- Dlaczego ziemniaki? - Chcieli sklonować Naomi,
ale zasugerowałam by zaczęli od czegoś mniejszego.
- Niezła robota. - To taireniańskie mrówki.
Aby insekty były widoczne nasączyłam glebę niebieskim barwnikiem.
- Świecą. - Trutnie produkują enzym fluorescencyjny,
- który jest aktywowany przez królową. - Trutnie i królowe?
Sądziłam, że chcemy te dzieci odciągnąć od Borg.
Projekt jest pomysłu Mezoti, nie chciałam jej zniechęcać.
- Lubię owady. - Dobra robota.
Daj mi znać zanim zajmiesz się pszczelarstwem.
- Co tu mamy? - To Katurus.
- Planeta twojego ojca. - Uczę się o niej.
Naomi, zaprogramowała warunki atmosferyczne i geofizyczne.
Niezła burza utworzyła się nad tymi górami.
Obszar Arpasiański znany jest z silnych wiatrów i gradu.
Będę pamiętała by zabrać płaszcz.
- To robi wrażenie. - To macierz sensora grawitometrycznego
- wysokiej rozdzielczości. - Ambitne.
Pomogą w szukaniu przepływów neutrino powiązanych z tunelami.
To może pomóc Voyagerowi w znalezieniu szybszej drogi do domu.
Jest w pełni sprawna.
Spodziewałam się, że te projekty będą interesujące, ale to jest wyjątkowe.
- Dziękuję kapitanie. - Astrofizyka bardzo mnie interesuje.
Najwyraźniej masz do niej smykałkę. Dobra robota.
Jak wpadłeś na to by szukać fluktuacji neutronów?
- Przeglądałem zapisy Gwiezdnej Floty... - To wyjątkowy młody człowiek.
Liczy na stały przydział do astrometrii.
- Obawiam się, że to nie będzie możliwe. - Kapitanie, ten chłopiec ma talent.
Nie oto chodzi.
Skontaktowaliśmy się z jego rodzicami. Obrałam kurs na ich planetę.
To dobra wiadomość.
STAR TREK VOYAGER S06 E19 - Child's Play
DZIECIĘCE IGRASZKI
- Przekroczyłeś swój pobyt tutaj o godzinę. - Prawie skończyłem.
Twoja praca będzie musiała zaczekać, musimy porozmawiać.
Popatrz na to.
To tworząca się gwiazda w mgławicy Orpisay.
Ta mgławica jest poza zasięgiem naszych sensorów.
Zwiększyłem rozdzielczość skanerów dalekiego zasięgu.
- Jestem pod wrażeniem. - Gdy byłem w sześcianie
nigdy nie myślałem o tym, co jest na zewnątrz.
Pulsary, kwazary, mgławice.
Ale tu, w tym laboratorium czuję, że mogę zobaczyć całą galaktykę.
O czym chciałaś ze mną porozmawiać? Mówiłaś, że musimy coś przedyskutować.
Tak, to prawda.
Czas byś poddał się regeneracji.
Wejść.
Aby przygotować Icheba do reasymilacji
chciałabym prosić o dane, które zebrała pani na temat jego gatunku.
Może moglibyśmy nazywać to "ponownym zapoznaniu się z rodziną"?
- Jak pani uważa. - Prześlę dane do astrometrii.
- Dziękuję. - Jak przyjął wieści?
- Nie powiedziałaś mu. - Nie.
Dlaczego?
Nie będzie mu łatwo tego zaakceptować. Przywykł do życia na Voyagerze.
- A ty przywykłaś do niego. - Moje uczucia nie mają znaczenia.
Na pewno?
- Chcesz żebym ja mu powiedziała? - To mój obowiązek.
Nie jestem jednak pewna jak postąpić.
Już raz pomogłaś mu dokonać trudnych zmian. Jak tego dokonałaś?
Skorzystał z moich doświadczeń. Zachęcałam go, aby w obliczu trudności był elastyczny.
To dobra strategia.
Czy twoja alkowa jest uszkodzona?
Obliczam kursy neutrino.
Musisz poddać się regeneracji.
Dobrze.
Zaczekaj.
Znaleźliśmy twoich rodziców. Voyager jutro dotrze na ich planetę.
Czy muszę z nimi zostać?
- To twoi rodzice. - Nie pamiętam ich.
Po asymilacji swoich rodziców już nie zobaczyłam.
- Masz szczęście, że masz tę szansę. - A co z resztą?
- Jeszcze nie znaleźliśmy ich rodzin. - Nie o to mi chodzi.
Co się z nimi stanie, gdy odejdę? Polegają na mnie.
Przystosują się.
Nigdy cię już nie zobaczę?
Badałam kulturę Brunali.
Bardzo się różni od tego, do czego się przyzwyczaiłeś, na Voyagerze.
W jakim sensie?
Są społeczeństwem rolniczym, na niskim poziomie rozwoju technologii.
Są zdolni do podróży kosmicznych?
Tak. Ale większość ich jednostek zostało zniszczonych przez Borg.
- Jak więc będę prowadził moje badania? - Nie wiem.
Icheb!
Na północnym kontynencie wykrywam rozproszone osady,
wszystkie z populacją poniżej dziesięciu tysięcy.
Sądząc po pozostałościach promieniowania gamma,
Borg kilkakrotnie ich atakowali w ciągu ostatniej dekady.
Nic dziwnego. Mniej niż rok świetlny stąd znajduje się kanał transwarp.
Nie najlepsza działka.
Tuvok, rozpocznij ciągłe poszukiwanie Borg.
Tom, umieść nas na orbicie synchronicznej.
Siedem, idź lepiej po Icheba.
Według tych odczytów jesteś w doskonałej formie.
Dlaczego więc czuję coś dziwnego w żołądku?
Och, powinienem się domyśleć, masz tam motyle.
Nigdy nie asymilowałem motyli.
Jest to wyrażenie opisujące niepokój lub obawę.
Uczucia naturalne dla kogoś, kto ma spotkać utraconych rodziców.
Jeżeli jest to jakimś pocieszeniem, jestem pewien, że są równie zdenerwowani.
- Rodzice są nieistotni. - Naprawdę?
Sądzisz, że matka Naomi jest dla niej nieistotna?
Mam Siedem z Dziewięciu by pomagała mi w mojej edukacji.
Mam ciebie byś troszczył się o moje potrzeby medyczne.
Twoi rodzice mogą zajmować się tobą w sposób w jaki załoga nie może.
Mogą wytłumaczyć ci kulturę Brunali. Podzielić się doświadczeniami.
- Ty nie miałeś rodziców - Nie, ale...
Przystosowałeś się by pełnić kluczową rolę na tym okręcie.
Zawiązałeś przyjaźnie. Wszystko to bez udziału rodziców.
- Mogłem oprzeć się na swoim programie. - A jak zareagowałby twój program
gdyby kazano ci mieszkać z obcymi?
- Jesteś uszkodzony? - Nic mu nie jest.
Przeprowadzałem tylko badanie kontrolne.
Już czas.
Motyle odlecą.
- Witajcie. Jestem kapitan Janeway. - Icheb.
Urosłeś.
Spędził kilka miesięcy w komorze dojrzewania.
- To Siedem z Dziewięciu. - To oznaczenie Borg, nieprawdaż?
Zostałam oswobodzona, jak pani syn.
Siedem pomogła Ichebowi w przystosowaniu się.
Więc jesteśmy ci bardzo wdzięczni. Jestem Leucon, ojciec Icheba.
A to jest jego matka, Yifay.
- Ja się masz? - Doskonale.
Czy to cię boli?
Nie.
Jesteśmy bardzo szczęśliwi, że znów jesteś z nami. Mala, Remi, Yivel.
Witaj w domu, Icheb.
Chciałbym wrócić już na Voyagera.
- Dziękuję za przybycie. - Gdzie jest Icheb?
Sądziłam, że będzie lepiej, jeżeli najpierw porozmawiamy bez niego.
O czym mielibyśmy dyskutować?
O tym, jak ułatwić pańskiemu synowi przystosowanie się do zmian. Proszę usiąść.
Nie będzie mu łatwo porzucić wygody pani statku.
Chodzi tu o coś więcej. Icheb ma wyjątkowe potrzeby medyczne.
Mamy lekarza w naszej osadzie.
Powinniśmy zorganizować mu konsultacje z naszym Doktorem.
Icheb wymaga także codziennej regeneracji.
Jestem pewna, że przystosujecie naszą technologię by uczynić to możliwym.
- A co z jego edukacją? - Nasze dzieci chodzą do szkoły.
Czy będzie mógł uczyć się astrometrii i harmoniki przestrzennej?
Jeżeli Icheb będzie chciał się uczyć, zobaczy, że mamy mu wiele do zaoferowania.
- Na przykład? - Opracowaliśmy zaawansowane technologie
w genetyce rolniczej, co pozwala nam zbierać plony na nieurodzajnych glebach.
Icheb nie przejawiał zainteresowania rolnictwem.
Jestem pewna, że zapoznany z tematem uzna go za interesujący.
- Pozostaje kwestia jego bezpieczeństwa. - Potrafimy bronić naszego syna.
Bliskość korytarza Borg czyni was niezwykle podatnymi na atak.
Jestem ciekawa czy nie rozważaliście przeniesienia się.
Siedem!
W porządku kapitanie. Ta planeta jest naszym domem,
nie porzucimy jej. Będziemy ją bronić przed Borg i każdym innym.
Pańska odwaga jest godna podziwu, ale nie jest pan realistą.
Poczekaj na mnie w moim pokoju. Natychmiast.
Przepraszam za jej zachowanie. Ona i Icheb bardzo się związali,
- ale to nie jest usprawiedliwieniem. - Chcielibyśmy zobaczyć naszego syna.
Proszę o cierpliwość. Jeżeli będziemy się śpieszyć
wasze kolejne spotkanie nie będzie się różnić od poprzedniego.
Proszę zostać na Voyagerze.
Pozwoli to Ichebowi poznać was w znajomym mu środowisku.
Przekażę Neelixowi, aby uprzyjemnił wam pobyt.
- Twoje nastawienie pogarsza sytuację. - Chcę zapewnić Ichebowi dobrobyt.
- Obrażając jego rodziców? - Należało przedyskutować te sprawy.
Powinnaś to zrobić z większym taktem.
Możliwe, ale nie zmienia to faktu, że ci osobnicy mogą nie być dobrymi opiekunami.
- Ci osobnicy to jego matka i ojciec. - Nie wiemy, czy będą się o niego troszczyli.
Jeżeli zostanie tutaj lepiej się rozwinie.
To nie jest możliwe.
- Każe mu pani opuścić statek? - Tego nie powiedziałam.
- Aby znów mógł być asymilowany? - Skąd ta pewność, że tak właśnie się stanie?
- Nie powinni zostawać na tej planecie. - To ich dom.
- Nie jest warty obrony. - Kim jesteś by o tym decydować?
Ktokolwiek przekłada własne cele nad bezpieczeństwo dzieci jest nieodpowiedzialny.
Mówimy o rodzicach Icheba czy twoich?
O obydwojgu.
Nie często przyznajesz się do czegoś takiego.
Byłabym naiwna mówiąc, że jestem w tej sprawie obiektywna.
Ale nie oddam Icheba w ręce rodziców, którzy mogą być równie nierozważni, co moi.
Wiem, co to znaczy przywiązać się do osoby, której pomagało się w trudnym okresie.
Ale Icheb jest teraz jednostką, musisz mu pozwolić dokonywać własnych wyborów.
Jeżeli tak zrobię a on postanowi pozostać na Voyagerze?
To będzie to mój problem.
Czy twoja mama jest ładna? Jacy oni są?
- Jestem zajęty. - Ja nigdy nie poznałam swojego ojca.
Ja nie pamiętam naszych rodziców.
- Ja też nie. - Zostaniesz z nimi?
Jeżeli odejdziesz, kto będzie nam pomagał w naszych projektach naukowych?
Jeżeli nie przestaniesz zadawać pytań
wsadzę was do kontenera i przetransportuję z powrotem do Borg.
- Chodź ze mną. - Dokąd?
- Na obiad z twoimi rodzicami. - Pracuję.
- Możesz kontynuować swoją pracę po posiłku. - Nie mam o czym z nimi rozmawiać.
Więc to będzie bardzo cichy wieczór.
- Nie idę. - Nie masz wyboru.
Smacznego.
- Usiądź, proszę. - Wolę stać.
Pan Neelix, pozwolił mi skorzystać z kuchni by przygotować trochę poma.
Nie jestem głodny.
- To była twoja ulubiona potrawa. - Nie jestem już mały.
Nie, nie jesteś.
Twoja matka ciężko pracowała nad tym posiłkiem, mógłbyś przynajmniej spróbować.
Dobre. Nieprawdaż?
Ładny widok. Nie sądzisz?
Borg, nie zostawili nam wiele. Ale nie potrzebowaliśmy wiele,
tylko trochę pomysłowości. Wszystko, co tu widzisz zbudowaliśmy sami.
- Co to? - Resekwencer genetyczny.
Używamy go by zmieniać DNA roślin, aby dostosować je do warunków środowiskowych.
- To także zbudowaliście? - Z części uszkodzonych statków.
- Nic się nie zmarnowało. - Wydajne.
Wydajność to cecha, którą dzielimy z Borg. W naszym przypadku to konieczność.
Wiem, że nasza osada może wydawać się prymitywna
w porównaniu z Voyagerem, ale to się zmieni, obiecuję ci.
- A co z podróżami kosmicznymi? - Kiedyś będziemy mieli statki
dorównujące Voyagerowi, ale potrzebujemy poświęcenia takich jak ty.
- Icheb! Jak się masz? - Dobrze, dziękuję.
Może dołączysz do nas później? Zagramy w pala.
- Nie pamiętam jak się w to gra. - Przypomni ci się.
Byłeś niezłym sportowcem.
- Możesz tu wiele zmienić. - Nic nie wiem o rolnictwie czy genetyce.
Z takim umysłem, wszystkiego nauczysz się w mig.
- Czas wracać na Voyagera. - Dziś zostanę tutaj.
Nie mają tutaj jednostki regeneracyjnej.
Kiedyś będziemy musieli ją zainstalować. Równie dobrze może to być teraz.
O ile wiem jeszcze nie zdecydował się tutaj pozostać.
Zapytał, czy może tutaj przenocować.
Proszę wrócić ze mną na statek. Przygotujemy jednostkę regeneracyjną.
Przystosowałam ten neuroprzekaźnik by współpracował z przenośnym regeneratorem.
Ma on wystarczająco mocy by przeprowadzić jeden cykl.
Będziemy musieli wymyślić sposób ładowania go.
Jeżeli Icheb zdecyduje się zostać.
Moja żona i ja doceniamy wszystko, co zrobiłaś dla naszego syna.
- Widać, że się o niego troszczysz. - Jest wyjątkową jednostką.
Tak, to prawda. Odzyskanie go jest cudem.
W jaki sposób został porwany?
Odkąd Borg zaatakował nas pierwszy raz,
z wielkim trudem ukrywaliśmy każdą nową technologię.
- By nie zwabić przelatujących sześcianów. - Niestety nie zawsze się nam udawało.
Pewnego ranka, jakieś cztery lata temu,
Icheb usłyszał, gdy mówiłem o nowym urządzeniu nawożącym,
które zbudowaliśmy na niższym polu.
Chciał je zobaczyć. Powiedziałem mu, że zabiorę go następnego dnia.
Ale, tak jak to chłopcy, był niecierpliwy.
Nawet nie zauważyłem, że się oddalił, gdy zawyła syrena.
Okazało się, że Borg też był zainteresowany naszą nową technologią.
Zabrali go, zasymilowali wszystkich w okolicy.
- Gdybym tylko bardziej uważał. - Icheb sam zadecydował.
Ale trudno nie obwiniać siebie samego.
Twoi rodzice musieli czuć się podobnie, gdy stracili ciebie.
Moi rodzice byli ze mną, gdy Borg zaatakował.
Nie potrafię sobie wyobrazić jak musieli się czuć
patrząc bezradnie jak ich córka jest asymilowana.
Icheb powinien się regenerować sześć godzin, bez przerwy.
Rozumiem.
Może się opierać. Nie lubi marnować czasu.
Musiałam także borykać się z jego niecierpliwością.
Tam znajduje się Kelsin Trzy.
A tam na zachodzie jest gwiazdozbiór Orlitusa.
Tuż nad nim, jeżeli połączysz te sześć gwiazd
powstanie to, co nazywamy wielkim rogiem.
Widzę go.
Odziedziczyłeś miłość do gwiazd po swoim ojcu.
Podczas pobytu na Voyagerze nauczyłeś się znacznie więcej o astronomii niż ja.
Nasze małe okno nie może się równać z laboratorium astrometrycznym.
Nie, ale jest ładne.
Widzisz? Mamy tutaj wszystko, czego nam potrzeba.
Ciepły ogień, dobre jedzenie, które sami uprawiamy,
i kochających nas ludzi.
Na Voyagerze także są ludzie, którzy go kochają.
Przywiązałeś się do ludzi na statku, prawda?
Dbali o mnie, dali mi możliwości.
To dobrzy ludzie, którzy sami zaznali niedoli.
Siedem z Dziewięciu opowiedziała mi o twoim projekcie.
Powiedziała, że może okazać się bardzo przydatny.
Zaprojektowałem go by wykrywał tunele podprzestrzenne.
- Jak im to pomoże? - Pomoże im znaleźć drogę na Ziemię.
- Dlaczego to dla nich takie ważne? - To ich dom.
- Interesujące. - Co takiego?
Mogąc badać galaktykę, wykorzystując swoją zaawansowaną technologię,
najmocniej pragną jednej rzeczy - wrócić do domu.
- Dzień dobry - Czy w pełni się zregenerowałeś?
Tak. I spałem pod gwiazdami. Powinnaś tego spróbować.
Nie było cię dziś na zajęciach. Reszta tęskniła za tobą.
Pomagałem ojcu.
Musimy o czymś porozmawiać.
O co chodzi?
Postanowiłeś zostać z nimi?
- Tak. - Jesteś pewien?
To jest mój dom. Moim obowiązkiem jest pomoc w jego odbudowie.
- Poinformuję kapitan. - Dziękuję.
Na pewno chcesz pożegnać się z resztą dzieci.
Wewnątrz znajdziesz PADDy zawierające dane,
które pozwolą ci kontynuować badania.
Spakowałam także teleskop o wysokiej rozdzielczości.
To kiepski substytut sensorów astrometrycznych.
Będę go codziennie używał.
- Żegnaj i życzę powodzenia. - Dziękuję kapitanie.
Mam nadzieję, że znajdziecie drogę do domu.
/Uwaga. Cykl regeneracji /nie zakończony.
- O co chodzi? - Nie mogę się regenerować.
/- Uwaga. Cykl regeneracji nie zakończony. - Wyjaśnij.
- Tęsknie za Ichebem. - Ja także, ale się dostosujemy.
- Teraz wracaj do swojej alkowy. - Jeżeli znajdziecie moich rodziców,
będę musiała z nimi pójść?
Przedyskutujemy to, jeśli ten moment nadejdzie.
Mam nadzieję, że ich nie znajdziecie.
Idź się regenerować.
Siedem. A jeżeli Borg będą próbowali znowu zasymilować Icheba?
Na jego planecie brakuje surowców, Borg nie będą mieli powodu wracać.
- A jeżeli Icheb będzie na statku? - Mało prawdopodobne.
Za pierwszym razem znaleźli go na statku.
Mylisz się. Kiedy go złapano był na powierzchni.
Wcale nie.
W sieci sześć-cztery-dziewięć został wykryty transportowiec klasy pierwszej.
Jedna forma życia, gatunek: Brunali.
- Mam nadzieję, że to coś ważnego. - Tak jest.
Przykro mi, ale nie czytam w języku Borg. Będziesz musiała tłumaczyć.
To są dane taktyczne z sześcianu na pokładzie, którego znaleźliśmy dzieci.
Tu jest napisane, że Icheb znajdował się na statku, kiedy go pojmano.
Dlaczego mówisz mi to o trzeciej nad ranem?
Jego ojciec mówił, że chłopiec został zasymilowany na powierzchni planety.
- Może go źle zrozumiałaś. - Nie. Wyraził się bardzo jasno.
Ten sześcian został dotkliwie uszkodzony. Może te dane zawierają błędy?
Możliwe. Znalazłam jednak kolejną nieścisłość w historii Leucona.
Powiedział, że Icheb został porwany cztery lata temu,
ale analiza wykazała, że Borg w ciągu ostatniej dekady atakowali trzy razy.
Dziewięć, sześć lat temu i po raz kolejny w ubiegłym roku.
Więc dobrze. Załóżmy, że te informacje są prawdziwe. Czego to dowodzi?
- Jego ojciec kłamie. - Dlaczego miałby to robić?
Nie jestem pewna. Ale mamy obowiązek to sprawdzić.
- Co proponujesz? - Wróćmy na planetę i zażądajmy odpowiedzi.
Ci ludzie wiele wycierpieli. Musimy ich przesłuchiwać?
Naszym obowiązkiem jest zapewnić Ichebowi bezpieczeństwo.
- Sam chciał zostać ze swoimi rodzicami. - Może nie miał wszystkich informacji.
To, że nie byli do końca szczerzy nie oznacza, że są złymi rodzicami.
W końcu musisz sobie odpuścić.
Myśli pani, że akceptacja rozłąki z Ichebem stanowi dla mnie problem.
Ma pani rację. Lecz jeżeli istnieje możliwość,
że znajduje się on w niebezpieczeństwie,
muszę zrobić wszystko co w mojej mocy by go bronić.
Jeżeli tego nie zrobię, nie będę lepsza od moich rodziców.
Czy nie możemy przynajmniej poczekać kilka dni?
- Co to da? - Dopiero się zadomawia.
Im dłużej będziemy czekać, tym trudniejsze to będzie dla nas wszystkich.
Po co to właściwie to ciągnąć? Nic nas do tego nie zmusza.
- Po to się urodził. - Czy nie przeszedł wystarczająco wiele?
Dlaczego nie dać mu szansy na zwyczajne życie?
- Nie jest zwykłym dzieckiem. - Nie, ale może nam pomóc w inny sposób.
- Jest bystry. Ciężko pracuje. - Leucon! Jego powrót był darem.
Nie możemy go zmarnować.
- Nie chcę go ponownie stracić. - By przetrwać wszyscy musimy się poświęcać.
Ty mnie tego nauczyłeś.
Wygraliśmy trzy mecze z rzędu.
Usiądź Icheb.
Musimy porozmawiać.
- Wiesz, że jesteś dla nas bardzo ważny. - Tak.
Ale nie wiesz, dlaczego.
Co masz na myśli?
- Co to jest? - Jeżeli się odprężysz nie będzie cię bolało.
- Tato... - Lepiej będzie jak go przytrzymasz.
Co robisz? Nie!
Przygotuj statek.
Wywołaj ich.
/- Nie sądziliśmy, że znów panią zobaczymy. - Jeżeli można, chcieliśmy zadać kilka pytań.
/- Jakie pytania? - Dotyczące asymilacji Icheba.
/Już o tym mówiliśmy.
Historia, którą mi pan opowiedział nie zgadza się z naszymi danymi.
/Nie jesteśmy wam winni /żadnych wyjaśnień.
W takim razie chciałabym rozmawiać z Ichebem.
/- Niema go tu. - Gdzie jest?
/To nie wasza sprawa.
Poszukajcie go.
- Niema go w osadzie. - Wykrywam transportowiec Brunali.
Odległość: dziewięć milionów kilometrów. Leci do korytarza transwarp.
Według tych odczytów statek ten leci z warp 9,8.
To tylko tak wygląda. Emituje fałszywą sygnaturę warp.
Wystarczająco silną by penetrowała podprzestrzeń.
- Używają go jako przynęty by zwabić Borg. - Icheb jest na tym statku, prawda?
/Walczy za swych rodaków.
Sam? W nieuzbrojonym transportowcu?
/Nie mamy do dyspozycji broni /cząsteczkowych ani potężnych statków.
/Jesteśmy zmuszeni używać /jedynych środków, jakie mamy.
- Własnych dzieci? /- Nie. Naszej wiedzy genetycznej.
Icheb nie jest przynętą, jest bronią.
Sześcian, który go złapał został zainfekowany patogenem.
- Icheb był nosicielem. /- Zawsze gdy odbudowywaliśmy się,
/osiągaliśmy postęp, Borg /przylatywał i zabierali nam wszystko.
Tom, kurs na transportowiec. Pełna impulsowa.
/- Nie macie prawa się wtrącać. /- Próbujemy ratować naszą cywilizację.
- Odbierając przyszłość Ichebowi. /- Jeżeli nie powstrzymamy Borg,
/Brunali nie mają przyszłości.
/Kapitanie, w każdej chwili z korytarza /może wyłonić się jednostka Borg.
/- Zostaniecie zniszczeni. - Zaryzykujemy. Zakończyć transmisję.
Czerwony alarm. Zająć stanowiska bojowe.
- Kapitanie, wchodzimy w zasięg. - Wykrywam oznaki życiowe Icheba.
- Bioskanery wskazują, że jest nieprzytomny. - Przetransportować go do ambulatorium.
- Nie mogę. Jakieś zakłócenia. - To przewód.
Szacuję, że jednostka Borg wyłoni się za mniej niż czterdzieści sekund.
Przenieść zasilanie awaryjne do transporterów.
- Nie mogę namierzyć. Za daleko. - Trzydzieści sekund.
- Tom, podprowadź nas do tego statku. - Tak jest.
Korytarz otwiera się. Dwadzieścia sekund.
- Masz? - Ciągle poza zasięgiem.
- Słyszałeś ją, Tom. - Nie będzie łatwo z pomocą Borg.
- Jeden problem naraz. - Dziesięć sekund... dziewięć... osiem...
- Mam namiar. Transport w toku. - Siedem... sześć... pięć...
- Jest w ambulatorium. - Zabierz nas stąd, maksymalna...
- Namierzyć generator wiązki trakcyjnej. - Fazery na celu.
Ognia.
- Brak uszkodzeń. /- Jesteśmy Borg. Zostaniecie zasymilowani.
/- Opór jest bezcelowy. - Może nie.
Możemy przedostać się przez ich osłony. Przetransportować torpedę na okręt Brunali.
Nastawić ją na detonacje w kuli. To się stanie w przybliżeniu za dwadzieścia sekund.
Jednakże Voyager będzie w środku niecałe trzy sekundy później.
Tom, pełna wstecz. Może zyskamy tak kilka sekund. Wykonać.
Transport zakończony. Detonacja za dziesięć... dziewięć...
- Pięć... cztery... trzy... - Tom, przejdź w warp na mój znak.
Przygotować się na uderzenie.
Teraz, panie Paris.
Jednostka Borg została ciężko uszkodzona. Nie ścigają nas.
Chcesz powiedzieć, że jego rodzice ponownie go zainfekowali?
- Nie, jedynie go uśpili. - Nie rozumiem.
Został genetycznie zaprogramowany by od urodzenia produkować patogen.
- Urodzony by zabijać Borg. - Jest w niebezpieczeństwie?
Mogę uśpić patogen. Fizycznie nic mu nie będzie.
Będzie potrzebował pomocy by poradzić sobie z tym, co się stało.
- Kapitanie... - Użyj swoich instynktów macierzyńskich.
Sprawdziły się wcześniej.
Sądziłam, że studiujesz harmonikę przestrzenną.
Rodzice sugerowali, że genetyka również może mnie zainteresować.
Rozumiem.
- Czego się dowiedziałeś? - To genom przeciętnego mężczyzny Brunali,
- a to moje DNA. - Są prawie identyczne,
ale widzisz różnice w trzecim, trzynastym i siedemnastym chromosomie.
Moi rodzice dokonali mikrogenetycznych zmian tak abym produkował patogen. Genialne.
- Ale także barbarzyńskie. - Próbowali się bronić, swój styl życia.
Chcieli zachować gatunek.
Wiem jak trudno ci dostrzec winę swoich rodziców.
Ale to, co zrobili było złe. Nie musisz im wybaczać.
- Sądzisz, że oni mnie kiedyś wybaczą? - Co?
Mogłem zniszczyć kulę. Zawiodłem ich.
- Zostałbyś ponownie asymilowany. - Wiem, ale...
- Ale, co? - Może to było moje przeznaczenie.
Możliwe.
W przyszłości, możesz walczyć z Borg, ale zrobisz to na swój sposób.
Jesteś jednostką. I masz prawo decydować o swoim przeznaczeniu.
Czas poddać się regeneracji.
A jeżeli wolę dalej się uczyć?
To twoja decyzja.
Tłumaczenie i opracowanie napisów: Sebastian Bendrat
Korekta techniczna i merytoryczna: Marek Kowalczyk
Zapraszamy na stronę: http://napisy.gwflota.com
Dopasowanie do wersji DVDrip: czapka
Korekta techniczna: tom2407