Z drogi!
Przepraszam!
- Zrobiłeś coś sobie, Tom? - Zamiast w prawo skręciłem w lewo.
Może powinieneś zostać przy koniu i powozie?
Piękny pojazd, musi ci się powodzić, jeśli cię na niego stać.
Dostałem spadek.
O, dostałeś trochę pieniędzy? A kto odszedł?
Mój dziadek ze strony matki. Arystokrata, pokój jego duszy.
Musiał być wielkim człowiekiem, wypiłbym za jego cześć, gdybym miał szylinga.
- Masz, za mnie też wypij. - Potrzeba trzech kolejek,
aby oddać mu właściwą cześć. To nie wystarczy nawet na dwie.
To wszystko, co mam.
Jesteś szczodrym człowiekiem, chodźmy do "Sullivana".
Chciałbym, ale zmierzam do Castle O'Dell.
Nadchodzi noc. Ludzie powiadają, że kiedy zachodzi słońce,
- królowa Faerie-folk włada zamkiem. - Pozdrowię ją od ciebie.
Nie mów, że cię nie ostrzegałem.
Komputer, wymień uszkodzoną oponę.
Święci, miejcie nas w swej opiece...
STAR TREK VOYAGER S06 E17 - Spirit Folk
UPIORY
- Omal nie umarłem z przerażenia. - Seamus, wiemy, że zwykle przesadzasz.
Przyznaję, że czasem dodawałem troszkę kolorów do opowieści. Ale Bóg mi świadkiem,
że widziałem Toma Parisa używającego nienaturalnych mocy do naprawienia koła.
Tom praktykuje nieczystą magię?
Za chwilę powiesz mi, że sam płacisz za napitek.
Możecie się śmiać. Ale zmierzał do Castle O'Dell godzinę przed zmrokiem.
Dałbyś spokój, Seamus. Mógłbyś choć jednego dnia nie robić z siebie idioty.
Ten Tom Paris jest jakiś dziwny. Chodzi po mieście jakby sam je zbudował.
Racja i gdzie jeździ?
Jest przebiegły. Jak i jego przyjaciele.
Kiedy mówisz o Kathy O'Clare, lepiej uważaj na słowa.
Wiesz, jak to mówią, Sullivan, kruk krukowi oka nie wykole.
Mówią też: przesądy są religią głupców.
- Kilmanin 1846. - Co?
Stary Patsy z County Meath opowiadała o upiorach, które pojawiały się w '46 w Kilmanin.
- Kilmanin? Słyszał pan o tym, doktorze? - Nie, to coś nowego.
Nie znajdziecie go na żadnej mapie, już nie.
Było to miasto, takie jak Fair Haven. Do czasu, gdy pojawiła się grupa obcych.
Powitano ich serdecznie.
W końcu wszyscy nieznajomi są przyjaciółmi, których jeszcze nie poznałeś.
- Szybko pożałowali swojej gościnności. - Krowy przestały dawać mleko.
- Ziemniaki gniły na polach. - Ludzie zaczęli znikać.
- Przestań! - To prawda!
- Co się z nimi stało? - Zabrano ich, do zaświatów.
Kiedy nadeszła zima i noce się wydłużyły, całe miasto znikło.
Każda belka, każdy gwóźdź. Nigdy go więcej nie widziano.
Sugerujesz, że tu stanie się to samo? Dlatego, że mamy kilku nowych w mieście?
Sugeruję, abyś miał na oku Toma Parisa i jego kohorty.
- Nie wspomnę o tej twojej przyjaciółce. - Więc Kathy jest jakimś Goblinem?
- Z pewnością rzuciła na ciebie czar. - Jeśli mnie zapytacie...
Kathy.
- Przeszkadzam? - Seamus znów opowiada jakieś bzdury.
Dzień dobry Kathy.
- Dobrze cię widzieć, co podać? - To, co zwykle.
Proszę, oto herbata.
- Porwałaś jakieś dzieci w drodze do miasta? - Słucham?
Nieważne. Brakowało mi twojego uśmiechu. Co robiłaś?
Nic specjalnego, pomagałam na farmie ciotki i wujka.
Nie są już tak żwawi jak kiedyś. Mają kozła, który podyskutowałby
- z gadającą świnią Mossiego Donegana. - Przywieź go następnym razem jak przyjedziesz,
- urządzimy im debatę. - Zobaczę, co da się zrobić.
Słyszałam, że w Dooleen otwarto kino. Moglibyśmy obejrzeć przedstawienie.
Muszę pracować przy barze. Powinnaś uprzedzić mnie o przyjeździe,
- coś bym wymyślił. - Dobrze, pójdziemy innym razem.
Nie, jeśli już przyjechałaś, szkoda by było, żebyś musiała wyjechać.
Cóż, może dam się namówić i zostanę, jeśli zagramy w... pierścienie.
Chodźmy.
Komputer, tuzin lilii.
- Coś mi mówi, że to chyba nie obiad? - Już jadłem.
- Dla kogo to? - Dla przyjaciela.
Czy przypadkiem tym przyjacielem nie jest śliczne irlandzkie dziewczę?
- Nie powinieneś być na mostku? - Uważaj na siebie, Harry.
Te wiejskie dziewczyny nie są tak proste jak myślisz.
Z Maggie O'Halloran możesz sobie nie poradzić.
- Słyszałem o twojej małej kraksie. - Zawiodło sprzęgło, to nie była moja wina.
Według mnie, cały ten program to chodząca bomba. Fair Haven działa przez cały czas.
- Tylko wczoraj wymieniłam trzy holo-emitery. - Rano zrobiłem pełną diagnostykę.
- Wszystko jest w porządku. - Jeśli tak mówisz...
Ale kiedy twoje śliczne miasto zacznie się depolaryzować, nie wzywaj mnie.
- Wybaczcie, jestem spóźniony. - Jesteś pewien, że nie potrzebujesz opiekuna?
Nie z takimi umiejętnościami prowadzenia pojazdów.
Tak się składa, że wiem o czymś, co uczyni jego randkę troszkę ciekawszą.
Tylko nie wysadź kolejnych holo-emiterów.
Co my tu robimy, Seamus? Ukrywamy się w mroku, szpiegujemy ziomków.
- Co, Milo? Robisz w majtki ze strachu? - A co jeśli masz rację?
Jeśli ten Tom Paris to jakiś demon? Jak nas złapie, rzuci na nas czar.
Przestań skrzeczeć, bo na pewno nas złapie. Ruszajmy, bo ucieknie.
Musisz być samotny na morzu, mając tylko gwiazdy za przewodnika.
Czasem, podczas nocnej wachty, słysząc trzeszczenie kadłuba,
z wodą rozciągającą się tak daleko jak widzi oko, wierzysz, że jesteś jedynym człowiekiem na świecie.
- Może powinieneś pomyśleć o osiedleniu się? - Uwierz mi, że o tym myślę.
- Za każdym razem, gdy myślałem o tobie. - Mogę cię o coś zapytać, Harry?
- Oczywiście. - Chciałbyś potrzymać mnie za rękę?
Jeśli obiecasz, że ty w zamian zrobisz to samo.
Spójrz, ma w dłoni jakiś przyrząd. Może źle się do tego zabieramy.
Może powinniśmy opowiedzieć wszystko ojcu Mulliganowi?
Nie będzie chciał słuchać o nadprzyrodzonych zjawiskach.
Jeśli dostanie dość datków, wysłucha wszystkiego.
- Myślałem, że jesteś obiecana Rayowi Ewan. - Już nie. Mogę cię o coś zapytać, Harry?
Tak, proszę.
- Chciałbyś mnie pocałować? - To podchwytliwe pytanie?
Matko święta!
Tom!
Nie masz nic lepszego do roboty?
- Ta krowa chyba się na ciebie napaliła. - Ha, ha. Bardzo zabawne.
- Mogłem zostać stratowany! - Wyluzuj. Protokoły bezpieczeństwa są włączone.
- Nie masz się czym martwić. - Dobrze, dobrze, zabawiłeś się.
- Teraz zmień ją z powrotem. /- Chakotay do Parisa i Kima.
/- Zgłoście się na mostek. - Idziemy.
- Co z Maggie?! - Nic jej nie będzie. Niech się pasie.
Słyszałeś?!
Proszę siadać.
Słyszałem ostatnio opowieść o dwóch farmerach, ich imiona pozostaną nieznane dla dobra kazania.
Jeden z nich zniszczył pług drugiego i odmówił naprawy. Został za to ukarany,
nie z ręki Boga, ale przez innego farmera... W formie zatkanego kanału irygacyjnego.
Myślicie, że ich spór zakończył się na tym? Oczywiście nie!
Trwali tak... jak w czasach pogańskich.
W końcu, jeden akt złośliwości zasługuje na kolejny? Tak?
Mylicie się! Ci grzesznicy zapomnieli o tym, że są sąsiadami.
- Zakochał się w barwie własnego głosu. - Czy jesteśmy
mężczyzną czy kobietą, rodzicem czy dzieckiem...
Z krwi i kości lub z fotonów i pól siłowych.
Jak powiedziano...
A może popija mszalne wino?
Nasza społeczność jest wszystkim. To nasz świat, jesteśmy jego częścią,
tak jak gałąź jest częścią drzewa. Czy widzieliście gałęzie wyrywające sobie nawzajem liście?
Nie! Widzieliście korzenie gromadzące wodę w pniu?
Nie! Czy widzieliście...
Spokojnie Maggie.
Ojcze.
Spokojnie...
- Czy pomyliliście drogę do dojarni? - Nic takiego, ojcze. Stało się coś strasznego!
- Co znowu? - To była Maggie O'Halloran.
- Duchy zamieniły ją w krowę! - Maggie została zjedzona przez krowę?
- Widzieliście te duchy? - Tak, widzieliśmy. To Tom Paris i Harry Kim.
Muszę was rozczarować, ale wygląda na to, że padliście ofiarą żartu.
Tom Paris to znany żartowniś.
To była nieczysta magia. Widzieliśmy to na własne oczy.
- Kiedy ta domniemana transformacja miała miejsce? - Ostatniej nocy.
Więc, wszystko jasne. To nie mogła być ona. Widziałem ją rano w drodze do kościoła.
Była przy swoim wozie, zajmowała się kwiatami. Pewnie nadal tam jest.
Myślę, że wystarczy wrażeń jak na jeden poranek. Msza skończona. Idźcie w pokoju.
- Zostawcie krowę. - Dobrze, Ojcze. Wybacz, Maggie.
Maggie!
- Dzień dobry, chłopcy. - Wszystko w porządku?
- Wyglądasz dziś trochę inaczej. - Muszę przyznać, że czuję się trochę dziwnie.
Zabrzmi to może trochę dziwnie...
Ale czuję się jakbym obudziła się z niezwykłego snu. I nie pamiętam, abym kładła się spać.
- Masz rację, to dziwne. - Pamiętasz coś z ostatniej nocy?
Byłam z Harrym Kimem. Zagadnął mnie przy "Wole i Jagnięciu",
- ani się obejrzałam i szliśmy razem. - Co robiliście podczas spaceru?
Rozmawialiśmy. Za jaką dziewczynę mnie masz?
Maggie, niczego nie sugerujemy.
Nie.
- Pamiętasz coś jeszcze z wieczoru? - Czy stało się coś... niezwykłego?
Cokolwiek?
- Nie pamiętam. - Opowiedz więc nam o śnie.
Był bardzo nieprzyjemny. Chodziłam po mieście ubrana jedynie w dzwonek na szyi.
Nagle znalazłam się w kościele. Wszyscy się na mnie gapili.
Też tam byłeś, Seamus... I ty, Milo.
Następne, co pamiętam, to stanie przy kwiatach. Wtedy właśnie nadeszliście, chłopcy.
Cóż, co za historia, Maggie.
- Skoczymy na jednego? - Tylko na smak.
Więc, mówię do Harrego: "Nie lubię deszczu i zachmurzonego nieba."
Jak tylko to powiedziałem, wezwał duchy by odprawiły czary. Sekundę później, niebo było czyste.
Byłam blisko farmy Ballahicka z małą Mary. Bawiła się blisko studni.
Poślizgnęła się i wpadła. Byłam taka przerażona.
Nie wiedziałam co robić. Pobiegłam do Colbych po pomoc...
Kiedy wróciliśmy, na łące stała Mary. Rozmawiała z Kathy O'Clare.
Nie miała żadnego zadrapania.
Kathy powiedziała, że nic się nie stało, a ja musiałam się pomylić.
- To nie była pomyłka. - Też widziałam coś dziwnego.
Obawiałam się o tym wspomnieć, ale teraz sądzę, że powinniście o tym usłyszeć.
No, mów.
Ostatniej niedzieli, po kazaniu, widziałam ojca Mulligana znikającego w powietrzu.
Jest jednym z nich. Ojciec Mulligan, Tomuś, Kathy i reszta... są upiorami!
A ten Neelix, co prowadzi "Wół i Jagnię"? Wygląda bardzo dziwnie.
Wszyscy pewnie są teraz w Castle O'Dell, spiskując przeciwko nam.
Wystarczy! Nie zaprzeczam, że dzieją się wokół niezwykłe rzeczy.
Ale co proponujecie? Mamy wygnać Kathy i jej przyjaciół z miasta?
A może mamy ich rozstrzelać? Tego chcecie?
Ci ludzie są naszymi sąsiadami. Staliśmy się przyjaciółmi. Nie zapominajmy o tym.
Cóż nie możemy siedzieć i nic nie robić, kiedy oni przejmują Fair Haven.
Nie mówię tego... Podejdźmy do tego jak cywilizowani ludzie.
Co proponujesz? Żeby wyjaśnić to z nimi przy herbatce?
- Wyglądasz piękniej niż zwykle, Kathy. - Dziękuję.
Otwórz.
"The Faerie Queene" Edmunda Spensera. Dziękuję, Michael.
To najdłuższy angielski poemat i pierwszy używający dziewięciowierszowych strof.
- Zacznę czytać wieczorem. Kocham epicką poezję. - Naprawdę? Nie wiedziałem.
Wydaje się, że jest wiele rzeczy, których o tobie wiem.
Pomyślałem, że zechcesz wiedzieć, że rozmawiają o tobie i twoich znajomych.
Dziwne rzeczy dzieją się w mieście. Ludzie winią was.
- Jakie dziwne rzeczy? - Ludzie używają nieczystej magii.
- Znikają w powietrzu, zmieniają pogodę. - Czy to ma jakiś związek z tą książką?
- Tak się składa, że ma. - Nie mów mi.
Mówią, że to ja jestem Faerie Queene.
Szczerze, mogą mi mówić, że jesteś diabłem, a ja się tym nie przejmę.
- Spróbuję nie wziąć tego do siebie. - Smutną prawdą jest to...
- że ja nie wiem kim jesteś. - Co masz na myśli?
Okłamywałaś mnie, Kathy. Sprawdziliśmy coś w County Clare. Nikt tam o tobie nie słyszał.
- To duże hrabstwo. - A ja mam dużo przyjaciół.
Odpowiadałaś wymijająco od dnia kiedy się spotkaliśmy.
Byłem głupcem, że tego nie dostrzegłem. Dokąd idziesz, kiedy stąd odchodzisz?
Czasem chciałem z tobą porozmawiać, opowiedzieć ci o dniu, o książce, którą czytałem.
Po prostu się przywitać. Ale nie mogłem, bo nie wiedziałem, gdzie cię szukać.
Co ukrywasz Kathy?
Przyznaję, że czasem cię zwodziłam. Nigdy jednak w ważnych sprawach.
- I nie kłamałam mówiąc, że zależy mi na tobie. - Chciałbym w to wierzyć.
Możesz. Nie chciałam cię zwodzić, ale w tych okolicznościach nie miałam wyjścia.
- Jakich okolicznościach? - Są rzeczy o mnie, których możesz nie zrozumieć.
Spróbuj.
Kim jesteś, Kathy? Skąd naprawdę jesteś?
Prawda.
Komputer, zakończ program.
Skąd wiedział? Tych pytań nie powinna zadawać postać z holodeku.
- Co dokładnie zrobiłeś z programem? - Dodałem kilka dzwonków i gwizdków,
aby uczynić postacie bardziej prawdziwymi. Nic niezwykłego.
Coś poszło źle. Ludzie z Fair Haven nie są już prostymi wieśniakami.
Raport.
- Wygląda na to, że wyczerpaliśmy już ich gościnność. - Pierwszy raz używamy holodeka bez przerwy.
- Mieliśmy szczęście, że wytrzymał tak długo. - Wszystkie postacie mają uszkodzenia.
- Koniec polityki otwartych drzwi. - Wyłącz go. I napraw uszkodzone systemy.
To wszystko działało dobrze, do czasu, aż ktoś zaczął zmieniać ludzi w krowy.
Komputer, wyświetl postać z Fair Haven Michaela Sullivana.
Tom...
Gdzie jestem? Gdzie jest Kathy?
- Nie powinien być świadomy, że jest w laboratorium. - Wyizolowałem uszkodzone podprogramy.
- Pytałem gdzie ja do cholery jestem? - Wszystko w porządku, Michael. Uspokój się.
- Co to za miejsce? - Spróbuj się odprężyć.
Jeśli nie powiecie mi gdzie jestem, zacznę rozbijać głowy!
- Ma uszkodzony filtr percepcji. - Co on powiedział?
- Co to jest filtr percepcji? - Wszystko będzie dobrze. Próbujemy ci pomóc.
Tu. Spójrz na to.
To są algorytmy zaprojektowane, by był nieczuły na wszystko z wyjątkiem swojego programu.
- Są wyłączone! - Daj mi chwilę.
- To powinno pomóc. - Jak się czujesz, Michael?
Doskonale. Harry, Liam cię szukał.
Jesteś jedynym człowiekiem z czterech hrabstw, który pobił go w siłowaniu się na rękę. Chce rewanżu.
Powiedz mu, że go otrzyma.
- Tak zrobię. - To było proste.
Niestety wygląda na to, że wszystkie postaci mają takie uszkodzenia.
Tylko nie mów, że musimy przejść przez to ze wszystkimi?
Jeśli włączymy program i użyjemy głównego portu kontrolnego w pubie Sullivana,
będziemy mogli zresetować wszystkie filtry percepcyjne przy pomocy jednej komendy.
- Wygląda na to, że jeszcze się zobaczymy. - Oczekuję tego z niecierpliwością.
Komputer, wznów program Fair Haven na holodeku 1 i przenieś postać Sullivana do jego baru.
- Danny, Danny. - Tak?
Chodź tu! Sprowadź doktora Fitzgeralda. Spotkam się z nim w kościele, szybko!
Myśleliśmy, że zresetowaliśmy jego filtr percepcji, do czasu, aż przyjrzeliśmy się bliżej podprogramom.
- Okazało się, że cały czas udawał. - Nigdy nie doceniaj hologramu Irlandczyka.
Musimy przeprogramować Michaela, potem zajmiemy się resztą.
Miejmy tylko nadzieję, że nie podzielił się tą wiedzą z innymi.
Zrobione. Ta sekwencja algorytmów powinna załatwić sprawę.
Powodzenia.
- O czym do diabła ja myślałam? - Drobne uszkodzenie.
W tym problem. Mam uszkodzonego chłopaka.
- Tom i Harry go naprawią. - A jeśli się im nie uda?
Rada, której zawsze mi udzielałaś - mów prawdę.
Mam dla ciebie wieści, Michael. Jestem kapitanem statku,
a ty jesteś 300 decywatowym hologramem. Nie potrafiłam tego zrobić.
W takim razie musisz być kreatywna.
Nie jestem zabobonny, doktorze, ale widziałem rzeczy, których nie potrafię wyjaśnić.
Nie ty jeden je widziałeś. Na początku myślałem, że to epidemia.
- Ale nikt nie ma gorączki. - Racja. Ostatniej nocy rozmawiałem z Kathy,
- a po chwili znalazłem się Bóg wie gdzie. - Zabrali cię, gdzie?
Może do zaświatów. Nie wiem. Był tam Tom Paris i Harry.
- Czego od ciebie chcieli? - Nie jestem pewien, mówili o mnie tak,
jakby mnie tam nie było. Mówili o Fair Haven, o tym, że wiemy o nich za dużo.
- O Panie... - To nie wszystko.
Mówili, że przyjdą wieczorem do pubu. Aby jakoś zmienić miasto.
- Co to znaczy? - Nie mam pojęcia.
- Jak się stamtąd wydostałeś? - Mówili, że wiemy za dużo. Więc pomyślałem,
że jeżeli będę udawał, że spotkanie z nimi w tym dziwnym miejscu
jest niczym niezwykłym, to mnie puszczą.
- Widać tego oczekiwali, bo mnie odesłali. - Ciekawe, czy to samo stało się w Kilmanin w '46?
Nie jestem pewien co chcą zrobić. Lepiej się przygotujmy.
Mamy szczęście, nikogo nie ma.
Jeśli mamy z nimi walczyć, musimy użyć właściwych pocisków.
Billy Ramsey dała mi to zanim odeszła. Wiedziała trochę o zjawach i o tym jak z nim walczyć.
- Wszystkiego dowiedziała się z tej książki. - Wątpię, aby było w niej coś o użyciu karabinu.
- Zdziwiłbyś się jak wiele rzeczy kula potrafi zatrzymać. - Wcale mi się to nie podoba.
- Broń, Seamus? - W normalnych warunkach zgodziłbym się z tobą.
- Ale to nie są normalne okoliczności. - Nadal chcesz działać w cywilizowany sposób?
Dokąd cię zabrali? To jak nic bilet do zaświatów.
Nie wiemy, czego upiory od nas chcą.
Dokładnie, nie wiemy za wiele o czymkolwiek, prawda? A Milo zaczął działać jakbyśmy mieli świętą wojnę.
Spokojnie, Sullivan. Strzelby to ostateczność. Poza tym, mamy zaklęcia,
które są bardziej zabójcze dla upiorów niż jakakolwiek broń. Tak właśnie ich stąd wypędzimy.
Mamy też czerwoną siatkę, która powstrzyma ich przed zmianą formy.
- I nie zapominaj o jeżynach popielnych. - Jeżyny, zgadza się.
Tak powstrzymamy ich od używania swoich mocy przeciwko nam.
Chodzą wśród nas od tygodni, udając, że są naszymi przyjaciółmi.
Okłamywali nas, psocili. Co dalej?
Nie będę stał i patrzył jak zabawiają się w naszym mieście.
Nie spoczniemy zanim ich stąd nie wyrzucimy.
Są tutaj! Tom Paris i Harry Kim, są teraz w pubie Sullivana!
Kto idzie ze mną?
Seamus, pozwól nam wyjaśnić. Popełniasz błąd!
Jedyną pomyłką jaką popełniliśmy było wpuszczenie was do Fair Haven.
- Co to?! - Zastrzel to!
Nie, nie! Zaczekajcie, zaczekajcie! To delikatna technologia...
/Uwaga. Kontrola holodeku i protokoły /bezpieczeństwa są wyłączone.
- Głos z zaświatów! /- Kontrola awaryjna jest uszkodzona.
- Komputer, zatrzymaj program! /- Tylko 62% zgodności.
Uciekają!
Komputer, wyjście!
- Strzały? - Dwa strzały prosto w główne sterowanie.
Nie możemy wyłączyć programu ani włączyć zabezpieczeń.
- Gdzie są teraz Tom i Harry? - W kościele.
- Wygląda, że twoi parafianie trzymają ich jako zakładników. - Są przerażeni, nie możemy ich za to winić.
- Muszą myśleć, że jesteśmy jakimiś czarownikami. - Przydałoby się nam teraz trochę magii,
bo to chyba jedyny sposób na wyciągnięcie stamtąd naszych ludzi.
Transporter?
- Za dużo fotonów, nie namierzymy ich. - Powinniśmy wejść z drużyną ochrony i odbić ich siłą.
Przypominam, że holopostaci także mają broń. Ryzykowalibyśmy bezpośrednim starciem.
Więc, po prostu wyciągnijmy wtyczkę!
- Odłączmy zasilanie od holosieci. - To skasuje program z naszej bazy danych.
- Dokładnie. - Ale stracimy Fair Haven i wszystkich ludzi.
- Oni nie są ludźmi, tylko hologramami. - I nie zostali zaprogramowani do przemocy.
- Nie wierzę, że kogoś skrzywdzą. - Nie może być pani tego pewna.
Cóż, ja jestem pewna i wolę znaleźć mniej drastyczne rozwiązanie.
Z całym szacunkiem, kapitanie. Michaela można zaprogramować od nowa, Toma i Harrego nie.
Wszystko po kolei, B'Elanno. Ludzie z Fair Haven może nie są prawdziwi,
ale nasze uczucia do nich są. Nie zniszczę tych więzi, chyba że nie będzie innego wyjścia.
Jeśli damy wzmacniacze transportu Tomowi i Harremu, odetnie to ich od interferencji?
- Myślę, że tak. - Dobrze.
Musimy się do nich dostać. Doktorze?
Kilka inspirujących słów powinno mnie do nich zbliżyć.
Sugeruję użycie przenośnego emitera. Oddzieli cię od uszkodzeń.
Dobry pomysł. Przygotuj się do wyłączenia holosieci, na wypadek, gdyby sprawy wymknęły się nam z rąk.
Tak, kapitanie.
Tymczasem, wydaje mi się, że twoja gromadka potrzebuje opieki.
Z ust świętych wypowiedziane słowa do uszu mrocznych kłamliwych duchów.
Niech ich spektralne formy znikną.
Odejdźcie w zaświaty!
- W tym zaklęciu musi kryć się podstęp. - Co myślisz o tym, Seamus?
- Powinniśmy powiedzieć im prawdę. - Dobry pomysł, Harry.
Ty im powiesz, że są tylko hologramami, czy ja mam to zrobić?
Widziałem waszą skrzynkę uroków u Sullivana. Wydaje mi się, że to talizman, którego użyliście na Maggie.
- Może powinniśmy zamienić ich w krowy! - Nie, nie. To nieporozumienie!
- Nie jesteśmy upiorami! - Myślę, że usłyszeliśmy już dość twoich kłamstw.
Zawieśmy ich na latarni i pokażmy tym upiorom jak się z nimi rozprawiano w dawnych czasach.
Tak!!!
Zostawcie ich!
Wystarczy! Nie powinniście ich związywać jak świątecznego indyka! Nie potrzeba też głupich gróźb!
Lepiej uważaj, po której jesteś stronie. Też nie jesteś bez podejrzeń!
- Więc, teraz zwrócimy się przeciwko sobie? - Tak się stanie, jeśli wybierzesz ich stronę!
Grzesznicy!
Sami grzesznicy!
Zamieniacie dom boży w więzienie?! To miejsce miłowania Pana, nie potępiania innych.
- Wszyscy powinniście się wstydzić! - Co za wstrząsające kazanie, Ojcze.
- Ale obawiam się, że dziś nikt się nim nie przejmie. - Nie po tym, jak rozpłynąłeś się w powietrzu.
- W niedzielę widziała cię znikającego w powietrzu. - Chyba to trochę bezbożne?
Jesteś z nimi w spisku, prawda? Zwiążcie go z pozostałymi.
Posłuchajcie siebie. Pozwalacie, aby emocje i strach wami zawładnęły!
- Doktor do Janeway! - Co to?
- Ogień i siarka chyba nie działa... - Spójrz Seamus. Kolejny talizman.
Szybko, zdejmij go.
- Prześlijcie go. - Program w przenośnym emiterze został wyłączony.
- Co planowaliście z tym zrobić? - Dzięki temu będziemy mogli was opuścić.
- Po prostu przypnij je do naszych ubrań i znikniemy. - Mamy w to uwierzyć?
Coś mi mówi, że to czary. Przypniemy je wam i Bóg jeden wie jakie moce zyskacie.
- To żadne czary. To jakaś maszyna. - Nieważne. Nie powiedzą nam prawdy czym to jest.
Powiedzą, powiedzą... Istnieje kilka sposobów na wyrwanie skrzydeł chochlikowi.
Wprowadzimy ich w trans. Dajcie łyżkę Billy Ramsey.
- Patrz na łyżeczkę, Ojcze. - Mam nadzieję, że wiecie, że to bluźnierstwo.
To śmieszne. Nie można mnie zahipnotyzować...
- Nie mogę wyizolować programu Doktora. - Został zintegrowany z macierzą Fair Haven.
Jest niezabezpieczony.
Powiedz nam. Jak wysłać upiory do zaświatów?
Nie ma zaświatów. Tylko Voyager.
Voyager?!
Statek Federacji, klasy Intrepid, numer NCC 74656.
Jesteście z jakiegoś statku?
- Plecie głupoty. - Może nie.
- Ten wasz statek... To tam mnie zabraliście? - Spójrzcie tu!
Pisze tu, że jeśli duch ujawni swoje prawdziwe imię, będziesz nieczuły na jego czary.
- Jakie jest twoje prawdziwe imię? - Jeszcze się nie zdecydowałem.
Kathy jest na tym statku, prawda? Powiedz mi gdzie jej szukać, a zakończę to!
- Przykro mi, Michael. Nie mogę tego zrobić. - Widać pytam niewłaściwą osobę.
Powiedz mi jak dostać się na Voyagera.
- Co ty robisz, Sullivan? - Z zaświatów jeszcze nikt nie wrócił!
Ja wróciłem.
Jak się tam dostanę?
- Kapitanie, uruchomiono przenośny emiter. - Namierzcie go.
Mam kuzyna, który wyjechał do Ameryki. Widział różne dziwne rzeczy... Ale nic takiego.
Nie jesteś w Ameryce.
To statek kosmiczny. Nazywa się...
- Voyager. Wiem. - Przenieść go z powrotem na holodek?
Nie.
Nie nazywam się Kathy O'Clare. Jestem Kathryn Janeway.
Kapitan Kathryn Janeway. Będzie to trochę trudno wyjaśnić.
- Może będzie najlepiej jak ci go po prostu pokażę. - Widziałaś mój świat.
Będzie uczciwie, jeżeli będę miał szansę zobaczyć twój.
Kapitanie?
Więc, to naprawdę jest okręt. Ale jak to możliwe?
- Czytałeś kiedyś "Wehikuł Czasu", H.G. Wellsa? - Mówisz mi, że cofnęliście się w czasie?
W pewnym sensie.
To Patrick Gibson i jego kuzyn, Frank. Pracują w porcie.
- W każdą sobotę w mpubie grają w turnieju pierścieni. - Na Voyagerze znajdziesz wiele znanych twarzy.
- Odwiedzamy wasze miasto od miesięcy. - Dlaczego?
- Jesteśmy badaczami. - Tak łatwo mnie nie zwiedziesz, Kathryn Janeway.
- Jest dużo ciekawszych miejsc do badania niż Fair Haven. - A wolałbyś żyć w jakimś innym miejscu?
Pozostaje jeszcze jedno pytanie. Jak długo planujecie zostać?
- To zależy... czy nadal będziemy mile widziani. - Moje drzwi będą zawsze otwarte.
Ale ty jesteś kapitanem okrętu. Ja barmanem.
Tylko dlatego, że jesteśmy z innych światów, nie oznacza, że nie możemy mieć uczuć do siebie.
/- Tuvok do Janeway. - Słucham.
/Sytuacja się pogorszyła. Mieszkańcy zaczęli budować stos na środku miasta.
Bądźcie w pogotowiu.
- Stójcie! - Co ty robisz?
To może nie być Michael Sullivan. Demon mógł przybrać jego kształt.
To ja, Milo. Byłem w miejscu zwanym Voyager, przyprowadziłem ze sobą Kathy.
Przybyłam z nadzieją, że rozwiążemy tę sytuację pokojowo.
Pokojowo? Z pewnością to samo mówiliście ludziom z Kilmanin.
Oni nie mają nic wspólnego z tym co wydarzyło się w Kilmanin. Jeżeli to się w ogóle wydarzyło.
Przykro nam, że doszło do tej sytuacji. Nigdy nie chcieliśmy nikogo przestraszyć.
Seamus, w jednym miałeś rację. Są inni niż my. Ale nie aż tak, że nie możemy być przyjaciółmi.
I nie jesteśmy upiorami.
Część naszej technologia może wydawać się magią, ale zapewniam was, że nią nie jest.
Kathy pokazała mi rzeczy wykraczające poza nasz rozum.
Mają maszyny, których nie umiem opisać. Ale nie są one po to, by używać ich przeciwko nam.
A właściwe to wręcz przeciwnie. Milo, mówiłeś, że nie lubisz deszczu. Harry Kim sprawił, że odszedł.
Edith Mulchaey powiedziała, że Kathy O'Clare wyciągnęła jej córkę ze studni.
- To nie są dzieła duchów i upiorów. - Zamienili Maggie w krowę.
- To się nigdy nie powtórzy, przysięgam. - Widzicie? Mamy jego słowo.
Jeśli nie uwierzymy słowu człowieka w Fair Haven... To w co mamy wierzyć?
Jeśli chcecie, odejdziemy i nigdy więcej nie będziemy was niepokoić.
Wolelibyśmy jednak znaleźć sposób na zachowanie naszej przyjaźni.
Kapitanie?
Ja chciałbym nadal grać z Tomem i Harrym w pierścienie. I jeść gotowaną kapustę Neelixa w "Wole i Jagnięciu".
I spacerować z Kathy. Nie odwracajmy się od tych dobrych ludzi.
Jeśli to zrobimy, sami się ukarzemy.
Tylko dlatego, że jesteśmy z innych światów, nie oznacza, że nie możemy mieć uczuć do siebie.
Jeśli mamy zachować program, nie może cały czas działać.
- Nie do czasu, aż naprawimy uszkodzenia. - Nigdy więcej!
Przekroczyliśmy limit holotechnologii i dostaliśmy za swoje. Jeśli znów spróbujemy, to się powtórzy.
Obawiam się, że będziemy musieli zrezygnować z twojej polityki "otwartych drzwi".
Tak jest.
A co z postaciami? Mam oczyścić ich pamięć z ostatnich dni?
- Nie, zostaw ją. - Myślą, że jesteśmy kosmitami z przyszłości.
- Nie będzie już jak za dawnych czasów. - Nauczyliśmy się akceptować obce rasy
z nowymi technologiami. Miejmy nadzieję, że ludzie z Fair Haven nauczą się akceptować nas.
Zanim wyłączymy program i rozpoczniemy naprawy, wybierzemy się na jedną rundkę do Sullivana?
Ja stawiam.
Możesz być z księżyca, Tom. Ale moje trzy szylingi mówią mi, że pokonam cię w pierścienie.
- Stoi. - Witaj, Harry.
Dołączę do was później.
Słyszałem, że w Glen Abbey ukryty jest dzban złota. Może byś je dla mnie odnalazł jedną z tych twoich maszyn?
- Podążaj za tęczą, Seamus. - Za tęczą?
- Myślałem, że nigdy się do mnie nie odezwiesz. - Jak widać mogę przebaczyć i zapomnieć.
Nie co dzień spotyka się przystojnego młodzieńca z innego świata...
- Co to? Już święta? - To dla ciebie. Otwórz.
"Jankes na dworze króla Artura" Marka Twaina. Czytałem kilka jego książek, ale tej nie.
Opowiada o dwojgu ludzi z różnych czasów, którzy... zakochali się, nie zważając na nic.
Brzmi znajomo. Może ją czytałem. Dziękuję, Kathy. A może Kathryn, zgadza się?
Mówią, że jeśli poznasz prawdziwe imię ducha, będziesz nieczuły na jego czary.
- Myślisz, że jest w tym trochę prawdy? - Nic, a nic.
Miło mi to słyszeć.
Tłumaczenie i opracowanie napisów: Krzysztof Kasprzak
Korekta: Maciej Wisowaty, Simon_Nasedo
Zapraszamy na stronę: http://napisy.gwflota.com
Dopasowanie do wersji DVDrip: czapka
Korekta techniczna: tom2407