- Prom Dawkins do Stacji Jowisz. /- Słucham?
Porucznik Reginald Barclay prosi o pozwolenie na dokowanie.
Zezwalam.
- Co? Co się stało? /- To ja, sir. Reg Barclay.
Wejdź.
Doktorze Z., jak pan się miewa?
- Nareszcie wpadłeś. - Byłem strasznie zajęty.
- Projekt Pathfinder... - Wciąż szukacie tego statku?
- Jak on się nazywa? Pioneer? - Voyager.
Voyager? Jakieś postępy?
Właściwie to dokonaliśmy przełomu.
- Połączenie komunikacyjne... - Gratuluję.
Pierwsza galaktyczna rozmowa telefoniczna.
Czy Wydział Medyczny się odezwał?
Lekarze... badali mnie sto razy i wciąż nie wiedzą, co się ze mną dzieje.
- Na pewno to kwestia czasu. - Umieram, Reginald.
I nikt na to nie poradzi.
STAR TREK VOYAGER S06 E24 - Life Line
NIĆ ŻYCIA
- Siedem z Dziewięciu do mostka. /- Słucham.
Odbieramy przekaz. Z Gwiezdnej Floty.
Przekieruj go tutaj.
To nie jest przekaz komunikacyjny. Wygląda na skompresowany strumień danych.
/- Mocno zdegradowany. - Już idę.
Podobno duże prezenty są w małych pudełkach.
Tylko tyle danych mogli nam wysłać. W tym miesiącu.
W tym miesiącu?
Używają okresowego pulsara do wzmocnienia sygnałów ze stacji MIDAS.
Ale cykl powtarza się tylko co trzydzieści dwa dni.
Tak więc raz na miesiąc będziemy otrzymywać krótki strumień danych.
I będziemy mieli siedemnaście godzin na odpowiedź.
Tym razem dostaliśmy aktualne informacje taktyczne, listy z domu
- i nowości z kwadrantu Alfa. - Pewnie nie znaleźli skrótu do domu?
- Niestety. - Nie mamy za dużo czasu na odpowiedź.
Chcę, żeby każdy coś wysłał.
Nawet jeżeli ma to być niewiele. Poinformujcie załogę.
- Tak jest. - Porucznik Barclay, z projektu Pathfinder...
nie zapomniał o nas. Więc pisząc listy, możecie zechcieć mu podziękować.
- Poczta! - List? Dla mnie?
To od porucznika Barclaya.
- Złe wieści? - Lewis Zimmerman...
- Najwidoczniej jest poważnie chory. - Zimmerman?
Ojciec nowoczesnej holografii. Wymyślił matrycę, która pozwoliła mi istnieć.
- Co się mu stało? - Cierpi na ostrą degradację podkomórkową.
/"Lekarze nie potrafią znaleźć przyczyny, /nie mówiąc już o lekarstwie.
/Załączyłem jego kartę medyczną. /Prognozy nie są dobre.
/Mówią, że zostało mu kilka miesięcy. /Przykro mi, że nie mam lepszych wieści,
/ale pomyślałem, że chciałbyś wiedzieć".
- Jak dobrze go znałeś? - Nigdy go nie poznałem.
Jeżeli chciałbyś odpowiedzieć, masz czas do dziewiętnastej.
- Oto informacja, której potrzebujesz. - Dziękuję.
Przeglądasz jego dane medyczne.
Pomyślałem, że mógłbym wysłać Gwiezdnej Flocie dodatkową opinię.
Możliwe, że moje doświadczenie z kwadrantu Delta wprowadzi świeży powiew.
Mam nadzieję, że techniki regeneracyjne Borga pomogą w znalezieniu lekarstwa.
- Uderzające podobieństwo. - Użył własnych parametrów fizycznych
do wymodelowania mojej matrycy. Nie mam mu tego za złe.
Lekarz musi wzbudzać pewność w pacjentach.
Współczujące oczy i mocny podbródek robią swoje.
- Myślę, że mogę mu pomóc. - Jak?
Pamięta pani Vidiian. Wczesne stadium phage przypomina chorobę doktora.
Sądzę, że używając różnych technik regeneracyjnych Borga
zatrzymam rozpad komórek. Może nawet odwrócę go.
Nie zapomnij wysłać im tych danych. Dziękuję, Doktorze.
Właściwie to... miałem nadzieję sam nadzorować leczenie.
- Co proponujesz? - Żeby wysłano mnie do kwadrantu Alfa.
Żaden lekarz z Gwiezdnej Floty nie zna tych technik.
Miesiące zajęłoby im ich zrozumienie, a co dopiero użycie.
- Jesteś tu potrzebny. - Pan Paris mógłby przejąć ambulatorium.
Poradziłby sobie doskonale. Robiliśmy to już i nie było problemów.
Trzy lata temu. I użyliśmy technologii obcych.
Rozmawiałem z Siedem. Mój program można skompresować.
Mamy ograniczoną przestrzeń. Nie byłoby miejsca na nic innego.
Jestem świadom, że zmuszałbym załogę do wyrzeczeń,
ale oni mogą poczekać kolejny miesiąc. Doktor Zimmerman nie.
Przykro mi, że nie czuje się on dobrze.
Wyjątkowy człowiek. Poznałam go kiedyś na konferencji.
Udało mu się urazić praktycznie każdego, ale na pewno był genialny.
Na pewno Flota przydzieliła najlepszych lekarzy.
Tak, ale żaden z nich nie wymyślił lekarstwa. Ja wymyśliłem.
Ale nie mogę leczyć pacjenta odległego o trzydzieści tysięcy lat świetlnych.
Przykro mi. Pierwszy raz będziemy wysyłać odpowiedź.
- Nie wiemy nawet, czy dojdzie. - Jestem gotów zaryzykować.
- Ja nie. - Zaprogramował mnie.
Każdy algorytm, każdy podprogram. Gdyby nie on, nie stałbym tutaj.
Jestem mu coś winien. Tak samo ta załoga.
Każde życie, jakie uratowałem, jest w pewnym sensie jego zasługą.
Lewis Zimmerman stworzył wzór AHM Gwiezdnej Floty.
Jesteś jednym z tysięcy stworzonym w tej technologii.
- To nie oznacza, że jest twoim ojcem. - Z pani perspektywy.
Z mojej... jest najbliższą rzeczą, jaką mam.
Jeżeli nie pomogę mu teraz, mogę nie mieć innej okazji.
Musimy jakoś przekonać Toma, żeby objął ambulatorium.
Już się zgodził.
Przekaż mu pozdrowienia od "kapitan Jane".
Nazywał mnie tak na konferencji. Pewnie chciał mnie zdenerwować.
Słyszałem, że mogą być z nim problemy.
Mam nadzieję, że będziesz się miał szansę przekonać.
Dziękuję, kapitanie.
Mój procesor głosu. To nie usterka. Usunęłam algorytmy śpiewu.
Będą zapisane w buforze pamięci do twojego powrotu.
- Czemu? - Twój program jest za duży.
Wydobywam wszelkie nieistotne podprogramy.
Dla mnie są istotne. Są częścią tego, kim jestem.
- Planujesz wystawić operę podczas wizyty? - Nie.
- Będziesz recytował poezję? - Wątpię.
- Hoverball? Holofotografia? - Mógłbym chcieć udokumentować wizytę.
- Czynności seksualne? - Dobrze, zrozumiałem.
- Ile trzeba zostawić? - Dwanaście megakwadów.
Możesz pozbyć się moich zdolności atletycznych.
I programu mistrzowskiej znajomości szachów.
Jeszcze trzy megakwady.
- Malowanie? - Jeżeli musisz.
Spróbuj pozostawić kilka moich ulepszeń. Nie chcę wyglądać jak przeciętny AHM.
Doktor Zimmerman mógłby chcieć zobaczyć, czego się nauczyłem.
Pewnie nie wyobraża sobie, co jedno z jego tworów może osiągnąć.
Mógłbym zainspirować całą nową dziedzinę w badaniach holograficznych.
- Bon voyage. - Do zobaczenia za miesiąc.
Nie zabłądź.
Mówiłam ci tyle razy, żebyś nie ruszał jedzenia.
Haley?
Haley, jaki jest status mojego obiadu?
- Już idzie, doktorze. - Jakby tego było mało, umieram z głodu.
Proszę.
- Panie Barclay, coś się stało? - Nie, skądże. Jest?
- Dzisiaj nie przyjmuje gości. - Proszę mu powiedzieć, że to ważne.
- Ma zły humor. - Przyniosłem coś ze sobą.
To może go rozweselić.
- Komputer, czy pobieranie zakończone? /- Potwierdzam.
Obiad.
- To nie wieprzowina. - To sałata.
- Nie prosiłem o sałatę. - Jest zdrowa.
Umieram. Kawałek mięsa nie zabije mnie szybciej.
Daj tą roślinkę dla Leonarda. Wygląda na to, że on liczy kalorie.
- Przyszedł porucznik Barclay. - Mówiłem, że jestem...
- Mówi, że to pilne. - Czy to nie może poczekać aż umrę?
Dobrze, wpuść go. Trzy minuty. Ma trzy minuty.
Bądź dla niego miły. Martwi się o ciebie. Jak my wszyscy.
- W domu czekał na mnie przyjaciel. - Nie masz przyjaciół.
W zasadzie można powiedzieć, że to twój przyjaciel.
Proszę określić rodzaj medycznej potrzeby.
AHM wersja jeden? Nie mam nastroju do wspomnień.
Ale to AHM z Voyagera.
Skompresowano mnie i przysłano z kwadrantu Delta.
Gratuluję. Polecam wycieczkę po trzecim księżycu Jowisza.
Podobno płynąca lawa wygląda pięknie o tej porze roku.
Nie przyjechałem na wakacje. Mam wyleczyć pańską chorobę.
Przyciągnąłeś wersję jeden trzydzieści tysięcy lat świetlnych, żeby mnie wyleczył?
Pomyliłem się co do ciebie, Reginald. Masz poczucie humoru.
- Może i ja się pośmieję? - Nie powiedziałeś mu?
- Czego? - Jesteś przestarzały. Wymarły.
- Nowość z przeszłości. - Mój program został wycofany?
Ależ nie. AHM wersja jeden został przekonfigurowany do szorowania
przewodów plazmy na barkach przewozu odpadów.
Leczyła mnie już wersja trzy, wersja cztery...
Nie wspominając o prawdziwych lekarzach.
- Nikt mi nie potrafił pomóc! - On działał niemal nieprzerwanie
przez sześć lat. Widział więcej rzeczy niż wielu lekarzy mogłoby sobie wyobrazić.
Mam także wyjątkowo dużą tolerancję trudnych pacjentów.
- Nie zaprogramowałem ci sarkazmu. - Zobaczy pan, że jestem pełen niespodzianek.
Pokaż Doktorowi generator plazmowy. Na pewno jest na nim pełno pozostałości.
Gdybyśmy mieli więcej czasu, chętnie dalej powymieniałbym argumenty.
Ale mamy sprawę nie cierpiącą zwłoki. Pańskie życie.
Opracowuję leczenie oparte na chorobie napotkanej w kwadrancie Delta.
Ale potrzebuję szczegółowej analizy.
Ale jeżeli nie potrafi pan uwierzyć,
że prymitywna wersja jeden ma coś do zaoferowania...
Z chęcią spakuję walizki i pójdę zwiedzać kopalnie siarki.
- No, dalej. Zeskanuj mnie. - Będę na zewnątrz.
- Jakie były symptomy początkowe? - Nagła utrata włosów.
Zmęczenie, zawroty głowy, zapalenie stawów.
Czy ostatnio był pan poza układem słonecznym?
- A co to ma do rzeczy? - Proszę odpowiedzieć.
Nie opuszczałem stacji Jowisz od ponad czterech lat.
Czy był pan wystawiony na działanie promieniowania theta?
- Wahań neutronów? - Nigdy.
- Czy miał pan związek intymny z Bolianką? - Te pytania zadałby każdy pierwszoroczniak.
- Staram się być dokładny. - ... być dokładny.
- Czy to stworzenie przemówiło? - Nazywa się Leonard. To hologram.
Komputer, wyłącz iguanę.
- Jak śmiesz? - Jestem lekarzem, nie zoologiem.
- Czy była tu kiedykolwiek epidemia? - Nie! Koniec pytań. Kończ i wychodź.
- Powiedziałem wynocha! - Przebyłem pół galaktyki, aby pana wyleczyć.
Mógłby pan być chociaż wdzięczny.
- Wynocha! - Mogę być jedynym lekarzem,
który jest w stanie panu pomóc. Potrzebuje mnie pan.
Akurat. Stworzyłem twoją matrycę i mogę ją zniszczyć.
Nie jestem już prototypem. Przerosłem oryginalny program.
- Nie jestem już pod pana kontrolą. - Doprawdy?
Komputer, przenieś AHM do pokoju mieszkalnego.
Jak poszło?
- Szykujcie stację MIDAS. Wracam. - Co stało się tym razem?
Przeprowadziłem skan mitochondrialny. W wynikach było coś dziwnego.
Godzinę to analizowałem. I wiecie co odkryłem?
Że jest wolkańskim torbaczem. Przekonfigurował mój trikorder!
- Wydaje ci się to śmieszne? - Troszkę... w zasadzie nie...
- Wygląda na to, że robisz postępy. - Jak to?
- Drażni tylko tych, których lubi. - Więc mnie kocha.
Rozumiem, że wciąż nie byłeś w stanie go zdiagnozować.
Wręcz przeciwnie. Cierpi na przewlekłą arogancję!
- To Roy. - Nie mówcie, hologram?
Wywiad Gwiezdnej Floty stworzył go jako eksperyment w mikropodsłuchu.
Doktor Z. trzyma go jako... ulubieńca.
Insekty-tajniacy... mówiące iguany... to nie stacja badawcza.
To cyrk!
Powinniście pobierać opłaty za wstęp.
Wiesz, że nie możemy cię odesłać jeszcze przez dwa tygodnie.
- Więc, proszę, po prostu próbuj. - Nie mogę wyleczyć pacjenta,
który nie pozwala mi się zbliżyć. Jest obłąkany. Potrzebuje psychologa.
Wreszcie coś osiągnąłem.
Myślałem, że mogłabyć wnieść... świeży powiew...
/To nie takie proste, Reg.
/Doktor Zimmerman wydaje się /być bardzo złożoną postacią.
/- Muszę z nim porozmawiać. Osobiście. - Może namówiłbym go na sesję.
/Enterprise jest w trakcie misji. Jesteśmy /prawie siedem lat świetlnych od was.
- Ważna misja? /- Wszystkie są ważne.
/Reg. Mogłabym polecić cię doradcy Jenzo, /mojej koleżance z Ziemi.
Potrzebuję najlepszej, Deanna.
/- To byłoby spore wyzwanie. - Dziękuję, dziękuję, dziękuję. Dziękuję.
/Nie dziękuj mi jeszcze. /Muszę porozmawiać z kapitanem Picardem.
/Jeżeli się zgodzi, zdążyłabym /przed następnym tygodniem.
Do zobaczenia.
Wejść.
- Dzień dobry. Kłopoty? - Jeszcze nie wiem.
Właśnie słuchałam komunikatu admirała Hayesa.
Miło mieć wysoko postawionych przyjaciół.
/Witam, kapitanie. Mam nadzieję, /że ta wiadomość was ucieszy.
/Wiem, że nie jest wam łatwo.
/Chcę, abyście wiedzieli, że ludzie tutaj /są dumni z tego, co osiągnęliście.
/Zapewniam także, że wciąż /szukamy dla was drogi do domu.
/Wysłaliśmy dwa okręty /w waszym kierunku.
/Jeżeli nie napotkają problemów, /spotkacie się za pięć-sześć lat.
Komputer, przewiń do indeksu 121,4.
/W miarę zbliżania się, nasze rozmowy /będą mogły być częstsze.
/Odpowiadając na tą wiadomość, /proszę dać znać o ofiarach.
/Z pewnością było /ich więcej niż podaliście.
/Chciałbym znać status pani załogi.
/Maquis, pierwsze kontakty, /spotkania z Borg...
/Na wszystko nadejdzie czas. /Myślami jesteśmy z wami. Do usłyszenia.
- Co? - Status Maquis.
- Dziwi cię to? - Nie myślę o was jak o Maquis,
- tylko o załodze. - Nie możesz zapomnieć, że nią nie jesteśmy.
Słyszałaś admirała. Miną lata zanim będziemy się o to martwić.
- Masz plany na obiad? - Czy to zaproszenie?
Miałam nadzieję, że pomógłbyś mi ułożyć odpowiedź.
W porządku.
Doktorze, obiad gotowy.
- Wszystko w porządku? - Tak, Haley. Tak. Daj mi parę minut.
Niżej. Idealnie. Tego mi było trzeba.
Nie masz pojęcia, co przeżyłem w ostatnich dniach.
Ostatnio obudziłem się
i zobaczyłem go nad głową z hiposprejem.
Garść fotonów. Tylko tym jest.
Co to? Trikorder? Skanujesz mnie?
Komputer, przywróć AHM Voyagera.
- Ty? - Proszę zachować spokój.
Wybuch emocjonalny tylko pogorszy pana stan.
- Powiem ci, co pogarsza mój stan. Ty! - Gdybyś pozwolił się zbadać.
Wniosę skargę do komitetu etyki medycznej.
- Doktorze. - Zachowaj to dla siebie.
Gdyby nie był pan tak uparty, zauważyłby pan, że próbuję tylko pomóc.
Nie chcę twojej pomocy. Zostaw mnie w spokoju.
Z pewnych powodów, których nie jest pan w stanie pojąć, zależy mi na panu.
Nie zaprogramowano ci współczucia. Masz trzymać skalpel.
Mówiłem, że nie jestem tym samym AHM, którego pan stworzył sześć lat temu.
Oczywiście. Umiesz śpiewać i tańczyć.
Powinienem zainstalować cię w klubie nocnym Ferengi.
Załoga Voyagera docenia mój rozwój.
To nie jest Voyager. To moje laboratorium. I w nim jesteś wciąż hologramem.
Hologramem stworzonym przez pana. Który zawdzięcza panu swoje istnienie.
To cię tutaj trzyma? Jakieś pokręcone poczucie obowiązku?
Zapewniam, że nic mi nie jesteś winien.
/- Doktorze? - Tak, Haley. Co się stało?
Ma pan gościa.
Witam, jestem Deanna Troi.
Który z was to doktor Zimmerman?
Deanna Troi? Kolejna twoja sztuczka?
Słucham?
- Myśli, że jest pani hologramem. - Zapewniam, że jestem całkiem prawdziwa.
Ostatnia piękna kobieta, która tu weszła to okazała się być nim.
Uznam to za komplement.
- Czy przyszłam w złym momencie? - Nie mogła pani trafić lepiej.
Pacjent jest stale niespokojny, co jest normalne przy śmiertelnej chorobie.
Jest także agorafobiczny, paranoidalny i wyjątkowo antagonistyczny.
Rozumiem.
- Czy mogę usiąść? - Proszę.
Reg mówi, że nie pozwala pan sobie pomóc.
To wersja jeden, jest przestarzały.
Byłbym bezpieczniejszy u klingońskiego sanitariusza.
Rozumiem, że stworzył on obiecujące leczenie.
Dla człona Borga. Grozi mi użyciem jakichś makabrycznych technik asymilacyjnych.
Tego się nie robi nawet na szczurach laboratoryjnych.
Nawet nie zerknął pan na moje badania. Od kiedy tu jestem,
szydził pan ze mnie, traktował mnie jak antyk.
Czy jestem antykiem, czy nie, podjąłem ogromne ryzyko, żeby tu przybyć.
Musiałem przekonać kapitan. Zostawiłem okręt bez lekarza.
Doktorze, wyobraź sobie, że twój program został poważnie uszkodzony
i mógłby cię naprawić... powiedzmy inżynier sprzed stu lat.
Czy nie przeszkadzałoby ci to?
Jeżeli byłby zdolny, inteligentny, twórczy...
Szczerze? Z przed stu lat?
Pewnie wahałbym się nieco.
Teraz niech pan postawi się w sytuacji Doktora.
Proszę sobie wyobrazić, że ma pan wyleczyć kogoś, na kim panu zależy,
- powiedzmy AHM wersję dwanaście. - Nie ma wersji dwanaście.
Ale gdyby była i chciałby pan ocalić jego program.
Nie pozwoliłby się panu do siebie zbliżyć. Nie obchodziłoby go,
że wygrał pan nagrodę Daystroma w dziedzinie holografii.
Z jego punktu widzenia byłby pan nieaktualny.
A gdyby pan wiedział, że może go uratować?
Dziękuję, doradco, za postawienie sprawy jasno.
Jestem gotów odłożyć na bok różnicę zdań, jeżeli on się zgodzi.
W porządku.
Może zacząć od wyczyszczenia przewodów plazmy na pokładzie szóstym.
- Doktorze Zimmerman. - Nie powierzę życia prymitywowi.
Trzeba by było użyć fazera, żeby dotrzeć do jego głupiej łepetyny.
- Wynoś się! - Panowie.
- Oszczędź nam psychobełkotu. - Przybyłam sądząc,
że jesteście dwoma stronami tej samej monety.
Identycznymi, ale różnymi.
Teraz widzę, że jesteście dokładnie tacy sami.
- Obaj jesteście palantami. - Palanty...
Zaczynam myśleć, że wezwałeś złego doradcę, Reg.
Wymyślisz coś. Jak zawsze.
Teraz jest gorzej niż przed moim przybyciem.
Lewis nie wychodzi z laboratorium, a AHM siedzi w holodeku.
Tęskni za domem. Uruchomiłem mu swoją symulację Voyagera
i chyba poprawiła mu humor.
Hologram walczy o życie twórcy,
który okazuje się być wzorem jego własnej osobowości.
Potrzebowałabym grupy terapeutów, żeby zwabić tych dwóch do tego samego pokoju.
Pan Barclay mówi, że to pani ulubione lody.
Nie zasłużyłam na nie, ale dzięki.
- Jesteś hologramem. - Skąd pani wie?
Jestem empatką. Nie wyczułam żadnych emocji u ciebie.
- Kiedy zostałaś uruchomiona? - Dziewięć lat temu.
Bez obrazy, ale jesteś bardziej antyczna niż AHM wersja jeden.
A jednak Lewis wydaje się ciebie słuchać. Jak myślisz, czemu?
Czy byłaś tu, gdy stworzono wersję jeden?
Tak.
Nie wiesz czemu Lewis stworzył go na własne podobieństwo?
- Może powinna pani go spytać. - Pytałam. Uniknął odpowiedzi.
Miałam nadzieję, że pani pomoże.
Był bardzo dumny z wersji jeden. Marzył o setkach hologramów
ratujących życie w każdym zakątku wszechświata.
Włożył tyle pracy w jego rozwój.
Podejrzewam, że było oczywiste, że powinien był także wyglądać jak on.
Ale wersja jeden nie spełnił oczekiwań Gwiezdnej Floty.
- Był zrozpaczony. - Na dwa lata zamknął się w laboratorium
próbując naprawić defekty. W końcu po prostu się poddał.
Zaczął od początku. Zupełnie nowa matryca.
Wersja dwa. Potem wersja trzy.
A potem wersja cztery.
Dopracowywanie go stało się jego obsesją.
Ale żaden z późniejszych modeli nie wyglądał jak Lewis.
Raz już popełnił ten błąd. Nie chciał tego robić ponownie.
A teraz po tylu latach... pojawia się wersja jeden.
To musi być jak widzenie w lustrze odbicia, którego nie chcesz pamiętać.
Komputer, przywróć nagrywanie ostatniej woli i testamentu doktora Lewisa Zimmermana.
Na czym stanęliśmy... podsekcja osiem. Projekt "koń trojański".
Niniejszym powierzam moje ostatnie badania w technologii infiltracji holograficznej
dla jedynego inżyniera, który, według mnie, może dokończyć tą pracę,
porucznika Reginalda Barclaya.
Podsekcja dziewięć. Dzieła sztuki holograficznej.
Niniejszym zapisuję w spadku moją całą kolekcję
łącznie z XXI-wiecznym arcydziełem "Kobieta w czterech wymiarach"
dla osoby, która doceni ją najbardziej.
Zdaje mi się, że to znowu będzie Reg Barclay.
Podsekcja dziesiąta.
Haley.
Wiem, że jest ona tylko hologramem, ale była lojalnym asystentem przez wiele lat.
Chciałbym prosić, aby Gwiezdna Flota utrzymywała jej program czynnym.
Na tak długo, jak długo ten ośrodek badawczy istnieje.
Dla mnie zawsze była tak prawdziwa jak wszyscy inni.
Nie żebym znał wielu ludzi. Większość przyjaciół sobie stworzyłem.
Wstrzymać nagrywanie.
Nie martw się. Dla ciebie też znajdę dom.
A więc to jest Voyager. Podoba mi się.
To wierna kopia, ale pan Barclay pomylił się w kilku szczegółach.
Na przykład Neelix nie mruczy.
Założę się, że to ma coś wspólnego z kotem Rega.
- Nazwał go po twoim przyjacielu. - Neelix byłby zaszczycony.
Prawie skończyłem ją uaktualniać kartę doktora Zimmermana.
Może następny lekarz zrobi z niej użytek.
Właściwie to wpadłam zaprosić cię na obiad.
Jestem hologramem, nie jadam.
Wiem, ale wciąż docenilibyśmy pana towarzystwo.
- My? - Porucznik Barclay, Haley, ja,...
- doktor Zimmerman. - Nie, dzięki. Nie jestem zainteresowany,
- chyba że ten człowiek będzie jadł wronę. - To idealna okazja do wyjaśnienia
- paru spraw w normalnym środowisku. - Przykro mi.
- Jeden posiłek. - Powiedziałem nie.
- Doktorze? - Coś nie jest w porządku.
- Troi do porucznika Barclaya. /- Slucham?
- Coś się dzieje z AHM. /- Czy może pani być bardziej szczegółowa?
- Ona jest doradcą, nie inżynierem. /- Proszę czekać.
Co się ze mną dzieje?
- Twój program destabilizuje się. - Co? Czemu?
Przebyłeś trzydzieści tysięcy lat świetlnych. Powinienem był przewidzieć kłopoty.
To nie pana wina, panie Barclay. Musimy po prostu naprawić uszkodzenie.
Nie rozumiesz. Twoja główna matryca degraduje się i nic nie mogę zrobić.
Krzyżyk na drogę dla niedobrych fotonów.
- On umiera, Lewis. - Nie umiera tylko jego pliki się degradują.
Na Voyagerze są ludzie liczący na niego.
Wyślijcie im wersję cztery. Jest bardziej niezawodna.
Nie chcą wersji cztery. Chcą swojego przyjaciela.
Żaden AHM nie był przeznaczony do bycia przyjacielem. To hologram.
Tak o mnie myślisz? Hologram?
Nie wpadnę w zasadzkę we własnym ambulatorium.
Data Gwiezdna 53292. Mój program był uszkodzony,
więc zrezygnowałeś z wykładu na Wolkanie, aby mnie naprawić.
Nie ma nic gorszego niż przemawianie do pełnego pokoju spiczastouchych.
To była wymówka do wydostania się stamtąd.
Wróciłeś, bo zależało ci na mnie.
Tak jak na wersji jeden, chociaż nie chcesz się do tego przyznać.
Może nie jest idealny, ale wciąż jest twoim tworem i teraz potrzebuje swojego stwórcy.
Nie odwracaj się do niego plecami.
- Komputer, uruchom AHM Voyagera. - Proszę określić rodzaj medycznej potrzeby.
Ty masz potrzebę.
- Gdzie porucznik Barclay? - Zaufaj mi, jesteś w lepszych rękach.
Ty masz zamiar naprawić mój program?
- A kto inny? - Jeszcze wczoraj groził mi pan dekompilacją.
To było zanim twoi koledzy wzbudzili we mnie poczucie winy.
Jest pan chory. Nie jest pan w stanie przeprowadzać delikatnych procedur.
Przeżyję. Ty nie, jeżeli nie dasz mi skończyć.
- Co pan robi? - Moje skany wyodrębniły błąd rekursywny
w twoim buforze wzorca. Próbuję go wyizolować.
Czy to algorytm fraktalny?
Bardzo dobrze. Używam go do nastawienia twojej matrycy.
Algorytmy fraktalne są przeważnie niestabilne.
W rękach nowicjusza.
- Ojej. - Co to znaczy "ojej"?
Komputer, wyłącz AHM.
Ja... nie mogę się ruszać.
Wiem. Wyłączyłem twoje podprogramy ruchowe.
- Jak długo byłem nieczynny? - Siedemnaście godzin.
- Przywracam twoje parametry. - Nie wygląda pan dobrze.
- Potrzebuje pan odpoczynku. - Nic mi nie jest.
Tobie też. Twój program jest stabilny.
- Nic mi nie będzie? - Nie, będziesz nawet lepszy.
Co pan teraz wyprawia?
Witam w ambulatorium. Czym mogę służyć?
- Co o tym sądzisz? - Zmienił pan mój protokół powitalny.
- To dopiero początek. - Dodałem także podprogramy współczucia,
cierpliwości, zrozumienia, przyzwoitości...
- Nie czuję różnicy. - Bo jeszcze ich nie zainstalowałem.
Chciałem, żebyś był aktywny w tej wielkiej chwili.
Reginald miał rację. Przerosłeś część oprogramowania.
Osiągnąłeś więcej niż bym się spodziewał.
Ale spójrzmy prawdzie w oczy. Nigdy nie pozbyłeś się wad twojej osobowości.
Jesteś arogancki, irytujący... Palant, jakby to określiła doradca.
Z tego, co wiem, mówiła także o panu.
Nie zmieniaj tematu. Nie potrafię zamienić cię w wersję cztery.
Ale mogę uczynić cię bardziej znośnym.
A co jeżeli jestem zadowolony z obecnego stanu?
- Wyświadczam ci przysługę. - Nie chcę przysług.
I nie chcę nowych podprogramów. Czemu nie zaakceptuje mnie pan takim, jakim jestem?
Bo jesteś wadliwy!
Awaryjny Histeryk Medyczny.
Absolutnie Haniebna Maskotka.
Chociażby tak wszyscy nazywali wersję jeden zanim pozbyto się jej z Korpusu Medycznego.
Chciałem, żeby wycofano je z użytku, ale Flota w swojej nieskończonej mądrości
postanowiła przenieść je wszystkie na barki przewozu odpadów.
Ty też byś się tam znalazł, gdybyście się nie zgubili w kwadrancie Delta.
Wiesz jakie to poniżające? Mieć sześćset siedemdziesiąt pięć wersji jeden tam.
Szorujących przewody plazmy. Wszystkie z moją twarzą.
Jestem pewiem, że dobrze się sprawiają.
- Co ty robisz? Nie skończyłem z tobą. - Staram się wykonywać swoją pracę.
I jeśli da mi pan szansę, zobaczy, że jestem w tym całkiem dobry.
Szczerze mówiąc, miałem nadzieję, że jeżeli kiedyś się spotkamy,
będzie pan ze mnie dumny.
Miło słyszeć, że przynajmniej jeden z was robi to, do czego został stworzony.
Pańskie białka wewnątrzkomórkowe są na niebezpiecznym poziomie.
Powinniśmy zaczynać procedurę.
Proszę. Niech da mi pan szansę uczynić pana dumnym.
Może moglibyśmy spróbować... zobaczyć jak pójdzie.
Tylko nie spodziewaj się, że umieszczę cię w testamencie.
- Wchodzę. - Reg.
Są tam od trzydziestu dwóch godzin.
Cierpliwości.
- Juz nie mrugasz. - Nie dzięki tobie.
Doktor Zimmerman uruchomił diagnostykę moich przekaźników optronicznych.
Znalazł coś bardzo ciekawego.
Najwyraźniej zostałem potraktowany nieczysto.
- Co masz na myśli? - Znalazł algorytm
zaprojektowany do zakłócania mojej matrycy. Wiesz coś o tym?
- A wy? - Tradycyjna terapia nie pomagała.
Wasz plan zadziałał. Doktor Zimmerman zgodził się na regenerację komórkową.
Będzie potrzebował jeszcze kilku zabiegów, ale spodziewam się pełnego wyzdrowienia.
Próbujesz wykraść moje tajemnice?
Kolejne z moich hobby. Pomyślałem, że zrobię sobie pamiątkę.
- Powinien być pan w łóżku. - Mam pracę.
Praca może poczekać. Niech pan idzie do łóżka.
Zalecenie lekarza.
Mam nadzieję, że nie wrócisz za miesiąc upewnić się czy biorę lekarstwa.
Proszę się nie martwić. Kapitan nie pozwoli mi na kolejną wizytę domową.
Dobrze.
Następnym razem jak będzie wysyłać raport, mogłaby dodać pare linijek do mnie.
Dać znać jak ci idzie.
Jeżeli pan nalega.
Gotowy?
- Czy mógłby pan? - Oczywiście.
Uśmiech.
Tłumaczenie i opracowanie napisów: Marek Kowalczyk
Zapraszamy na stronę: http://napisy.gwflota.com
Dopasowanie do wersji DVDrip: czapka
Korekta techniczna: tom2407