Do okrętu Federacji Voyager. Jeśli mnie słyszycie, proszę o odpowiedź.
STAR TREK VOYAGER S06 E18 - Ashes to Ashes
Z PROCHU POWSTAŁEŚ I W PROCH SIĘ OBRÓCISZ
/PRZYCHODZACA TRANSMISJA /- ...słyszycie, proszę o odpowiedź.
/Voyager, proszę o odpowiedź. No dalej Voyager, wiem że tam jesteś.
Voyager? Słyszycie mnie?
Moje oznaczenie to Mezoti.
Wydajesz się trochę za młoda żeby pracować w łączności.
- Mam osiem lat. - Rozumiem.
Są tam jacyś dorośli z którymi mogła bym porozmawiać?
Mój gatunek to sześcset osiemdziesiąt dziewięć - Norcadianie. Kim ty jesteś?
- To skomplikowane pytanie. - Wyjaśnij...
/Nie wiem jak długo jeszcze mi się /uda utrzymać ten kanał otwarty.
Możesz mnie połączyć z kapitan Janeway?
Spróbuje... ale mój wzrost może być niewystarczający.
/TRANSMISJA ZAKONCZONA
Voyager?
Mezoti! Nie masz prawa tutaj przebywać.
Czy zamierza pan to zgłosić Kapitan?
Jako, że to twoje pierwsze przewinienie, wystarczy ostrzeżenie.
- Jakie były moje polecenia? - Zaczekać w ładowni, aż do pani powrotu.
- Dlaczego się do nich nie zastosowałaś? - Zostawiła pani dzieci same?
Porucznik Torres potrzebowała mojej pomocy w maszynowni.
- Nie było mnie mniej niż dziesięć minut. - Mówiliśmy jej, żeby się słuchała.
- Nie chciała słuchać. - Kiedy kapitan prosiła
żeby pani się zajęła tymi dziećmi, zapewniła ją pani, że utrzyma porządek.
Kontrola nad tymi załogantami, jest cięższa niż się spodziewałam.
- Są wysoce nieprzewidywalni. - Medytacje pomagają dzieciom
Wolkan kontrolować ich emocje. Może pani ...
Mezoti.
Próbuje porozmawiać z kobietą.
- Jaką kobietą? - Tą która nadawała
z kwadratu przestrzennego dwa-trzy-sześć-dziewięć.
Nawiązała kontakt z małym statkiem w odległości około trzech lat świetlnych stąd.
Do obcego statku. Tu okręt Voyager. Odpowiedz.
/- Tuvok? To ty, prawda? - Tu komandor porucznik Tuvok.
/Wygląda na to, że ktoś awansował. /Musisz mi o tym opowiedzieć.
/Ale najpierw muszę /porozmawiać z kapitan Janeway.
/Cieszę się ze panią /widzę. Ciebie też Harry.
Przepraszam, ale czy my cię znamy?
/Jestem chorąży Lyndsday Ballard. /Byłam członkiem pani załogi.
/Nie jestem zaskoczona, /że mnie nie rozpoznaliście.
Nie wiem kim jesteś, ale wcale mnie to nie bawi.
- Chorąży Ballard zginęła prawie... /- Data gwiezdna 51563.
/Nie winie panią za sceptycyzm,
/ale jeśli wpuści mnie pani /na pokład, mogę wszystko wyjaśnić.
- Przyjmiemy panią w ambulatorium. /- Jestem pewna, że umieścicie mnie
/- za polem siłowym dziesiętego poziomu. - Bez obrazy.
/Nie ma sprawy. Po prostu /cieszę się, że jestem w domu.
- Co pani myśli? - Wygląda na to, że zna ten statek i załogę.
Myślę, że powinniśmy się dowiedzieć kim ona jest.
Kapitanie, chciałbym pani towarzyszyć.
Byliśmy przyjaciółmi z Lyndsday i jeżeli to jakimś cudem ona... będę wiedział.
Harry i ja byliśmy w drodze na planetę klasy M w ekspancji Vyntadi.
aby zebrać dwulit, który wykryliśmy parę dni wcześniej.
Kiedy wylądowaliśmy się, okazało się, że to pułapka
zastawiona przez polujących Hirogenów. Zmienili baterię
tak żeby wysyłały fałszywe oznaki dwulitu.
- Dokładnie to się stało. - Proszę dalej...
Harry i ja byliśmy w drodze do statku.
Jakieś dziesięć stóp od niego zostałam trafiona dezruptorem neuralnym.
Harry mówił, że nie jestem ciężko ranna. Nigdy nie umiał kłamać.
Próbowałem wrócić z Lyndsay na Voyagera ale...
było już martwa. Pogrzebaliśmy ją w kosmosie...
- Mów dalej. - Obudziłam się na statku,
w komorze stazy, otoczona przez obcych.
Powiedzieli mi, że użyli swojej technologii żeby mnie przywrócić do życia.
Nie mogłam uwieżyć że umarłam.
Ale pokazali mi moje zwłoki leżące w torpedzie.
Kobali powiedzieli, że dryfowałam tygodniami.
Chyba jeszcze ich nie spotkaliście... Wyglądają tak.
Po ożywieniu, przez miesiące zmieniali moje DNA, nieustannie mnie skanowali, kłuli...
- Żeby dać ci ich wygląd? - Tak właśnie się rozmnażają.
Zabierają martwych z innych ras. Dali mi ich imię i miejsce w jednej z ich rodzin.
- Żeby pomoc mi się zaaklimatyzować. - Byłaś więźniem.
Z początku...
Chciałam się z wami skontaktować. Chciałam wam powiedzieć, że jestem uratowana.
Ale Kobali mi nie pozwolili. Powiedzieli, że jesteście częścią mojego "kyn'steya".
Mojego "byłego życia". I że musze o was zapomnieć.
Was wszystkich.
Wiec spędziłam dwa lata z moją nową rodziną udając akceptacje.
Kiedy zyskałam ich zaufanie, ukradłam statek i zaczęłam was szukać.
To było sześć miesięcy temu. Od tamtego czasu ścigają mnie.
Mimo zmian, wykryłem u niej ślady ludzkiego DNA.
Porównałem je z genetycznymi próbkami chorąrzy Ballard. Są identyczne.
- To przekonująca opowieść. - Ale wyszkolenie Gwiezdnej Floty
każe pani rozważyć wszystkie możliwości. Może jestem jakimś klonem.
Albo telepatą, który odczytał wspomnienia chorąży Ballard. Proszę mi uwierzyć,
sama byłam wobec siebie podejrzliwa. Ale ja jestem Lyndsday Ballard.
Dopóki nie znajdziemy dowodów, że tak nie jest.
Witamy w domu.
Kapitanie, może nam pani dać chwilę?
Doktorze...
- Wiec to naprawdę ty. - We własnej osobie.
W pewnym sensie.
Też mi cię brakowało.
Wiem, że wszyscy, tak jak ja, cieszycie się z powrotu chorąży Ballard.
Jest dobrym oficerem,
który wykazał się odwagą i determinacją przez ostatnie kilka lat.
Mamy szczęście że jesteś znów z nami. Wiec zróbmy wszystko co w naszej mocy
- żeby poczuła się jak w domu. - Tom i ja zajęliśmy się szukaniem
- jej rzeczy w magazynie. - I kiedy będziesz gotowa,
twoje stare stanowisko czeka na ciebie w maszynowni.
- Dziękuję, poruczniku. - Pamiętajmy, że Kobali ciągle gdzieś tam są.
Wygląda na to, że chcą ją odzyskać, tak bardzo jak my chcemy ją zatrzymać.
Musimy znaleźć sposób, żeby jej nie znaleźli.
Rozpocząłem wstępne testy na wahadłowcu Kobali.
Sądzę, że mogę zabezpieczyć nasze systemy, przed możliwym atakiem.
Bardzo dobrze. To chyba wszystko.
- Dziękuję za te dobre słowa o mnie. - Wyglądasz na zaskoczoną.
Jeśli mam być szczera to nie wiedziałam, że pani w ogóle mnie zauważała.
Mój błąd.
- Dalej grasz na klarnecie? - Właściwie to zająłem się saksofonem.
Ambitny! Założę się, że jesteś świetny.
- Zawsze byłaś moją największą fanką. - Tylko bez czasu przeszłego.
- Wybacz, to trochę dziwne dla mnie. - Naprawdę? Dla mnie to całkiem normalne.
- Pokład drugi! - Posłuchać jak grasz
jest na dwudziestej szóstej pozycji mojej listy.
- Listy? - Starałam się myśleć
o rzeczach których mi brakowało. Zapisałam kilka rzeczy, które
chciałabym zrobić kiedy wrócę na Voyagera.
W tym kilka rzeczy których wtedy nie robiłam.
Jak na przykład obowiązkowe wypełnianie służby... czasami?
To numer dwadzieścia siedem.
Już są.
Napijmy się herbaty, kiedy dzieci będą grały.
Dziękuję, ale wymagają mojego nadzoru.
- Podoba mi się twój warkocz. - Mogę ci pokazać jak go zrobić.
Mezoti.
- Cos się stało? - Przewidziałam godzinę
czynności rozrywkowych. Nie ma czasu na zbędne rozmowy.
- One nie są zbędne. - Stosowanie się do terminarza
pozwoli na efektywne wykorzystanie czasu. Będziemy zdolni uczestniczyć w...
...szerszym zakresie czynności.
Zabawa teraz się zacznie.
Zielony. Siatka trzy-trzynaście.
Kontra. Siatka dziesiąta.
- Oni oszukują. - Jak?
Używają interfejsu nerwowego aby się porozumiewać.
Czy to prawda? Wykonajcie polecenie karne dziewięć alfa.
Jeśli oni nie mogą uczestniczyć, ja też nie chcę!
- Zachęcasz do nieporządku. - Pani nigdy nie pozwala nam
robić tego czego chcemy.
- Wykonasz polecenie karne dziewięć alfa. - Nie, nie zrobię tego.
Proszę bardzo.
Nie mogę uwierzyć, że to wszystko zachowałeś.
Tuvok mówił, że powinienem to oddać do przetworzenia...
- Ale nie potrafiłem tego zrobić. - Moje łyżwy i ja jesteśmy ci
wdzięczne z głębi naszych serc.
- Wiesz jak długo mi zajęło poskładanie ich? - Stary dobry Harry.
Co to miało znaczyć?
- Jesteś wciąż trochę przewrażliwiony. - Jestem porządny.
To dlatego czyściłeś drzwi z barionów?
- Jeśli mieszkam naprzeciwko bagna. - Hej! Okaż trochę szacunku dla zmarłych.
Czy powiedziałam coś nie tak?
To nic.
Nie było mnie trzy lata, ale wciaż mogę czytać w tobie jak w książce.
Przemawiałem na twoim pogrzebie.
Ach...
Co powiedziałeś.
No dalej... każdy chciałby wiedzieć, co się mówiło na jego pogrzebie.
W żadnym wypadku.
Może to i lepiej...
Zawsze byłeś strasznym mówcą.
Mam nadzieje, że nie jąkałeś się za bardzo.
Powiedziałem im, że miałaś ulubione powiedzenie.
Coś ze starej Klingońskiej modlitwy wojennej.
"Posiąść dzień".
Powiedziałem, że zawsze wierzyłaś w atakowanie każdego dnia.
Posiadanie go.
To sprawiało, że wszyscy się czuli dobrze w twoim towarzystwie.
To dlatego wszyscy zalewali się łzami?
Powiedziałem, że jeśli byś tam była, kazałabyć im posiąść ten dzień.
Zaatakować go, uczynić własnym...i zrobić dokładnie to samo następnego dnia.
- Silne słowa. - Jesteś silną osobą.
Nie zawsze. Te sześć miesięcy nie zawsze były proste.
- O mało co się nie poddałam. - Ale ci się udało.
Wiesz dlaczego? Przez ciebie.
Chciałam cię znów zobaczyć.
Chyba już nie będę tego potrzebowała...
/Ambulatorium do Chorąży Ballard. /Skończyłem analizę pani bioskanów.
Już idę.
Skan zidentyfikował genetyczny patogen w pani krwi. Wygląda na to, że większa
cześć ludzkiego DNA została zmieniona w strukturę protein Kobali.
- Czy można odwrócić zmiany? - Zmiany chemiczne dosięgły
każdego układu w organizmie. Obawiam się, że nie została wystarczająca
ilość oryginalnego DNA, żeby zrobić z pani znów człowieka.
Ale mogę wprowadzić parę zmian kosmetycznych.
To znaczy że mogę znów wyglądać jak kiedyś?
Tak. Byłaby to tylko zewnętrzna zmiana i wymagałaby dłuższego leczenia
Ale stworzyłem składnik inoprowalinowy, który powinien pomóc.
Fizjologicznie wciąż będzie pani Kobali, z wielosferycznym mózgiem
- i podwójnym układem krążenia. - Ale będę miała wygląd człowieka?
O tak.
Żyłam z tą twarzą już wystarczająco długo. Zróbmy to.
- Proszę usiąść. Może pani odczuwać mdłości. - Zatrzymam Harego do pomocy,
- jeśli ci to nie przeszkadza. - Po to tu jestem.
Co? Coś nie tak?
Sama zobacz.
Oto i one. Jedna sałatka z Jiballiańskimi jagodami.
- Czekałam na to bardzo, bardzo długo. - To numer sześć na jej liście.
Nie było takich smakołyków w jedzeniu Kobali.
Wszystko co jadłam przez te trzy lata miało ten sam smak.
- Nie smakuje tak jak kiedyś. - Co jest nie tak? Za słodkie?
Bez obrazy, ale to ma jakiś metaliczny posmak.
- Smakuje całkiem nieźle. - Pewnie mój smak jest dalej Kobali.
- Mogę ci przynieść coś jeszcze? - Dzięki.
Ale musze się zająć numerem szesnastym.
Zadziwić porucznik Torres.
- Minuta przed czasem. - Wszystkiego trzeba spróbować.
Matryca dwulitowa jest źle umiejscowiona, musimy się dowiedzieć się co to powoduje.
Wiem, że dopiero się przystosowujesz wiec dam ci parę dni...
- To vyk'tiote. - Słucham ?
To takie słowo Kobali opisujące takie zjawisko. Ciężko to przetłumaczyć.
- Spróbuj. - Coś jak "miażdżony taniec".
Musze tylko vyq'tal matryce gen'dioge, ustabilizować per'cheya tez'tel se benna
Cham'bioque!
- Co? - Mówiłaś w Kobali.
- Nie zdawałam sobie sprawy, przepraszam. - Cokolwiek jednak zrobiłaś...
Błąd umiejscowienia zniknął. Dobra robota.
Dzięki.
Myślę, że może też być kilka... "zmiażdzonych tańców" w rdzeniu napędu.
Mogłabyś się im przyjrzeć?
- Są jakieś ślady Kobali? - Nie.
To najnowsze taktyczne informacje od Tuvoka.
Komandorze...
Nie chcę już pilnować dzieci.
- O co chodzi? - Ich zachowanie jest chaotyczne.
Moje próby wprowadzenia dyscypliny zaowocowały dalszym nieposłuszeństwem.
Dzieci i nieposłuszeństwo często idą w parze.
Nikt mnie o tym nie uprzedził, zanim przyjęłam zadanie.
Dlatego właśnie podzieliłam plan zajęć, tak aby rozwijać ich poczucie jedności.
O 7.00 opuszczają alkowy i w jadalni uzupełniają
pożywienie przed zajęciami w laboratorium naukowym.
O 13.00 konsumują drugi posiłek przed zajęciami w holodeku,
gdzie zajmują się analiza porównawczą obcych ras.
- Nie wygląda na to, że jest czas na zabawę. - Wręcz przeciwnie.
Organizuję im zajęcia rekreacyjne!
Nie możesz zawsze organizować zabawy, Siedem.
Czasami musi zaistnieć spontanicznie.
Zgodnie z moimi badaniami dzieci potrzebują organizacji.
Zgadzam się, ale nie w tym stopniu. Organizujesz ich jak w sześcianie Borg.
- Porównujesz mnie do Kolektywu. - Jeśli cztworo dzieci funkcjonuje jak jedno,
- robi to samo w tym samym czasie... - Wiec każde dziecko ma te sama szanse,
żeby się czegoś nauczyć.
Są jednostkami. Może się buntują, bo nie potrafią się wyrazić.
Wiec proszę uwzględnić moją prośbę i wybrać kompetentną osobę.
Wybacz Siedem. Prośba odrzucona.
Widzę, że idziesz potrenować hokeja w moim programie.
Właściwie biorę Lyndsay na łyżwy.
Widzę że ostatnio spędzacie dużo czasu ze sobą.
- Nie zaczynaj. - Pomyślmy... ile to już będzie...
Harry Kim zakochuje się w hologramie...
Borg...., zła bliźniaczka, a teraz w nieboszczce...
Jesteśmy tylko przyjaciółmi. Tak jak kiedyś.
No dobrze... Może kiedyś, uganiałem się za Lyndsay.
Ale zamknąłem te drzwi. Kiedy oboje zostaliśmy przydzieleni na Voyagera.
Nie oglądaj się, ale te drzwi szybko się otwierają.
- Co o tym myślisz? - Wyglądasz wspaniale.
Doktor szukał mojego oryginalnego koloru, ale ten jest fajniejszy.
Włosy są moja specjalnością. Wbrew pozorom.
Szkoda, że te rude włoski pokrywają głowę z mózgiem Kobali.
Czujesz się wystarczająco ludzko na małe ślizganie?
Z przyjemnością! Ale niestety mam randkę.
- Z kim?! - Z kapitan.
Zaprosiła mnie do swojej kajuty na kolację.
W ciągu sześciu lat, nigdy nie byłem zaproszony do kajuty kapitan na kolację.
Cóż... poinformuje ją o tym.
O cholera.
Wejść.
- Ubrania służbowe nie były wymagane. - Myślałam, że jak to kolacja z kapitan...
Raczej nie nazwalabym tego kolacją. Mój replikator zdecydował, żeby upłynnić pieczeń.
- Wygląda w porządku. - Nie nadużywaj mojego dobrego humoru.
Przynieś chleb. Pozwolę sobie zaproponować sałatkę, jeśli nie masz nic przeciwko.
Ani trochę, żyłam na tym w Akademii.
Opowiedz, jak ci minął pierwszy dzień w pracy?
Całkiem nieźle. Porucznik Torres nazwała moją pracę "kompetentną".
Wierz mi. To wielka pochwała jaką możesz od niej dostać.
Porucznik Tuvok skończył analizować statek Kobali i zaproponował mi
trzydzieści siedem rożnych sposobów jak przygotować się na atak.
Czy uwzględniła też pani pieczeń?
Przepraszam... Nie miałam na myśli... Nie mogę uwierzyć, że to powiedziałam.
Dlaczego? To było zabawne. Jeśli nie jesteśmy na mostku, to możesz mówić swobodnie.
- Naprawdę? - Inaczej bym tego nie powiedziała.
Wiec... Jest coś o co chciałam panią spytać od dłuższego czasu.
- Dlaczego ja? - Słucham?
Dlaczego pani wybrała mnie, na ten zwiad?
Myślę ze byłaś odpowiednią osobą do tej pracy.
Nie. Nie byłam. Wydobywanie dwulitu było zawsze specjalnością porucznik Torres.
A Tuvok, ma odpowiednie doświadczenie w dowodzeniu zwiadem.
Ale pani nie wysłała żadnego z nich. Dlatego, że byli pani bliżsi?
- Winisz mnie. - Nie, nie o to mi chodziło.
- Nie szkodzi. - To nie tak...
- To moja wina. - Pani nie rozumie.
"Nie żyw złości do tych, którzy spowodowali twoją śmierć".
"To oni dali ci szansę żyć jeszcze raz".
Pozwalając mi umrzeć, dała mi pani życie.
- Przepraszam... - Lyndsay...
Przepraszam, nie powinnam przychodzić.
- Spóźniłaś się. - Powinnaś tu być dwie godziny temu.
- Na co? - Na pożegnanie.
- Nie powinnaś wracać. - Już do nas nie należysz.
- Harry, co się dzieje? - Lyndsay Ballard, wspaniały członek załogi.
- Chcesz zobaczyć? - W środku jest twoje miejsce.
- Harry, nie jestem martwa. - Zaprzeczenie. Ostatnia faza.
Powrót był nielogiczny.
- Proszę, nie chce odchodzić. - Nie mogłem cię uratować wtedy,
ale mogę cię uratować teraz.
Wejść
- Co się stało? - Miałam zły dzień.
- To co zrobiłaś w maszynowni... - Rozwiązałam drobny problem.
- Nie był znów taki prosty... - Każdy Kobali potrafiłby usunąć
proste zakłócenia fali.
Nawet jeśli B'Elanna była pod wrażeniem, reszta się na mnie gapiła.
Jestem pewien, że to tylko twoja wyobraźnia.
W dodatku paplałam bez sensu przed kapitan.
Też się robię przy niej nerwowy. Nie martw się.
Na pewno nie wzięła tego do siebie.
Hej...
Wiem, że to nie jest łatwe...
ale pomogę ci przez to przejść.
Zawsze byłeś dla mnie zbyt miły. Dlaczego?
Naprawdę nie masz pojęcia?
Zastanów się. Dostosowałem swoje przedmioty w Akademii,
tylko po to żebyśmy byli na tych samych zajęciach.
Pozwoliłem ci uczyć mnie jeździć na łyżwach. A nie wiesz jak nie lubię zimna.
Mam fioła na twoim punkcie. Odkąd się spotkaliśmy.
Dlaczego mi nigdy nie powiedziałeś?
Nigdy nie byłem dobrym mówcą, pamiętasz?
Zastanawiam się jak często los daje drugą szansę?
Dlatego tak bardzo chcę cię teraz pocałować.
Posiądź dzień.
- Przepraszam. - Tworzysz nieporządek.
- Siedem będzie zła. - I co z tego?
- To sześciany. - Widzę.
- Dokładny 1:1000 model statku borga. - Dobra robota.
Dwudziesto sześcio scienny polihydron.
Skonstruowany z sześciokątów, ośmiokątów i kwadratów.
Imponujące.
- Co to jest? - Nie widać?
To pani.
- Nie widzę podobieństwa. - Proszę zobaczyć, to pani
implant wzrokowy, pani nos, usta.
- Miałaś stworzyć bryłę geometryczną. - Przypominałem jej o tym. Nie posłuchała.
To było zabawniejsze.
- Nie podoba się pani? - Jest prosty.
Jednak pokazuje pomysłowość i oryginalność.
Odbiegła od pani polecenia. Nie ma pani zamiaru zastosować polecenia karnego?
Nie.
Kontynuuj swoje nieposłuszeństwo.
Lyndsay?
Nadchodzą.
Alarm czerwony. Podnieść osłony.
- Mamy przekaz. - Na ekran.
/- Przybyłem po Jhet'leya. - Jeśli chodzi panu o chorąży Ballard
wyraziła się jasno, że nie chce z panem wracać.
/To moja córka. Prosze. /Przebyłem długą drogę.
/Pozwólcie mi tylko /z nią porozmawiać.
Nie musisz z nim rozmawiać. Nie może cię do tego zmusić.
Ale ja tego chce. Czas skończyć uciekać.
- Doceniam to, pani kapitan. - Pozwolę panu tu przebywać,
tak długo, jak chorąży Ballard na to pozwoli.
- Co oni ci zrobili? - Zwrócili mi moje życie.
Byłaś taka piękna.
- Dobrze cię widzieć Jhet'leya. - Nazywam się Lyndsay.
- Dlaczego nas opuściłaś? - Chciałam być znów ze swoimi ludźmi.
Z tymi ludźmi? Tymi samymi, którzy pozwolili ci dryfować w kosmosie?
Opuściliśmy jej ciało zgodnie z naszym zwyczajem.
- Opuściliście ją. - Nie mieliście prawa
- eksperymentować na jej zwłokach! - Działaliśmy zgodnie z naszymi zwyczajami.
- Okaleczyliście ją! - Chorąży!
Proces ożywienia zazwyczaj powoduje rozległe straty pamięci.
Co czyni okres przejściowy mniej bolesnym. Niestety, czasami
cześć wspomnień jest bardziej wyrazista niż inne. Jhet'leya na przykład...
- Mówiłam żebyś mnie nazywał... - Lyndsay Ballard.
Ona jest martwa. Od trzech lat.
Wybacz mi okrucieństwo. Ale kiedy ją znaleźliśmy była tylko martwym ciałem.
Uratowaliśmy ją i stworzyliśmy nowa osobę. Moją córkę!
- Moją ukochaną. - Nie jestem twoją córką.
Możesz zmienić swój wygląd, ale czy dalej myślisz jak ci ludzie?
Nawet teraz, czy pierwsze słowo jakie przyjdzie ci do głowy.
Jest w ich języku, czy w moim? Rozumiem, że to miejsce jest ci znane.
Ale nie należysz tutaj.
Twoja siostra za tobą tęskni.
- Tynsia. - Ciągle pyta kiedy wrócisz do domu.
Co mam jej powiedzieć?
Powiedz jej, że jej siostra umarła.
- Odprowadzę pana do transportera. - Nie zrezygnuję z niej.
- Jej życzenie było jasne. - Jest zagubiona.
- Przez to co jej zrobiliście. - Nie chcę z wami walczyć.
Twój statek nie stanowi zagrożenia dla Voyagera.
Każde życie jest ważne dla nas.
Nie wrócę sam.
Północna przekąska?
To co najlepsze z kuchni Kobali.
Myślałem o twoim numerze trzydzieści dwa - rozśmieszyć Tuvoka.
Mam holoprogram "Świątynia T'Panit".
Myślę, że moglibyśmy wprowadzić kilka poprawek. Zamiast wolkańskich modlitw
moglibyśmy nagrać limeryki Ferengi.
- Nie śmiejesz się... - Wybacz.
Nie mogę przestać o nim myśleć.
Nie wierzę, że ośmielił się nazwać się twoim ojcem!
Ciekawe co by na to powiedział profesor Ballard.
- Kto? - Twój... ojciec.
Nie uczył na jakimś uniwersytecie?
Nie pamiętam.
Niczego o nim nie pamiętam.
Chodźmy na holodeku, mamy trochę mnichów do poprawy.
Jasne.
Co się stało?
- Skąd ten nagły atak? - Nasz stary przyjaciel - patogen.
Przystosował się do moich poprawek.
Prawdopodobnie trzeba będzie wprowadzać poprawki do końca jej życia.
Mówił pan, że może mi pomoc utrzymać mój wygląd.
Mogę, ale wygląda na to, że będziemy musieli zwiększyć częstotliwość.
Będziemy musieli powtarzać ten proces dwa razy dziennie.
Jak mam wykonywać swoją pracę, skoro mam tutaj siedzieć cały czas?
- Jak mam robić cokolwiek? - Proszę spróbować zrozumieć...
Przepraszam...
- Ładne mieszkanko... - Przyszedłeś prawić mi morały?
Przyszedłem cię poprosić, żebyś zaprzestała kuracji.
- Wiesz co się stanie jeśli to zrobię. - Będziesz znów wyglądała jak Kobali.
I co z tego? Podobałaś mi się łysa.
Nieważne czy jesteś Kobali czy człowiekiem czy Bolianinem.
- Chcę tylko abyś była szczęśliwa. - Nie pasowałabym tutaj.
Twierdzisz że Neelix albo Tuvok tu nie pasują?
To co innego. Oni wyrośli w swojej kulturze. Wiedzą skąd pochodzą.
- Kim są. - Skądkolwiek pochodzą...
- są teraz częścią załogi. Jak ty. - Lyndsay była częścią załogi.
Jeśli zaprzestanę kuracji, już nią nie będę.
Sama w to nie wierzysz.
Odkąd się tu zjawiłam nie czułam się dobrze.
Z początku myślałam, że to na Voyagerze wiele się pozmieniało.
Mówiłam sobie, że z czasem wszystko będzie dobrze. Że przyzwyczaję się.
Ale to ja.
To ja się zmieniłam.
Im bardziej temu zaprzeczam, tym bardziej czuję się jak duch.
Przykro mi Harry. Ale już nie potrafię dalej walczyć.
A co z nami?
Dziewczyna w której się zakochałeś, umarła trzy lata temu.
- Osłony na czterdzeście osiem procent. - Namierzyć ich broń.
Systemy podtrzymywania życia uszkodzone na pokładach od szóstego do dziesiątego.
Wyrównać ubytki mocy.
- Osłony na dwadzieścia procent. - Wywołajcie ich!
- Powiedzcie, że im mnie oddacie. - Proszę jej nie słuchać.
Doceniam ten gest, ale nie mam zamiaru cię oddać.
To nie gest, ja chce odejść. To nie jest moje miejsce.
- Nie czuje się dobrze, nie wie co mówi. - Dokładnie wiem co mowię!
- Osłony na trzynaście procent. - Wystąpiły wachania mocy w ich rdzeniu.
Polaronowy ładunek mógłby przeciążyć im rdzeń.
- To zniszczy ich statek! - Nie mamy innego wyjścia.
Cokolwiek zrobimy, musimy to zrobić szybko.
Jesteś pewna, że właśnie tego chcesz?
Pani kapitan... Sam odpalę ten ładunek!
- Proszę odejść chorąży! - Nie możemy pozwolić im jej zabrać!
Nawet jeśli ich zatrzymasz i tak nie mogę zostać na statku.
- Nie chcę cię stracić. - Już straciłeś.
Ale tym razem przynajmniej mamy szansę się pożegnać.
/Dziennik kapitański. /Data gwiezdna 53679,4
/Doktor zaprzestał kuracji chorąży Ballard. /Fizjologia Kobali już powraca.
/Każdy z nas /mógł się z nią pożegnać.
Nauczyłem się kilku słów w Kobali.
To bardzo mile. Ale właśnie powiedziałeś, że komety są trochę zmęczone.
Muszę jeszcze popracować nad wymową.
Przykro mi, że nie udało ci się zrobić wszystkich rzeczy z listy.
Myślę, że udało mi się zrobić te, na których zależało mi najbardziej.
Ładna.
Należała do mojej przyjaciółki.
Chciałabyś ją?
Twoja przyjaciółka nie ma nic przeciwko?
Myślę, że była by zadowolona, gdybym dał ją komuś z takimi ładnymi włosami.
Siedem pozwoliła nam samym pójść na holodek.
Powiedziała, że możemy uruchomić dowolny program.
Chciałbyś iść ze mną?
Słyszałaś kiedykolwiek o "Świątyni T'Penit"
- To wolkański program. - To chyba nudne?
Nie martw się... wprowadzimy kilka zmian.
Tłumaczenie: Krzysztof Biolik
Opracowanie napisów: Piotr Sobolewski
Korekta techniczna i merytoryczna: Marek Kowalczyk
Zapraszamy na stronę: http://napisy.gwflota.com
Dopasowanie do wersji DVDrip: czapka
Korekta techniczna: tom2407