przekażę jej twoje pozdrowienia.
Siedem?
Kiedy byłaś Borg, byłaś zmuszona do... nieprzyjemnej działalności.
- Pomagałam asymilować miliony. - Nie chcę być nieczuły,
ale... czy kiedyś czułaś wstyd po tym, co zrobiłaś.
Często.
Jak udaje ci się z tym żyć, mając takie wspomnienia?
- Nie mam innego wyjścia. - Wina jest nieistotna?
Przeciwnie... wspomnienia i wyrzuty sumienia
powstrzymują mnie przed podejmowaniem podobnej działalności.
Wina może być trudnym, ale przydatnym uczuciem.
Z pewnością trudnym.
- Czekolada wymieszana z orzechami? - Zmieniałam przepis, masz coś przeciw?
Nie, nie mam.
- Przed nami Tarakus. - Osłony, przygotować broń.
Na ekran. Skanujcie w poszukiwaniu okrętów.
- Nie ma żadnych. - Wejdźmy na orbitę.
- Kapitanie? - Wykonać, panie Paris.
- Oznaki życia? - Planeta jest niezamieszkana.
Tak jak kilka dni temu gdy skanowaliśmy w poszukiwaniu dilitu.
- Ślady broni? - Brak.
Pełny skan. Zgłaszajcie wszelkie niezwykłe odczyty.
- Nic na czujnikach geometrycznych. - Chwileczkę..
- wykrywam sygnaturę energii. - Źródło?
Nie mogę stwierdzić, sygnał jest słaby. Pochodzi z północnego kontynentu.
Współrzędne jeden siedem dwa na pieć.
- Nie wygląda to na strefę wojny. - Wszystko jest znajome, rozpoznaję te góry.
- Tych drzew tu nie było. - Przeszukajcie ten obszar.
Chorąży?
Tunel... jest w pobliżu. Ten w którym...
- Jak do niego trafiłeś? - Za formacją skalną jest wejście.
Słaba sygnatura energii.
Tędy.
Tutaj.
- Oto i dowody. - Powinniśmy uważać.
Zostańcie na straży.
- Nie mogę. - Niech się pan uspokoi.
Powolne głębokie oddechy.
Stali tam.
Znalazłem szczątki dwóch humanoidów. Pan nie odpowiada za ich śmierć.
Zmarli ponad trzysta lat temu.
Chyba znaleźliśmy naszą wojnę.
Struktura zawiera transmiter synaptyczny.
Był przeznaczony do transmisji impulsów neurogenicznych.
Więc każdy przelatujący statek doświadczał tych wspomnień.
- Dokładnie. - Spróbuj przetłumaczyć te symbole.
Same słowa nie wytłumaczą cierpienia. Same słowa nie zapobiegną kolejnej tragedii.
Ponad słowami jest doświadcznie. Ponad doświadczeniem jest prawda.
Niech ta prawda będzie z wami.
To memoriał. Nie byliśmy ofiarami spisku lecz świadkami masakry.
Więcej nic świadkami... pół załogi po ich przeżyciu dostało urazu.
Może o to w tym chodzi. Z pewnością tego nie zapomną.
Kto mógł to zbudować?
Nie mogę stwierdzić. Urządzenie porzucono ponad dwa wieki temu.
- Jego baterie są wyczerpane. - Dlatego wspomnienia były niepełne.
Pewnie miało transmitować wspomnienia sekwencyjnie.
Fascynujące, spróbujmy to wyłączyć. Aby nikogo więcej to nie spotkało.
- Kathryn? - Tak, oczywiście.
Nawet jeśli wyłączymy transmiter wspomnienia pozostaną.
- Ale innym statkom to się nie przytrafi? - Jeśli to zrobimy zaginie po nich ślad.
- Pomnik wciąż tam będzie. - Ale on nie przekaże historii.
Ktoś włożył dużo wysiłku w jego budowę. Nie możemy po prostu go wyłączyć.
- Nie mamy prawa. - A mieli prawo kazać nam z tym żyć?
Chcieli, aby inni poznali te uczucia i nie dopuścili do podobnych wydarzeń.
Czemu ktoś chciałby przeżywać mord, którego nie popełnił.
W ten sposób nie popełnisz tego samego błędu.
Jeśli zniszczymy dowody, będziemy nie lepsi niż Saavdra.
- A może on miał powód. - To nie była nasza wina.
- Jedynym logicznym wyjściem.. - Tu nie chodzi o logikę! Tylko o pamięć.
- Czasem najlepiej jest zapomnieć. - Ale nie to.
Już raz stałam bezczynnie.
- Kapitanie? - Patrzyłam jak Saavdra wyparowywał ciała.
- Bez obrazy, to są wspomnienia innych ludzi. - Obelisk w Khitomer. Pola Gettysburga.
To też wspomnienia innych ludzi. Ale je szanujemy.
Ci koloniści też zasługują na swój memoriał.
- Kapitanie.. - Nie wyłączymy przekaźnika. Czy to jasne?
- Mamy nic nie zmieniać? - Zreperujemy go, naładujemy baterie.
Tak, aby działał przez kolejne trzysta lat. Na orbicie umieścimy boję ostrzegawczą.
Każdy, kto wejdzie w ten system, będzie wiedział czego się spodziewać.
Rozejść się.
Jesteśmy gotowi, kapitanie.
Wiem, że było wam ciężko. Ale dzięki wam ci ludzie nie zostaną zapomniani.
Gdyby mogli, podziękowaliby.
Janeway do Voyagera. Przygotować się do transferu mocy.
Pięcioro do przesłania.
Tłumaczenie i opracowanie napisów: Krzysztof Kasprzak
Korekta techniczna i merytoryczna: Marek Kowalczyk
Zapraszamy na stronę: http://napisy.gwflota.com
Dopasowanie do wersji DVDrip: czapka
Korekta techniczna: tom2407